انصاری شیرازی، یحیی: تفاوت میان نسخهها
(پیوند به بیرون) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = یحیی انصاری شیرازی | |||
| تصویر = NUR05845.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = انصاری شیرازی، یحیی | |||
| | | نام کامل = یحیی انصاری شیرازی | ||
| | | نامهای دیگر = | ||
| | | لقب = قدوة المتألهین | ||
| | | تخلص = اشراق | ||
| | | نسب = از نسل جابر بن عبدالله انصاری | ||
| | | نام پدر = شیخ محمد انصاری | ||
| | | ولادت = ۱۳۰۶ شمسی | ||
| | | محل تولد = روستای نوايگان، داراب | ||
| | | کشور تولد = ایران | ||
| | | محل زندگی = داراب، شیراز، قم | ||
| | | رحلت = ۱۳۹۳ شمسی (۱۴۳۶ قمری / ۲۰۱۵ میلادی) | ||
| | | شهادت = | ||
| | | مدفن = | ||
| | | طول عمر = ۸۷ سال | ||
| | | نام همسر = دختر شیخ ابوالحسن انصاری | ||
| | | فرزندان = | ||
|اساتید | | خویشاوندان = | ||
| | | دین = اسلام | ||
| | | مذهب = شیعه | ||
| | | پیشه = مجتهد، استاد فلسفه، عرفان و اخلاق | ||
| | | درجه علمی = | ||
| | | دانشگاه = | ||
| | | حوزه = حوزه علمیه قم | ||
| | | علایق پژوهشی = فلسفه اسلامی، عرفان، حکمت متعالیه، اخلاق | ||
| منصب = | |||
| پس از = | |||
{{کاربردهای دیگر| انصاری ( | | پیش از = | ||
{{کاربردهای دیگر|انصاری شیرازی ( | | اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[طباطبایی، سید محمدحسین|علامه سید محمدحسین طباطبایی]] | [[بروجردی، حسین|سید حسین بروجردی]] | [[امام خمینی(ره)|سید روحالله خمینی]] | [[اراکی، محمدعلی|محمدعلی اراکی]] | [[حائری، مرتضی|مرتضی حائری یزدی]] | محمدباقر سلطانی طباطبایی}} | ||
| مشایخ = | |||
| معاصرین = | |||
| شاگردان = | |||
| اجازه اجتهاد از = | |||
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[دروس شرح منظومه حکیم متاله حاج ملا هادی سبزواری]] (۴ جلد) | [[حکمت ناب]] (مجموعه دروس اخلاقی) | اصطلاحات حکمت متعالیه | آهنگ آزادی از سرکوه داراب | سروشی از عالم غیب (تفسیر سوره نبأ)}} | |||
| سبک نوشتاری = | |||
| وبگاه = | |||
| امضا = | |||
| کد مؤلف = AUTHORCODE05845AUTHORCODE | |||
}} | |||
{{کاربردهای دیگر| انصاری (ابهامزدایی)}} | |||
{{کاربردهای دیگر|انصاری شیرازی (ابهامزدایی)}} | |||
'''يحيى انصارى شيرازى''' (1306-1393ش)، متخلص به اشراق، مجتهد، استاد | '''يحيى انصارى شيرازى''' (1306-1393ش)، متخلص به اشراق، مجتهد، استاد برجسته فلسفه، عرفان و اخلاق و از مهمترین مدرسان حکمت متعالیه و شرح منظومه ملاهادی سبزواری در حوزه علمیه قم بود که به «قدوة المتألهین» لقب یافت. وی در سال ۱۳۰۶ش در روستای نوايگان داراب متولد شد و از نسل صحابی معروف جابر بن عبدالله انصاری است. تحصیلات را در همان روستا آغاز کرد و در سال ۱۳۲۵ش به حوزه علمیه شیراز رفت و نزد اساتیدی چون سید عبدالعلی (امام جمعه لار)، حاج عالم، حاج حکیم و ابوالحسن انصاری به فراگیری ادبیات، منطق، معالم و تفسیر پرداخت. به تقاضای مادرش، در شیراز با دختر شیخ ابوالحسن انصاری ازدواج کرد. پس از شش سال اقامت در شیراز، حدود سال ۱۳۳۱ش برای ادامه تحصیل به قم مهاجرت کرد و مکاسب و کفایه را نزد [[محمدباقر سلطانی طباطبایی]] و شرح تجرید را نزد شیخ محمد یزدی آموخت. در درسهای خارج آیات عظام [[بروجردی، سید حسین|بروجردی]]، [[اراکی، محمدعلی|اراکی]]، [[حائری، مرتضی|مرتضی حائری]] و [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی]] شرکت کرد. سی سال شاگرد عام و خاص [[طباطبایی، سید محمدحسین|علامه طباطبایی]] در فلسفه و عرفان بود و در نزد ایشان درسهای اسفار، الهیات شفا، منطق شفا، تمهید القواعد، معاد اسفار و روایات بحارالأنوار را فراگرفت. وی در کارنامه خود سابقه مبارزه با رژیم ستمشاهی، بازداشت در زندانهای ساواک و سه سال تبعید در کوهدشت لرستان و نائین اصفهان را داشت. از دوازده نفری بود که پس از رحلت [[حکیم، سید محسن|آیتالله حکیم]]، مرجعیت [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی]] را با صدور اعلامیهای در ۲۰ خرداد ۱۳۴۹ش تأیید کردند. برخی اساتید قم به دلیل تسلط ویژه او بر مباحث فلسفی، وی را «شیخالاشراق» مینامیدند. او افزون بر علوم مقدماتی و ادبیات، کتابهای فقه و اصول، رسائل و مکاسب، در کلام و فلسفه، شرح تجرید و شرح منظومه (بخش منطق و حکمت)، شرح اشارات و اسفار و در عرفان، تمهید القواعد، شرح فصوص و مصباح الأنس را تدریس کرد. از آثار او میتوان به مجموعه چهار جلدی «دروس شرح منظومه حکیم متأله حاج ملاهادی سبزواری»، «حکمت ناب» (مجموعه دروس اخلاقی در ۴۰ درس)، «اصطلاحات حکمت متعالیه»، «آهنگ آزادی از سرکوه داراب» و «سروشی از عالم غیب» (تفسیر سوره نبأ) اشاره کرد. مجمع عالی حکمت اسلامی در سال ۱۳۸۹ از مقام علمی او تجلیل کرد و آیتالله جوادی آملی در لوح تقدیر این بزرگداشت، وی را بهعنوان «قدوة المتألهین» یاد کرد. | ||
==ولادت== | ==ولادت== | ||
| خط ۷۰: | خط ۸۲: | ||
==پیوند به بیرون== | ==پیوند به بیرون== | ||
*[http://media.hawzahnews.com/Hekmat-e%20Nab%20Final.pdf کتاب " حکمت ناب "، دروس اخلاقی | *[http://media.hawzahnews.com/Hekmat-e%20Nab%20Final.pdf کتاب " حکمت ناب "، دروس اخلاقی آیتالله یحیی انصاری شیرازی، خبرگزاری رسمی حوزه] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۲۶
| یحیی انصاری شیرازی | |
|---|---|
 انصاری شیرازی، یحیی | |
| نام کامل | یحیی انصاری شیرازی |
| لقب | قدوة المتألهین |
| تخلص | اشراق |
| نسب | از نسل جابر بن عبدالله انصاری |
| نام پدر | شیخ محمد انصاری |
| ولادت | ۱۳۰۶ شمسی |
| محل تولد | روستای نوايگان، داراب، ایران |
| محل زندگی | داراب، شیراز، قم |
| رحلت | ۱۳۹۳ شمسی (۱۴۳۶ قمری / ۲۰۱۵ میلادی) |
| طول عمر | ۸۷ سال |
| همسر | دختر شیخ ابوالحسن انصاری |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| پیشه | مجتهد، استاد فلسفه، عرفان و اخلاق |
| اطلاعات علمی | |
| حوزه | حوزه علمیه قم |
| علایق پژوهشی | فلسفه اسلامی، عرفان، حکمت متعالیه، اخلاق |
| اساتید |
|
| برخی آثار |
|
يحيى انصارى شيرازى (1306-1393ش)، متخلص به اشراق، مجتهد، استاد برجسته فلسفه، عرفان و اخلاق و از مهمترین مدرسان حکمت متعالیه و شرح منظومه ملاهادی سبزواری در حوزه علمیه قم بود که به «قدوة المتألهین» لقب یافت. وی در سال ۱۳۰۶ش در روستای نوايگان داراب متولد شد و از نسل صحابی معروف جابر بن عبدالله انصاری است. تحصیلات را در همان روستا آغاز کرد و در سال ۱۳۲۵ش به حوزه علمیه شیراز رفت و نزد اساتیدی چون سید عبدالعلی (امام جمعه لار)، حاج عالم، حاج حکیم و ابوالحسن انصاری به فراگیری ادبیات، منطق، معالم و تفسیر پرداخت. به تقاضای مادرش، در شیراز با دختر شیخ ابوالحسن انصاری ازدواج کرد. پس از شش سال اقامت در شیراز، حدود سال ۱۳۳۱ش برای ادامه تحصیل به قم مهاجرت کرد و مکاسب و کفایه را نزد محمدباقر سلطانی طباطبایی و شرح تجرید را نزد شیخ محمد یزدی آموخت. در درسهای خارج آیات عظام بروجردی، اراکی، مرتضی حائری و امام خمینی شرکت کرد. سی سال شاگرد عام و خاص علامه طباطبایی در فلسفه و عرفان بود و در نزد ایشان درسهای اسفار، الهیات شفا، منطق شفا، تمهید القواعد، معاد اسفار و روایات بحارالأنوار را فراگرفت. وی در کارنامه خود سابقه مبارزه با رژیم ستمشاهی، بازداشت در زندانهای ساواک و سه سال تبعید در کوهدشت لرستان و نائین اصفهان را داشت. از دوازده نفری بود که پس از رحلت آیتالله حکیم، مرجعیت امام خمینی را با صدور اعلامیهای در ۲۰ خرداد ۱۳۴۹ش تأیید کردند. برخی اساتید قم به دلیل تسلط ویژه او بر مباحث فلسفی، وی را «شیخالاشراق» مینامیدند. او افزون بر علوم مقدماتی و ادبیات، کتابهای فقه و اصول، رسائل و مکاسب، در کلام و فلسفه، شرح تجرید و شرح منظومه (بخش منطق و حکمت)، شرح اشارات و اسفار و در عرفان، تمهید القواعد، شرح فصوص و مصباح الأنس را تدریس کرد. از آثار او میتوان به مجموعه چهار جلدی «دروس شرح منظومه حکیم متأله حاج ملاهادی سبزواری»، «حکمت ناب» (مجموعه دروس اخلاقی در ۴۰ درس)، «اصطلاحات حکمت متعالیه»، «آهنگ آزادی از سرکوه داراب» و «سروشی از عالم غیب» (تفسیر سوره نبأ) اشاره کرد. مجمع عالی حکمت اسلامی در سال ۱۳۸۹ از مقام علمی او تجلیل کرد و آیتالله جوادی آملی در لوح تقدیر این بزرگداشت، وی را بهعنوان «قدوة المتألهین» یاد کرد.
ولادت
او در سال 1306ش، در روستاى نوايگان داراب متولد شد. او از نسل صحابى معروف، «جابر بن عبدالله انصارى» است. وى تحصيل را در همان روستا شروع كرد و بعد در سال 1325ش، به حوزه علميه شيراز رفت و در آنجا «سيوطى» را نزد آقا سيد عبدالعلى (امام جمعه لار)، «مطول» را نزد حاج عالم، «مغنى» را نزد حاج حكيم، «معالم» را نزد ابوالحسن انصارى (امام جماعت مسجد وكيل) و «تفسير» را نزد سيد نورالدين حسینى شيرازى خواند.
او به تقاضاى مادرش، در شيراز، با دختر شيخ ابوالحسن انصارى ازدواج كرد. وى پس از شش سال سكونت در شيراز، حدود سال 1331ش، براى ادامه تحصيل به حوزه علميه قم هجرت كرد و در جنب مدرسه حجتيه قم سكونت گزيد و «مكاسب» و «كفايه» را نزد محمدباقر سلطانى طباطبايى خواند و «شرح تجريد» را از شيخ محمد يزدى آموخت.[۱]
او در درسهاى خارج آيات عظام بروجردى، اراكى، شيخ مرتضى حائرى و امام خمينى(ره) نيز شركت كرد. وى مدت سى سال شاگرد عمومى و خصوصى علامه طباطبايى(ره) در فلسفه و عرفان بود و در نزد ايشان درسهاى مختلفى از قبيل «اسفار»، «الهيات شفا» و «منطق شفا» را خوانده است. همچنين او درس خصوصى «تمهيد القواعد» و «معاد اسفار» و روايات «بحار الأنوار» را در نزد ايشان فراگرفته است.
او در كارنامه درخشان خود، سابقه مبارزه با رژيم ستمشاهى و بازداشت در زندانهاى ساواک را دارد. وى به مدت سه سال نيز در كوهدشت لرستان و نائين اصفهان در تبعيد بوده است. ايشان يكى از دوازده نفرى است كه پس از رحلت آيتالله حكيم، مرجعيت امام خمينى(ره) را با صدور اعلاميهاى در تاريخ بيستم خرداد 1349ش، تأييد كردند.
برخى از اساتيد قم به دليل تسلط ويژه ايشان بر مباحث فلسفى، از وى با عنوان «شيخالاشراق» ياد مىكنند. ايشان همچنين گاهى شعرهایى نيز سروده است.[۲]
مجمع عالى حكمت اسلامى در سال 1389 از مقام علمى ايشان تجليل كرد. آيتالله جوادى آملى در لوح تقدير اين بزرگداشت، او را بهعنوان «قدوة المتألهين» ياد كرد. ايشان علاوه بر علوم مقدماتى و ادبيات و كتابهاى فقه و اصول، رسائل و مكاسب و در كلام و فلسفه، شرح تجريد و شرح منظومه (بخش منطق و حكمت) و شرح اشارات و اسفار و در عرفان، تمهيد القواعد، شرح فصوص و مصباح الأنس را تدريس كرده است. او همچنين افزون بر آنكه از نظر عملى اسوه زهد و اخلاق است، از نظر علمى نيز در حوزه علميه قم، درس اخلاق تدريس كرده است.
آثار
- اصطلاحات حكمت متعاليه؛
- آهنگ آزادى از سركوه داراب؛
- سروشى از عالم غيب (تفسير سوره نبأ به زبان فارسی)؛
- مجموعه چهار جلدى دروس شرح منظومه
- حکمت ناب؛ مجموعه دروس اخلاقی (40 درس)
پانويس
منابع مقاله
- گلشن ابرار، جمعى از نويسندگان، نورالسجاد(ع)، چاپ دوم، قم 1386ش (8 جلد).
- دروس شرح منظومه، يحيى انصارى شيرازى، مؤسسه بوستان كتاب، چاپ سوم 1387ش.
- زندگىنامه استاد يحيى انصارى شيرازى در پايگاه مجمع عالى حكمت اسلامى
پیوند به بیرون