شوشتری، سید نورالله بن شریفالدین: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '</div> '''' به '</div> '''') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = قاضی نورالله شوشتری | |||
| تصویر = NUR00234.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = مرقد سید نورالله شوشتری در هندوستان | |||
| | | نام کامل = قاضی سید نورالله بن شریفالدین شوشتری | ||
| | | نامهای دیگر = شهید ثالث، قاضی نورالله شوشتری | ||
| | | لقب = شهید ثالث | ||
| تخلص = | |||
| نسب = | |||
| نام پدر = شریفالدین | |||
| ولادت = ۹۵۶ قمری | |||
| محل تولد = شوشتر | |||
| کشور تولد = ایران | |||
| محل زندگی = شوشتر، مشهد، هندوستان | |||
| شهادت = ۱۰۱۹ قمری | |||
| مدفن = اکبرآباد، هندوستان | |||
| طول عمر = ۶۳ سال | |||
| نام همسر = | |||
| فرزندان = پنج پسر (همگی از اهل علم) | |||
| خویشاوندان = | |||
| دین = اسلام | |||
| مذهب = شیعه | |||
| پیشه = فقیه، اصولی، متکلم، محدث، رجالی، شاعر، قاضی | |||
| | | درجه علمی = | ||
|نام | | دانشگاه = | ||
| | | حوزه = حوزه علمیه مشهد | ||
| | | علایق پژوهشی = فقه، اصول، کلام، تفسیر، مناظره، عرفان، شعر | ||
| | | منصب = قاضی در دربار اکبرشاه و جهانگیرشاه | ||
| | | پس از = | ||
| | | پیش از = | ||
| | | اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[عبدالواحد شوشتری]]}} | ||
| | | مشایخ = | ||
| | | معاصرین = اکبرشاه گورکانی، جهانگیرشاه | ||
| | | شاگردان = پنج پسرش (همگی عالم دینی) | ||
| | | اجازه اجتهاد از = | ||
| | | آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[إحقاق الحق و إزهاق الباطل]] | [[مجالس المؤمنين]] | [[الصوارم المُهرقة في نقد الصواعق المُحرقة]] | [[مصائب النواصب فی الرّد علی نواقض الروافض]] | [[كشف العوار في تفسير آية الغار]] | [[نهاية الإقدام في وجوب المسح علی الأقدام]] | [[شرح دعای صباح حضرت امیر مؤمنان علی بن ابیطالب(ع)]] | [[الشهب الثاقبة]]}} | ||
| | | سبک نوشتاری = | ||
| | | وبگاه = | ||
| | | امضا = | ||
| | | کد مؤلف = AUTHORCODE00234AUTHORCODE | ||
| | }} | ||
| | {{کاربردهای دیگر|شهید ثالث (ابهامزدایی)}} | ||
| | {{کاربردهای دیگر|شوشتری (ابهامزدایی)}} | ||
| | '''قاضی سید نورالله بن شریفالدین شوشتری''' (۹۵۶-۱۰۱۹ق)، معروف به قاضی نورالله شوشتری و ملقب به شهید ثالث، فقیه اصولی، متکلم، محدث رجالی و شاعر و عالم شیعه در عهد صفویه بود. وی در سال ۹۵۶ق در شهر شوشتر در خاندانی روحانی و صاحب نفوذ دینی متولد شد. پدرش سید شریف از علماى بزرگ اسلام و جدش سید نورالله نیز از علماى شیعه بودند. برادران و عموی وی نیز از عالمان وارسته دین بودند. قاضی نورالله پس از طی مراحل ابتدایی تعلیم و تربیت، برای کسب معارف و علوم عقلی و نقلی عازم خراسان شد و سالها در کنار مرقد [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]] به کسب فیض پرداخت و از خرمن دانش اساتید آن دیار، به ویژه ملا عبدالواحد شوشتری بهره برد. پس از اتمام تحصیلات به هندوستان سفر کرد و آوازهاش به تمام نقاط رسید. او اولین عالمی بود که در هند اظهار تشیع کرد و با علمای مخالف جلسات مناظره تشکیل داد. سلطان اکبرشاه از او دعوت کرد و با پذیرش شرط قاضی مبنی بر عمل به اجتهاد خود در امر قضاوت، منصب قضاوت را به او سپرد. پس از مرگ اکبرشاه، فرزندش جهانگیرشاه نیز او را بر مسند قضاوت ابقاء کرد. اما حسودان و علمای درباری دائماً از سید نزد حاکم بدگویی میکردند تا اینکه جهانگیرشاه اجازه قتل او را صادر کرد و آنان با شلاق آن عالم ۶۳ ساله را به شهادت رساندند. از او تألیفات فراوانی بهجا مانده که رقم آنها به ۹۸ عنوان میرسد و در علوم مختلفی از جمله فقه، اصول، تفسیر، کلام، مناظره و عرفان تألیف دارد. مهمترین آثار او عبارتند از: «إحقاق الحق» در رد کتاب فضل بن روزبهان، «مجالس المؤمنین» در شرح حال علمای شیعه، «الصوارم المهرقة» در رد الصواعق المحرقة ابن حجر هیثمی، و «مصائب النواصب». وی همچنین دیوان شعری از خود به یادگار گذاشته است. پیکرش در اکبرآباد هند به خاک سپرده شد و مزارش زیارتگاه عاشقان اهلبیت(ع) گردید. | ||
|} | |||
''' | |||
==ولادت== | ==ولادت== | ||
شوشترى در سال 956 هجرى در شهر شوشتر متولد شد. | شوشترى در سال 956 هجرى در شهر شوشتر متولد شد. | ||
| خط ۵۴: | خط ۵۰: | ||
==خاندان== | ==خاندان== | ||
او در خاندانى روحانى و صاحب نفوذ دینى به دنیا آمد. پدر او سید شریف از علماى بزرگ اسلام و از شاگردان [[قطیفی بحرانی، ابراهیم بن سلیمان|شیخ ابراهیم قطیفى]] بود. | |||
او | جد او سید نورالله نیز از علماى شیعه و بزرگان سادات شوشتر و مورد احترام مردم بود. | ||
برادرانش میر اسماعیل، میر قطبالدین و میر محسن، هر سه از شاگردان پدر خود و متبحر در علوم عقلى و نقلى بودند. | |||
عالمانى که مداومتشان بر ادعیه و مستحبات زبانزد همه بوده و در درک مطالب علمى، هر یک شهرۀ زمان خویش بودهاند. | |||
علاوه بر این، عموى قاضى نورالله و فرزندان او نیز از جمله عالمان وارستۀ دین بودهاند. | |||
علاوه بر | |||
==فرزندان== | ==فرزندان== | ||
قاضى نورالله داراى 5 پسر بود که همگى از اهل علم و دنباله رو پدر در کسب معارف بودند. در کتب تراجم شرح حال آنان با ذکر تألیفات و کراماتشان مفصلا بیان شده است. | |||
فرزندان قاضى نیز مانند او طبع شعرى قوى داشته و به ادبیات فارسى و عربى تسلط داشتند و این علاوه بر علوم عقلى و نقلى است که از اساتید بزرگوار خود کسب کرده بودند. | |||
فرزندان قاضى | |||
==تحصیلات== | |||
قاضى نورالله شوشترى پس از طى مراحل | قاضى نورالله شوشترى پس از طى مراحل ابتدایى تعلیم و تربیت، هجرت را برگزیده و براى کسب معارف و علوم عقلى و نقلى عازم دیار خراسان شد و در کنار مرقد شریف ثامنالحجج علیهالسلام سالها از آن گوهر نورانى کسب فیض نمود و از خرمن دانش اساتید بزرگوار آن دیار نیز خوشهها چید. | ||
==سفر به هندوستان== | ==سفر به هندوستان== | ||
قاضى نورالله، همانگونه که خود یادآور شده، پس از اتمام تحصیلات و دانش اندوزى براى پرتو افشانى و هدایت مردم به هندوستان سفر کرد. در هندوستان آوازۀ سید به تمام نقاط رسید و طالبان حقیقت، گروه گروه به سوى او شتافتند تا از محضر آن مرد الهى کسب فیض کنند. | |||
==دعوت به تشیع== | |||
==دعوت به | |||
اصحاب تراجم نقل | اصحاب تراجم نقل کردهاند که قاضى نورالله اولین عالمى بود که در هند اظهار تشیع کرد و دعوت به تشیع نمود و با علماى مخالف جلسات مناظره تشکیل داد. | ||
==منصب قضاوت== | ==منصب قضاوت== | ||
شهرت وى آنچنان بالا گرفت | شهرت وى آنچنان بالا گرفت که سلطان اکبر شاه از او دعوت نمود و وقتى فضل و علم او را دید به او پیشنهاد قضاوت کرد. قاضى براى قبول این منصب شرطى گذاشت و آن اینکه در امر قضاوت به فتواى هیچکس عمل نکند و به اجتهاد خودش عمل نماید. | ||
قاضى براى قبول | |||
اکبر شاه شرط قاضى را پذیرفت و بدین گونه لقب قاضى به ابتداى نام سید نورالله شوشترى اضافه شد. | |||
==اساتید== | |||
متأسفانه در | متأسفانه در کتب موجود ذکرى از اساتید قاضى نورالله به میان نیامده و بجز مولى [[عبدالواحد شوشترى]] که قاضى نورالله در مشهد افتخار شاگردى او را داشته، نام دیگر اساتید او در دست نیست. | ||
==شاگردان== | ==شاگردان== | ||
از شاگردان قاضى، تنها از فرزندان او اطلاع داریم که همگى چون پدر، سرشار از عشق به علوم آل محمد صلىاللهعلیهوآله بوده و در محضر پدر به مقامات بلند علمى و معنوى رسیدهاند؛ ولى نام دیگر شاگردان قاضى در تاریخ ثبت نشده است. | |||
==شهادت== | |||
عالم وارسته و عارف بزرگوار قاضى نورالله شوشترى پس از عمرى تلاش در راه احیاى مکتب اهلبیت علیهمالسلام در سال 1019 هجرى به شهادت رسید. | |||
پیکر شریف قاضى را در اکبر آباد به خاک سپردند و از آن پس مزار عاشقان و دوستداران اهلبیت علیهمالسلام گردید. | |||
کیفیت شهادت وى این گونه بود: | |||
پس از مرگ سلطان اکبر شاه، فرزند او جهانگیر شاه به حکومت رسید. او قاضى نورالله را بر مسند قضاوت ابقاء کرد. | |||
در این میان حسودان و علماى دربارى دائما از سید نزد حاکم بدگویى میکردند. | |||
پس از مدتى که کینه آنها بیشتر شد و کلمات آنان در شاه تأثیر گذاشت، جهانگیر شاه اجازۀ کشتن قاضى را به آنان داد و آنان با کمال قساوت آنقدر بر بدن نحیف این عالم شیعه و پیرمرد 70 ساله شلاق زدند تا جان به جان آفرین تسلیم کرد و به اجداد طاهرینش پیوست. | |||
قاضى نورالله شوشترى در شعرى زبان حال خود را این گونه سروده است: | |||
{{شعر}}{{ب|''وه كاين شب هجران تو بر ما چه دراز است''|2=''گويى كه مگر صبح قيامت سحر اوست''}}{{پایان شعر}} | |||
==آثار== | |||
قاضى نورالله در مدت عمر 70 ساله خود تألیفات فراوانى داشته که رقم آنها به 98 عنوان مىرسد. به لحاظ جامعیت وى در علوم عقلى و نقلى و ادبیات، تألیفات او نیز بسیار متنوع است. | |||
او در علوم مختلف از جمله: فقه، اصول، تفسیر، کلام، مناظره و عرفان تألیف دارد و دیوان شعرى نیز از او به یادگار مانده است. | |||
مهمترین تألیفات او عبارتند از: | |||
در | #إحقاق الحق، که در رد کتاب «فضل بن روزبهان» نوشته است. | ||
#مجالس المؤمنین، که شرح حال علماى شیعه است. | |||
#الصوارم المهرقة در رد الصواعق المحرقة ابن حجر مکى هیثمى. | |||
#مصائب النواصب (یا معائب النواصب) در رد کتاب نواقض الروافض است که در رد شیعه نوشته شده بود و... | |||
{{قاضی نورالله شوشتری}} | |||
{{الگو:شهیدان}} | |||
{{متکلمان شیعه}} | |||
==وابستهها== | |||
{{وابستهها}} | |||
[[نهاية الإقدام في وجوب المسح علی الأقدام]] | |||
[[إحقاق الحق و إزهاق الباطل]] | |||
[[یار غار]] | |||
[[ | |||
[[الصوارم المُهرقة في نقد الصواعق المُحرقة]] | [[الصوارم المُهرقة في نقد الصواعق المُحرقة]] | ||
| خط ۱۵۵: | خط ۱۴۱: | ||
[[مجالس المؤمنين]] | [[مجالس المؤمنين]] | ||
[[مصائب النواصب | [[مصائب النواصب فی الرّد علی نواقض الروافض]] | ||
[[ | [[كشف العوار في تفسير آية الغار]] | ||
[[محافل | [[محافل المؤمنين في ذيل مجالس المؤمنين]] | ||
[[شرح دعای صباح حضرت | [[شرح دعای صباح حضرت امیر مؤمنان علی بن ابیطالب(ع)]] | ||
[[الشهب الثاقبة]] | [[الشهب الثاقبة]] | ||
| خط ۱۶۸: | خط ۱۵۴: | ||
[[رده:زندگینامه]] | [[رده:زندگینامه]] | ||
[[رده:رجالیان]] | |||
[[رده: | [[رده:شهیدان]] | ||
[[رده:متکلمان شیعه]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۲:۵۵
| قاضی نورالله شوشتری | |
|---|---|
 مرقد سید نورالله شوشتری در هندوستان | |
| نام کامل | قاضی سید نورالله بن شریفالدین شوشتری |
| نامهای دیگر | شهید ثالث، قاضی نورالله شوشتری |
| لقب | شهید ثالث |
| نام پدر | شریفالدین |
| ولادت | ۹۵۶ قمری |
| محل تولد | شوشتر، ایران |
| محل زندگی | شوشتر، مشهد، هندوستان |
| شهادت | ۱۰۱۹ قمری |
| مدفن | اکبرآباد، هندوستان |
| طول عمر | ۶۳ سال |
| فرزندان | پنج پسر (همگی از اهل علم) |
| دین | اسلام |
| مذهب | شیعه |
| پیشه | فقیه، اصولی، متکلم، محدث، رجالی، شاعر، قاضی |
| منصب | قاضی در دربار اکبرشاه و جهانگیرشاه |
| اطلاعات علمی | |
| حوزه | حوزه علمیه مشهد |
| علایق پژوهشی | فقه، اصول، کلام، تفسیر، مناظره، عرفان، شعر |
| اساتید | |
| معاصرین | اکبرشاه گورکانی، جهانگیرشاه |
| شاگردان | پنج پسرش (همگی عالم دینی) |
| برخی آثار | |
قاضی سید نورالله بن شریفالدین شوشتری (۹۵۶-۱۰۱۹ق)، معروف به قاضی نورالله شوشتری و ملقب به شهید ثالث، فقیه اصولی، متکلم، محدث رجالی و شاعر و عالم شیعه در عهد صفویه بود. وی در سال ۹۵۶ق در شهر شوشتر در خاندانی روحانی و صاحب نفوذ دینی متولد شد. پدرش سید شریف از علماى بزرگ اسلام و جدش سید نورالله نیز از علماى شیعه بودند. برادران و عموی وی نیز از عالمان وارسته دین بودند. قاضی نورالله پس از طی مراحل ابتدایی تعلیم و تربیت، برای کسب معارف و علوم عقلی و نقلی عازم خراسان شد و سالها در کنار مرقد امام رضا(ع) به کسب فیض پرداخت و از خرمن دانش اساتید آن دیار، به ویژه ملا عبدالواحد شوشتری بهره برد. پس از اتمام تحصیلات به هندوستان سفر کرد و آوازهاش به تمام نقاط رسید. او اولین عالمی بود که در هند اظهار تشیع کرد و با علمای مخالف جلسات مناظره تشکیل داد. سلطان اکبرشاه از او دعوت کرد و با پذیرش شرط قاضی مبنی بر عمل به اجتهاد خود در امر قضاوت، منصب قضاوت را به او سپرد. پس از مرگ اکبرشاه، فرزندش جهانگیرشاه نیز او را بر مسند قضاوت ابقاء کرد. اما حسودان و علمای درباری دائماً از سید نزد حاکم بدگویی میکردند تا اینکه جهانگیرشاه اجازه قتل او را صادر کرد و آنان با شلاق آن عالم ۶۳ ساله را به شهادت رساندند. از او تألیفات فراوانی بهجا مانده که رقم آنها به ۹۸ عنوان میرسد و در علوم مختلفی از جمله فقه، اصول، تفسیر، کلام، مناظره و عرفان تألیف دارد. مهمترین آثار او عبارتند از: «إحقاق الحق» در رد کتاب فضل بن روزبهان، «مجالس المؤمنین» در شرح حال علمای شیعه، «الصوارم المهرقة» در رد الصواعق المحرقة ابن حجر هیثمی، و «مصائب النواصب». وی همچنین دیوان شعری از خود به یادگار گذاشته است. پیکرش در اکبرآباد هند به خاک سپرده شد و مزارش زیارتگاه عاشقان اهلبیت(ع) گردید.
ولادت
شوشترى در سال 956 هجرى در شهر شوشتر متولد شد.
خاندان
او در خاندانى روحانى و صاحب نفوذ دینى به دنیا آمد. پدر او سید شریف از علماى بزرگ اسلام و از شاگردان شیخ ابراهیم قطیفى بود.
جد او سید نورالله نیز از علماى شیعه و بزرگان سادات شوشتر و مورد احترام مردم بود.
برادرانش میر اسماعیل، میر قطبالدین و میر محسن، هر سه از شاگردان پدر خود و متبحر در علوم عقلى و نقلى بودند.
عالمانى که مداومتشان بر ادعیه و مستحبات زبانزد همه بوده و در درک مطالب علمى، هر یک شهرۀ زمان خویش بودهاند.
علاوه بر این، عموى قاضى نورالله و فرزندان او نیز از جمله عالمان وارستۀ دین بودهاند.
فرزندان
قاضى نورالله داراى 5 پسر بود که همگى از اهل علم و دنباله رو پدر در کسب معارف بودند. در کتب تراجم شرح حال آنان با ذکر تألیفات و کراماتشان مفصلا بیان شده است.
فرزندان قاضى نیز مانند او طبع شعرى قوى داشته و به ادبیات فارسى و عربى تسلط داشتند و این علاوه بر علوم عقلى و نقلى است که از اساتید بزرگوار خود کسب کرده بودند.
تحصیلات
قاضى نورالله شوشترى پس از طى مراحل ابتدایى تعلیم و تربیت، هجرت را برگزیده و براى کسب معارف و علوم عقلى و نقلى عازم دیار خراسان شد و در کنار مرقد شریف ثامنالحجج علیهالسلام سالها از آن گوهر نورانى کسب فیض نمود و از خرمن دانش اساتید بزرگوار آن دیار نیز خوشهها چید.
سفر به هندوستان
قاضى نورالله، همانگونه که خود یادآور شده، پس از اتمام تحصیلات و دانش اندوزى براى پرتو افشانى و هدایت مردم به هندوستان سفر کرد. در هندوستان آوازۀ سید به تمام نقاط رسید و طالبان حقیقت، گروه گروه به سوى او شتافتند تا از محضر آن مرد الهى کسب فیض کنند.
دعوت به تشیع
اصحاب تراجم نقل کردهاند که قاضى نورالله اولین عالمى بود که در هند اظهار تشیع کرد و دعوت به تشیع نمود و با علماى مخالف جلسات مناظره تشکیل داد.
منصب قضاوت
شهرت وى آنچنان بالا گرفت که سلطان اکبر شاه از او دعوت نمود و وقتى فضل و علم او را دید به او پیشنهاد قضاوت کرد. قاضى براى قبول این منصب شرطى گذاشت و آن اینکه در امر قضاوت به فتواى هیچکس عمل نکند و به اجتهاد خودش عمل نماید.
اکبر شاه شرط قاضى را پذیرفت و بدین گونه لقب قاضى به ابتداى نام سید نورالله شوشترى اضافه شد.
اساتید
متأسفانه در کتب موجود ذکرى از اساتید قاضى نورالله به میان نیامده و بجز مولى عبدالواحد شوشترى که قاضى نورالله در مشهد افتخار شاگردى او را داشته، نام دیگر اساتید او در دست نیست.
شاگردان
از شاگردان قاضى، تنها از فرزندان او اطلاع داریم که همگى چون پدر، سرشار از عشق به علوم آل محمد صلىاللهعلیهوآله بوده و در محضر پدر به مقامات بلند علمى و معنوى رسیدهاند؛ ولى نام دیگر شاگردان قاضى در تاریخ ثبت نشده است.
شهادت
عالم وارسته و عارف بزرگوار قاضى نورالله شوشترى پس از عمرى تلاش در راه احیاى مکتب اهلبیت علیهمالسلام در سال 1019 هجرى به شهادت رسید.
پیکر شریف قاضى را در اکبر آباد به خاک سپردند و از آن پس مزار عاشقان و دوستداران اهلبیت علیهمالسلام گردید.
کیفیت شهادت وى این گونه بود:
پس از مرگ سلطان اکبر شاه، فرزند او جهانگیر شاه به حکومت رسید. او قاضى نورالله را بر مسند قضاوت ابقاء کرد.
در این میان حسودان و علماى دربارى دائما از سید نزد حاکم بدگویى میکردند.
پس از مدتى که کینه آنها بیشتر شد و کلمات آنان در شاه تأثیر گذاشت، جهانگیر شاه اجازۀ کشتن قاضى را به آنان داد و آنان با کمال قساوت آنقدر بر بدن نحیف این عالم شیعه و پیرمرد 70 ساله شلاق زدند تا جان به جان آفرین تسلیم کرد و به اجداد طاهرینش پیوست.
قاضى نورالله شوشترى در شعرى زبان حال خود را این گونه سروده است:
| وه كاين شب هجران تو بر ما چه دراز است | گويى كه مگر صبح قيامت سحر اوست |
آثار
قاضى نورالله در مدت عمر 70 ساله خود تألیفات فراوانى داشته که رقم آنها به 98 عنوان مىرسد. به لحاظ جامعیت وى در علوم عقلى و نقلى و ادبیات، تألیفات او نیز بسیار متنوع است.
او در علوم مختلف از جمله: فقه، اصول، تفسیر، کلام، مناظره و عرفان تألیف دارد و دیوان شعرى نیز از او به یادگار مانده است.
مهمترین تألیفات او عبارتند از:
- إحقاق الحق، که در رد کتاب «فضل بن روزبهان» نوشته است.
- مجالس المؤمنین، که شرح حال علماى شیعه است.
- الصوارم المهرقة در رد الصواعق المحرقة ابن حجر مکى هیثمى.
- مصائب النواصب (یا معائب النواصب) در رد کتاب نواقض الروافض است که در رد شیعه نوشته شده بود و...