برغانی، محمدتقی بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

محمدتقی بن محمد بن محمدتقی بن محمد جعفر البرغانی القزوینی، معروف به شهید سوم، در قصبه '''برغان''' (روستایی در ۳۸ کیلومتری شهر کرج، استان تهران) متولد شد «موسوعة طبقات الفقهاء، جلد 13، صفحه 544». تاریخ تولد او حدود سال ۱۱۸۵ هجری قمری ذکر شده است «موسوعة طبقات الفقهاء، جلد 13، صفحه 544». پدرش '''محمد بن محمدتقی بن محمد جعفر الطالقانی البرغانی''' از علمای اهل تقوا بود<ref> ر.ک: حبیب‌آبادی، محمدعلی، ج5، ص1707</ref> او از خاندان علمی معروفی به نام '''آل برغانی''' یا '''آل الشهیدی''' بود که در منطقه قزوین و برغان ساکن بودند<ref> ر.ک: امین، حسن، ج3، ص290 </ref>. محمدتقی دو برادر عالم داشت: محمد صالح برغانی (متوفی ۱۲۸۳ هجری) و محمد علی (ملا علی) برغانی که هر دو از علمای بزرگ بودند <ref> ر.ک: حبیب‌آبادی، محمدعلی، ج5، ص1707</ref>

'''تحصیلات مقدماتی در قزوین''':  

'''تحصیل در قم''':  

سپس به قم رفت و در درس '''میرزا ابوالقاسم الجیلانی القمی''' (محقق قمی، صاحب قوانین) حاضر شد<ref> ر.ک: سبحانی تبریزی، جعفر، ج13، ص544</ref>.

'''تحصیل در عتبات عالیات''':  

سپس به عراق مهاجرت کرد و در کربلاء نزد '''سید علی بن محمد علی الطباطبایی''' (صاحب ریاض) تلمذ نمود و مدت طولانی ملازم او بود<ref> ر.ک: سبحانی تبریزی، جعفر، ج13، ص544</ref>. همچنین از محضر '''سید محمد المجاهد''' (فرزند صاحب ریاض) و '''شیخ جعفر کاشف الغطاء النجفی''' بهره برد <ref> ر.ک: سبحانی تبریزی، جعفر، ج13، ص544</ref>.

'''تدریس و مرجعیت''':  

'''وعظ و خطابه''': او خطیبی بلیغ و استاد در خطابه و تبلیغ بود. مجلس وعظ او در قزوین بسیار مشهور و مورد استقبال عموم مردم بود<ref> ر.ک: امامی خوئی، محمد امین ، ج1، ص313</ref>.

'''امر به معروف و نهی از منکر''': او در امر به معروف و نهی از منکر بسیار جدی و قوی بود و از هیچ کسی نمی‌ترسید<ref> ر.ک: امامی خوئی، محمد امین ، ج1، ص313</ref>.

محمدتقی برغانی در شبی از شب‌های سال ۱۲۶۳ یا ۱۲۶۴ هجری قمری، طبق عادت همیشگی خود به مسجد رفت تا نماز شب بخواند. در حالی که در سجده بود و مناجات خمسه عشر سجادی را می‌خواند، چند نفر از بابیه که در کمین بودند، به او حمله کردند<ref> ر.ک: حبیب‌آبادی، محمدعلی، ج5، ص1713</ref>. ابتدا دو ضربه بر گردنش زدند و وقتی سر از سجده برداشت و گفت: "چرا مرا می‌کشید؟" ضربه‌ای دیگر بر دهانش زدند و مجموعاً هشت ضربه به او وارد کردند<ref> ر.ک: موحد ابطحی، حجت ، ج1، ص62</ref>. او با وجود جراحات شدید، خود را به درب مسجد رساند تا مسجد با خونش آلوده نشود و وقتی به درب مسجد رسید، بیهوش بر زمین افتاد<ref> ر.ک: حبیب‌آبادی، محمدعلی، ج5، ص1713</ref>. او را به خانه بردند و تا دو روز زنده بود اما به دلیل جراحت دهان نمی‌توانست سخن بگوید. سرانجام در ۱۷ ذی‌القعدة ۱۲۶۳ هجری قمری وفات کرد<ref> ر.ک: حبیب‌آبادی، محمدعلی، ج5، ص1713</ref>. پیکر او در قزوین در جوار '''شاهزاده حسین''' دفن شد<ref> ر.ک: امین، محسن، ج9، ص197</ref>. پس از شهادت، به '''شهید سوم''' معروف شد (پس از شهید اول: شیخ محمد بن مکی عاملی و شهید دوم: شیخ زین‌الدین عاملی)<ref> ر.ک: حبیب‌آبادی، محمدعلی، ج5، ص1715</ref>.