سیستانی، سید علی: تفاوت میان نسخهها
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = سید علی حسینی سیستانی | |||
| تصویر = NUR00162.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = سیستانی، سید علی | |||
| | | نام کامل = سید علی حسینی سیستانی | ||
| | | نامهای دیگر = آیتالله سیستانی | ||
| | | لقب = | ||
| تخلص = | |||
| نسب = از سادات علوی حسینی | |||
| | | نام پدر = سید محمدباقر | ||
|نام | | ولادت = ۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ قمری (۱۳ مرداد ۱۳۰۹ شمسی) | ||
| | | محل تولد = مشهد | ||
| | | کشور تولد = ایران | ||
| | | محل زندگی = مشهد، قم، نجف اشرف | ||
| | | رحلت = | ||
| | | شهادت = | ||
| | | مدفن = | ||
| | | طول عمر = | ||
| | | نام همسر = | ||
| | | فرزندان = | ||
| | | خویشاوندان = [[میرداماد، سید محمدباقر بن محمد|سید محمدباقر میرداماد]] (از اجداد) | ||
| | | دین = اسلام | ||
|اساتید | | مذهب = شیعه | ||
| پیشه = فقیه، اصولی، مرجع تقلید | |||
| | | درجه علمی = مجتهد | ||
| | | دانشگاه = | ||
| | | حوزه = حوزه علمیه قم، نجف اشرف | ||
[[ | | علایق پژوهشی = فقه، اصول، رجال، حدیث | ||
| منصب = مرجع تقلید شیعه | |||
[[العروة الوثقی مع تعليقة السيد علي الحسيني السيستاني]] | | پس از = | ||
| | | پیش از = | ||
| | | اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[بروجردی، حسین|سید حسین بروجردی]] | [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] | [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] | سید احمد مدرس یزدی | میرزا هاشم قزوینی | میرزا مهدی آشتیانی | میرزا مهدی اصفهانی | ادیب نیشابوری}} | ||
| | | مشایخ = | ||
| معاصرین = | |||
| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | شیخ مهدی مروارید | سید مرتضی مهری | سید حبیب حسینیان | سید احمد مددی | شیخ مصطفی هرندی | سید هاشم هاشمی}} | |||
| اجازه اجتهاد از = {{فهرست جعبه عمودی | [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] | [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]]}} | |||
'''سید علی حسینی سیستانی''' (متولد ۱۳۰۹ش)، فقیه، | | آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[العروة الوثقی مع تعليقة السيد علي الحسيني السيستاني]] | [[الرافد في علم الأصول]] | [[قاعدة لا ضرر و لا ضرار (سیستانی)]] | منهاج الصالحین | توضیح المسائل | مناسک حج | المسائل المنتخبة | رسالة في قاعدة اليد | رسالة في قاعدة الإلزام | رسالة في قاعدة القرعة | رسالة في صيانة الكتاب العزيز عن التحریف | مسالك القدماء في حجية الأخبار}} | ||
| سبک نوشتاری = | |||
| وبگاه = | |||
| امضا = | |||
| کد مؤلف = AUTHORCODE00162AUTHORCODE | |||
}} | |||
'''سید علی حسینی سیستانی''' (متولد ۱۳۰۹ش)، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه ساکن در نجف اشرف است که نقش آفرینی مهمی در عرصه سیاسی و اجتماعی عراق داشته است. وی در ۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ق (۱۳ مرداد ۱۳۰۹ش) در مشهد در خانوادهای از سادات علوی حسینی زاده شد. خاندان ایشان از نوادگان میرداماد (صاحب کتاب قبسات) هستند که در سده یازدهم هجری در اصفهان میزیستند. تحصیلات ابتدایی را در مشهد آغاز کرد و در پنجسالگی به فراگیری قرآن پرداخت. مقدمات علوم حوزوی را از سال ۱۳۶۰ق نزد اساتیدی چون ادیب نیشابوری و سید احمد مدرس یزدی فراگرفت و سطوح عالیه را از آیتالله میرزا هاشم قزوینی آموخت. فلسفه و حکمت را نزد اساتیدی چون [[آشتیانی، مهدی|میرزا مهدی آشتیانی]] و میرزا مهدی اصفهانی خواند. در اواخر سال ۱۳۶۸ق به قم رفت و در درس خارج فقه و اصول [[بروجردی، سید حسین|آیتالله بروجردی]] و [[حجت کوهکمری، سید محمد|آیتالله حجت کوهکمرهای]] شرکت کرد. در اوایل سال ۱۳۷۱ق به نجف اشرف مهاجرت کرد و در درس آیات عظام [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] و [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] حاضر شد. در سال ۱۳۸۰ق و در ۳۱ سالگی موفق به دریافت گواهی اجتهاد مطلق از سوی دو استاد خود یعنی [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] و [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] گردید. [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] جز برای اندکی از شاگردان خود هرگز چنین اجازهای صادر نکرده و [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] نیز تنها به ایشان اجازه اجتهاد مطلق داده است. [[آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن|علامه آقابزرگ تهرانی]] نیز در سال ۱۳۸۰ق مهارت ایشان را در علم رجال و حدیث گواهی کرد. آیتالله سیستانی از اوایل سال ۱۳۸۱ق تدریس خارج فقه را بر مبنای مکاسب شیخ انصاری آغاز کرد و سپس به شرح عروة الوثقی پرداخت. درس خارج اصول را از شعبان ۱۳۸۴ق شروع کرد و دوره سوم آن را در شعبان ۱۴۱۱ق به پایان برد. پس از بیماری آیتالله خویی در سال ۱۴۰۹ق، به درخواست ایشان امامت جماعت مسجد خضرا را بر عهده گرفت و تا بسته شدن مسجد توسط رژیم بعث در سال ۱۴۱۴ق به اقامه نماز پرداخت. در سال ۱۴۱۱ق در جریان سرکوب انتفاضه شعبانیه توسط رژیم بعث، همراه جمعی از علما دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفت. از اواخر سال ۱۴۱۸ق تا سقوط صدام در حصر خانگی بود. پس از درگذشت [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] در ۸ صفر ۱۴۱۳ق، گروهی از علمای اعلام مردم را به تقلید از ایشان ارجاع دادند و بسیاری از مؤمنان در عراق و دیگر کشورهای اسلامی به سوی او روی آوردند. از آثار متعدد ایشان میتوان به تعلیقه بر عروة الوثقی، «الرافد فی علم الأصول»، «قاعدة لا ضرر و لا ضرار»، «منهاج الصالحین»، «توضیح المسائل»، «رسالة فی قاعدة الید»، «رسالة فی قاعدة الإلزام» و «رسالة فی صیانة الکتاب العزیز عن التحریف» اشاره کرد. | |||
== ولادت == | == ولادت == | ||
| خط ۴۸: | خط ۵۴: | ||
===اساتید=== | ===اساتید=== | ||
در نخستین ماههای سال 1360ق، با راهنمایی پدر بزرگوارش به فراگیری مقدمات علوم حوزوی پرداخت و شماری از کتابهای ادبی مانند [[البهجة المرضية علی ألفية ابن مالك|شرح الفیه سیوطی]]، [[مغني اللبيب عن كتب الأعاريب|مغنی ابن هشام]]، [[المطول|مطول تفتازانی]]، [[مقامات | در نخستین ماههای سال 1360ق، با راهنمایی پدر بزرگوارش به فراگیری مقدمات علوم حوزوی پرداخت و شماری از کتابهای ادبی مانند [[البهجة المرضية علی ألفية ابن مالك|شرح الفیه سیوطی]]، [[مغني اللبيب عن كتب الأعاريب|مغنی ابن هشام]]، [[المطول|مطول تفتازانی]]، [[مقامات الحريري|مقامات حریری]] و شرح نظام را نزد مرحوم ادیب نیشابوری و دیگر استادان فن خواند و شرح لمعه و قوانین را از مرحوم سید احمد مدرس یزدی معروف به «نهنگ» فراگرفت. تعدادی از کتب سطوح عالیه همچون مکاسب و [[فرائد الاصول (طبع انتشارات اسلامی)|رسائل]] و [[كفاية الأصول (جامعه مدرسین)|کفایه]] را از آیتالله میرزا هاشم قزوینی آموخت و چند کتاب فلسفی مانند [[شرح منظومة السبزواري (گرامی)|شرح منظومه سبزواری]] وشرح حكمة الإشراق و اسفار را در محضر مرحوم ایسی خواند. [[شوارق الإلهام في شرح تجريد الكلام (انتشارات مؤسسة الإمام الصادق)|شوارق الإلهام]] را از [[قزوینی خراسانی، مجتبی|شیخ مجتبی قزوینی]] فراگرفت و برای تحصیل معارف وحیانی در حوزه درس مرحوم آیتالله میرزا مهدی اصفهانی (متوفای اواخر سال 1365ق) حاضر شد. وی همچنین در حوزه درس خارج میرزا مهدی آشتیانی صاحب تعلیقه بر شرح منظومه و مرحوم آیتالله میرزا هاشم قزوینی (قدسسرهما) حضور یافت. | ||
===مهاجرت به قم=== | ===مهاجرت به قم=== | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۱۴
| سید علی حسینی سیستانی | |
|---|---|
 سیستانی، سید علی | |
| نام کامل | سید علی حسینی سیستانی |
| نامهای دیگر | آیتالله سیستانی |
| نسب | از سادات علوی حسینی |
| نام پدر | سید محمدباقر |
| ولادت | ۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ قمری (۱۳ مرداد ۱۳۰۹ شمسی) |
| محل تولد | مشهد، ایران |
| محل زندگی | مشهد، قم، نجف اشرف |
| خویشاوندان | سید محمدباقر میرداماد (از اجداد) |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| پیشه | فقیه، اصولی، مرجع تقلید |
| منصب | مرجع تقلید شیعه |
| اطلاعات علمی | |
| اجازه اجتهاد از | |
| درجه علمی | مجتهد |
| حوزه | حوزه علمیه قم، نجف اشرف |
| علایق پژوهشی | فقه، اصول، رجال، حدیث |
| اساتید |
|
| شاگردان |
|
| برخی آثار |
|
سید علی حسینی سیستانی (متولد ۱۳۰۹ش)، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه ساکن در نجف اشرف است که نقش آفرینی مهمی در عرصه سیاسی و اجتماعی عراق داشته است. وی در ۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ق (۱۳ مرداد ۱۳۰۹ش) در مشهد در خانوادهای از سادات علوی حسینی زاده شد. خاندان ایشان از نوادگان میرداماد (صاحب کتاب قبسات) هستند که در سده یازدهم هجری در اصفهان میزیستند. تحصیلات ابتدایی را در مشهد آغاز کرد و در پنجسالگی به فراگیری قرآن پرداخت. مقدمات علوم حوزوی را از سال ۱۳۶۰ق نزد اساتیدی چون ادیب نیشابوری و سید احمد مدرس یزدی فراگرفت و سطوح عالیه را از آیتالله میرزا هاشم قزوینی آموخت. فلسفه و حکمت را نزد اساتیدی چون میرزا مهدی آشتیانی و میرزا مهدی اصفهانی خواند. در اواخر سال ۱۳۶۸ق به قم رفت و در درس خارج فقه و اصول آیتالله بروجردی و آیتالله حجت کوهکمرهای شرکت کرد. در اوایل سال ۱۳۷۱ق به نجف اشرف مهاجرت کرد و در درس آیات عظام سید ابوالقاسم خویی و شیخ حسین حلی حاضر شد. در سال ۱۳۸۰ق و در ۳۱ سالگی موفق به دریافت گواهی اجتهاد مطلق از سوی دو استاد خود یعنی آیتالله خویی و شیخ حسین حلی گردید. آیتالله خویی جز برای اندکی از شاگردان خود هرگز چنین اجازهای صادر نکرده و شیخ حسین حلی نیز تنها به ایشان اجازه اجتهاد مطلق داده است. علامه آقابزرگ تهرانی نیز در سال ۱۳۸۰ق مهارت ایشان را در علم رجال و حدیث گواهی کرد. آیتالله سیستانی از اوایل سال ۱۳۸۱ق تدریس خارج فقه را بر مبنای مکاسب شیخ انصاری آغاز کرد و سپس به شرح عروة الوثقی پرداخت. درس خارج اصول را از شعبان ۱۳۸۴ق شروع کرد و دوره سوم آن را در شعبان ۱۴۱۱ق به پایان برد. پس از بیماری آیتالله خویی در سال ۱۴۰۹ق، به درخواست ایشان امامت جماعت مسجد خضرا را بر عهده گرفت و تا بسته شدن مسجد توسط رژیم بعث در سال ۱۴۱۴ق به اقامه نماز پرداخت. در سال ۱۴۱۱ق در جریان سرکوب انتفاضه شعبانیه توسط رژیم بعث، همراه جمعی از علما دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفت. از اواخر سال ۱۴۱۸ق تا سقوط صدام در حصر خانگی بود. پس از درگذشت آیتالله خویی در ۸ صفر ۱۴۱۳ق، گروهی از علمای اعلام مردم را به تقلید از ایشان ارجاع دادند و بسیاری از مؤمنان در عراق و دیگر کشورهای اسلامی به سوی او روی آوردند. از آثار متعدد ایشان میتوان به تعلیقه بر عروة الوثقی، «الرافد فی علم الأصول»، «قاعدة لا ضرر و لا ضرار»، «منهاج الصالحین»، «توضیح المسائل»، «رسالة فی قاعدة الید»، «رسالة فی قاعدة الإلزام» و «رسالة فی صیانة الکتاب العزیز عن التحریف» اشاره کرد.
ولادت
او در ۱۳ مرداد ۱۳۰۹ شمسی (۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ قمری) در مشهد زاده شد. پدرش سید محمدباقر، از عالمان شیعه و مادرش فرزند سید رضا مهربانی سرابی بود. جدّ او سید علی سیستانی، از شاگردان میرزای شیرازی در نجف بود که در سال ۱۳۱۸ قمری به مشهد بازگشت.
خاندان
خاندان ایشان که از سادات علوی حسینی هستند، در سده یازدهم هجری در اصفهان میزیستند. از سرشناسان آن خاندان در روزگار یادشده میتوان به فیلسوف پرآوازه، محمدباقر داماد صاحب کتاب «قبسات» اشاره نمود. یکی از نوادگان وی به نام «سید محمد» در عهد پادشاهی سلطان حسین صفوی به مقام شیخالاسلامي سرزمین سیستان رسیده و به آن دیار انتقال یافته و از آن پس، او و خانوادهاش در همان جا سکنا گرفتهاند. نخستین فرد از این خاندان که به مشهد رضوی رهسپار شد، مرحوم «سید علی» بود که برههای را در مدرسه مرحوم ملا محمدباقر سبزواری ماند و برای ادامه تحصیل، ابتدا به نجف اشرف رفت و سپس رهسپار سامرا شد.
تحصیلات
آیتالله سیستانی در زادگاه خود پرورش یافت و دروس ابتدایی و مقدمات را همان جا فراگرفت. وی در پنج سالگی به فراگیری قرآن پرداخت و پس از آن برای یادگیری خواندن و نوشتن و دروس ابتدایی، به مدرسه دارالتعلیم دینی رفت و همزمان با تحصیل در آن مدرسه، هنر خوشنویسی را نزد استادش «میرزا علیآقای ناظم» آموخت.
اساتید
در نخستین ماههای سال 1360ق، با راهنمایی پدر بزرگوارش به فراگیری مقدمات علوم حوزوی پرداخت و شماری از کتابهای ادبی مانند شرح الفیه سیوطی، مغنی ابن هشام، مطول تفتازانی، مقامات حریری و شرح نظام را نزد مرحوم ادیب نیشابوری و دیگر استادان فن خواند و شرح لمعه و قوانین را از مرحوم سید احمد مدرس یزدی معروف به «نهنگ» فراگرفت. تعدادی از کتب سطوح عالیه همچون مکاسب و رسائل و کفایه را از آیتالله میرزا هاشم قزوینی آموخت و چند کتاب فلسفی مانند شرح منظومه سبزواری وشرح حكمة الإشراق و اسفار را در محضر مرحوم ایسی خواند. شوارق الإلهام را از شیخ مجتبی قزوینی فراگرفت و برای تحصیل معارف وحیانی در حوزه درس مرحوم آیتالله میرزا مهدی اصفهانی (متوفای اواخر سال 1365ق) حاضر شد. وی همچنین در حوزه درس خارج میرزا مهدی آشتیانی صاحب تعلیقه بر شرح منظومه و مرحوم آیتالله میرزا هاشم قزوینی (قدسسرهما) حضور یافت.
مهاجرت به قم
ایشان در اواخر سال 1368ق، راهی حوزه علمیه شهر مقدس قم شد و در بحثهای خارج فقه و اصول مرجع بزرگوار آیتالله سید حسین طباطبایی بروجردی شرکت نمودند و بسیاری از مهارتهای فقهی و دیدگاههای رجالی و حدیثی را از ایشان فراگرفتند و افزون بر این، از حوزه درس فقیه بزرگوار سید محمد حجت کوهکمرهای نیز بهره فراوان بردند.
در سالهای اقامت در قم، با مرحوم علامه سید علی بهبهانی عالم معروف شهر اهواز که از پیروان مکتب فقهی محقق تهرانی بود، پیرامون برخی از مسائل قبلهشناسی، نامهنگاریهایی انجام داد و در نامههای خود، بهرغم دفاع سید بهبهانی از دیدگاههای محقق تهرانی، برخی از دیدگاههای وی را به نقد کشید. این مکاتبات تا آنجا ادامه یافت که مرحوم سید بهبهانی نامهای در 7 رجب 1370ق، به ایشان که در آن تاریخ جوانی بیستویک ساله بود نوشت و در آن مهارت علمی وی را با تعبیر «عمدة العلماء المحققين و نخبة الفقهاء المدققين» ستود و ادامه بحث در خصوص موضوع قبله را به دیدار حضوری با ایشان در هنگام تشرف به زیارت امام رضا(ع) موکول کرد.
مهاجرت به نجف
در اوایل سال 1371ق، آیتالله سیستانی شهر مقدس قم را به قصد اقامت در نجف اشرف، کانون علم و فضیلت حوزههای علمیه ترک کرد. ایشان سالگرد اربعین امام حسین(ع) را در کربلا ماندند و آنگاه راهی نجف شدند و در مدرسه علمیه بخارائی اقامت گزیدند. در نجف اشرف، حوزه درس فقه و اصول دو تن از بزرگان، یعنی آیتالله سید ابوالقاسم موسوی خوئی و شیخ حسین حلی را درک کردند و زمانی طولانی را در محضر ایشان گذراند و در همان ایام، از مباحث برخی دیگر از سرشناسان حوزه از جمله مرحوم آیتالله حکیم و مرحوم آیتالله شاهرودی نیز بهره برد.
گرفتن اجازه اجتهاد
آیتالله سیستانی در حلقه درس استادان خویش، با طرح اشکالات قوی، درک سریع مطلب، تحقیق و تتبع بسیار و تلاش پیگیر علمی و آگاهی از دیدگاههای گوناگون در زمینههای مختلف علوم حوزوی، درخششی چشمگیر یافت. گواه این مطلب آن است که ایشان در سال 1380ق، درحالیکه سیویک ساله بود، موفق به دریافت گواهی اجتهاد مطلق از سوی دو استاد خود، یعنی آیتالله خوئی و شیخ حسین حلی شد. این در حالی بود که از یکسو، آیتالله خوئی، جز برای اندکی از شاگردان خود هرگز چنین اجازهای صادر نفرموده است که یکی از آنها آیتالله سیستانی و دیگری مرحوم آیتالله میرزا علی فلسفی از علمای مشهد مقدس بوده و از سوی دیگر تنها کسی که موفق به دریافت اجازه اجتهاد مطلق از شیخ حسین حلی شده، آیتالله سیستانی است.
علامه شیخ آقابزرگ تهرانی استاد محدثان روزگار خویش نیز در نوشتهای به تاریخ 1380ق، مهارت و توانمندی ایشان در علم رجال و حدیث را گواهی کرده است.
تدریس
آیتالله سیستانی، از اوایل سال 1381ق، درس خارج فقه خود را بر مبنای کتاب مکاسب شیخ انصاری آغاز کرد و پس از آن به شرح کتاب عروة الوثقی پرداخت و شرح کتاب طهارت، بخش زیادی از کتاب صلاة، بخشی از کتاب خمس، تمام کتاب صوم و اعتکاف را به پایان برد و شرح کتاب زکات را شروع نمود.
در همان سالها، به درسهای فقهی دیگری پیرامون مباحث کتاب قضا و بحثهای «ربا» و «قاعده الزام» و «قاعده تقیه» و دیگر قواعد فقهی نیز پرداخت و مباحث رجالی شامل «حجیت مراسیل ابن ابیعمیر» و «شرح مشیخه تهذیبین» (تهذیب و استبصار) و غیر آن را نیز در برنامه خود قرار داد.
درس خارج علم اصول را از شعبان سال 1384ق، آغاز کرد و دوره سوم آن را در شعبان سال 1411ق، به پایان برد.
شاگردان
در طول سالهای یادشده، بسیاری از فضلای برجسته در بحثهای پربار و ارزنده ایشان شرکت نمودند که برخی از آنان در شمار استادان بحث خارج شمرده میشوند؛ مانند حضرات آیات شیخ مهدی مروارید، سید مرتضی مهری، مرحوم سید حبیب حسینیان، سید احمد مددی، شیخ مصطفی هرندی، سید هاشم هاشمی و تنی چند از دیگر اساتیدی که در حوزههای علمیه به تدریس اشتغال داشته و دارند.
اقامه نماز جماعت بعد از آیتالله خویی
در 29 ربیعالثانی سال 1409ق، هنگامی که استاد بزرگوارشان مرحوم آیتالله خوئی دچار بیماری شد، ایشان بر بالینش حاضر شد، آن مرحوم از وی خواست که بهجایشان، نماز جماعت را در مسجد خضرا اقامه کند. پس از عدم موافقت اولیه ایشان، آیتالله خوئی بر خواسته خود پافشاری کرد و فرمود: «اگر میتوانستم، مانند مرحوم حاج آقا حسین قمی، به لزوم پذیرش این دستور بر شما حکم میکردم». با این جمله، ایشان چند روز فرصت خواستند و سرانجام خواسته ایشان را پذیرفته و از روز جمعه 5 جمادیالثانی 1409ق تا آخرین جمعه ماه ذوالحجه سال 1414ق، که درهای مسجد یادشده از طرف رژیم بعث بسته شد، امامت نمازگزاران را برعهده داشتند.
مبارزات سیاسی
در سال 1411ق، هنگامی که رژیم بعثی، «انتفاضه شعبانیه» را سرکوب کرد، ایشان همراه جمعی از علما، از جمله «شهید شیخ مرتضی بروجردی» و «شهید میرزا علی غروی» بازداشت شدند و در هتل «السلام»، اردوگاه «رزازه»، بازداشتگاه «رضوانیه» مورد ضرب و جرح و بازجویی قرار گرفتند.
ایشان از اواخر سال 1418ق، به حصر در خانه خود محکوم شد؛ بهگونهای که در این سالها حتی از تشرف به زیارت جد بزرگوارشان حضرت امیرالمؤمنین(ع) نیز محروم ماندند. ایشان همواره از سوی سازمانهای اطلاعاتی و مزدوران رژیم تحت فشار قرار داشت، ولی در برابر همه این زورگوییها پایداری کرد.
مرجعیت
در واپسین سالهای زندگی آیتالله خوئی میان بسیاری از فضلا، دغدغههای فراوانی برای یافتن شخصی بهعنوان جانشین آیتالله خوئی و انتخاب مرجعی برای شیعیان مطرح بود که بتواند با حمایت از حوزه علمیه، استقلال مرجعیت دینی را پاس دارد.
نگاه بسیاری از فضلا به ایشان معطوف بود، او کسی بود که آیتالله خوئی وی را برای امامت جماعت بهجای خود در مسجد خضرا برگزیده و آوازه این اقدام در میان تودههای مردم پیچید. این در حالی بود که از یک ربع قرن پیش از آن، در محافل علمی و حوزوی از ایشان بهعنوان استادی توانا در بحث خارج یاد میشد.
با درگذشت آیتالله خوئی در 8 صفر 1413ق، گروهی از علمای اعلام و پیشاپیش همه آنان، آیتالله سید علی بهشتی و آیتالله شیخ مرتضی بروجردی، مردم را به تقلید از آیتالله سیستانی ارجاع دادند و در پی آن بود که بسیاری از مؤمنان در عراق و دیگر کشورهای اسلامی بهسوی او روی آوردند[۱]
آثار
- تعليقة على العروة الوثقى؛
- الرّافد في علم الأصول؛
- قاعدة لا ضرر و لا ضرار؛
- مناسک حج؛
- المسائل المنتخبية؛
- ملحقات مناسک حج؛
- منهاج الصالحين؛
- مختصر توضیح المسائل؛
- توضیح المسائل؛
- احکام نوجوانان و جوانان؛
- فقه براى غربنشینان (الفقه للمغربیين)؛
- الفقه الميسر؛
- في ما إذا اختلف المجتهدان المتساويان في الفتوى؛
- رسالة في قاعدة اليد؛
- رسالة في قاعدة الإلزام؛
- رسالة في قاعدة التجاوز و الفراغ؛
- رسالة في قاعدة القرعة؛
- رسالة في قاعدة لا ضرر و لا ضرار؛
- رسالة في اللباس المشکوک فيه؛
- رسالة في الربا؛
- رسالة في حجية مراسيل ابن أبيعمير؛
- رسالة في تاريخ تدوين الحديث في الإسلام؛
- رسالة في تحقيق نسبة كتاب العلل إلى الفضل بن شاذان؛
- رسالة في الاجتهاد و التقليد؛
- رسالة في التقية؛
- رسالة في القبلة؛
- رسالة في صلاة المسافر؛
- رسالة في صيانة الكتاب العزيز عن التّحريف؛
- رسالة في اختلاف الآفاق في رؤية الهلال؛
- مسالك القدماء في حجية الأخبار؛
- شرح العروة الوثقى؛
- البحوث الأصولية؛
- الفوائد الغروية؛
- الفوائد الفقهية؛
- الفوائد الرّجالية؛
- شرح مشيخة الفقيه؛
- شرح مشيخة التّهذيبين؛
- كتاب القضاء؛
- كتاب البيع؛
- نقد تصحيح الأسانيد[۲]
پانویس
منابع مقاله
- رفیعیپور علویجه، سید عباس، گلشن ابرار، نشر معروف، چاپ اول، قم، 1379ش.
- پایگاه اطلاعرسانی آیتالله سیستانی
وابستهها
قاعدة لا ضرر و لا ضرار (سیستانی)
مباحث الألفاظ (تقریر هاشم هاشمی)
أسئلة حول رؤية الهلال مع أجوبتها
الرافد في أحكام خمس الأرباح و الفوائد
العروة الوثقی مع تعليقة السيد علي الحسيني السيستاني
الربا؛ تقریر دروس آیتالله سیستانی
المسائل المستحدثة: دستورات فقهی معاصر
دروس فقهية استدلالية في شرح مناسك الحج
فتاوای معاصر در فقه شیعه، مطابق با فتاوای آیتالله السید علی الحسینی السیستانی