مامقانی، عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''عبدالله مامقانى''' (1290-1351ق) معروف به علامه مامقانی و فاضل مامقانی، فقیه، اصولی و از مشاهیر علمای رجال شیعه در قرن چهاردهم هجری. وی مؤلف کتاب ارزشمند «تنقیح المقال فی علم الرجال» است و از مهمترین اساتید ایشان می‌توان به پدرش شیخ محمدحسن مامقانی اشاره کرد. از دیگر آثار برجسته او می‌توان به «مقباس الهدایة فی علم الدرایة» و «سراج الشیعة» اشاره نمود. وی در پانزدهم ربیع‌الاول 1290ق در نجف اشرف متولد شد. پدرش آیت‌الله شیخ محمدحسن مامقانی از مراجع بزرگ تقلید در عصر خویش بود که مقلدان بسیاری در ترکیه، قفقاز و ایران داشت. تحصیلات را در پنج سالگی آغاز کرد و مقدمات را نزد پدر فراگرفت. پس از تکمیل سطوح نزد عالمان نجف، در 18 سالگی وارد درس خارج پدر شد و پس از سالها تحصیل به درجه اجتهاد نائل آمد و از پدر خود که در اعطای اجازه سختگیر بود، اجازه اجتهاد دریافت کرد. وی علاوه بر پدر، نزد شیخ غلام حسین دربندی ترکی و شیخ حسن خراسانی نیز شاگردی کرد. از شاگردان برجسته او می‌توان به سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی، شیخ محمدحسین خیابانی تبریزی و سید علی اکبر خوئی (پدر آیت‌الله خوئی) اشاره کرد. وی تألیفات ارزشمندی از خود به یادگار گذاشت که مهمترین آنها «تنقیح المقال فی علم الرجال» در 3 جلد بزرگ، «مقباس الهدایة فی علم الدرایة»، «مرآة الکمال لمن رام درک مصالح الأعمال» در اخلاق و آداب، «مخزن اللئالی فی فروع العلم الإجمالی» و «سراج الشیعة» است. همچنین تقریرات درس فقه و اصول پدر و حواشی متعددی بر کتب فقها از جمله آثار اوست. سرانجام در روز یکشنبه 16 شوال 1351ق در 61 سالگی دار فانی را وداع گفت و پس از تشییعی کم‌سابقه، در مقبره پدرش در محله العماره نجف به خاک سپرده شد.