۱۶۱٬۴۵۷
ویرایش
تاریخنگاری فارسی (سامانیان، غزنویان، سلجوقیان) (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۱۹
، ۲۴ ژانویهجایگزینی متن - 'میدهد' به 'میدهد'
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'میدهد' به 'میدهد') |
||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
==گزارش کتاب== | ==گزارش کتاب== | ||
در این کتاب، [[میثمی، جولی اسکات|جولی اسکات میثمی]] میکوشد جایگاه تاریخنگاری فارسی را در گستره تاریخنگاری اسلامی مشخص کند. او متذکر میشود که پژوهشهای سنتی بیشتر بر آثار عربی تمرکز داشتهاند و اغلب سهم اندکی به مورخان فارسیزبان داده شده است. نویسنده با بررسی مورخان ایرانی و آثارشان، پرسشهایی را مطرح میکند که کمتر مورد توجه بودهاند، مانند سبک و شیوه بیان، انگیزه مورخان، و نگرش آنان به شایستگی زبان فارسی برای بیان موضوعات تاریخی. همچنین، وی نشان | در این کتاب، [[میثمی، جولی اسکات|جولی اسکات میثمی]] میکوشد جایگاه تاریخنگاری فارسی را در گستره تاریخنگاری اسلامی مشخص کند. او متذکر میشود که پژوهشهای سنتی بیشتر بر آثار عربی تمرکز داشتهاند و اغلب سهم اندکی به مورخان فارسیزبان داده شده است. نویسنده با بررسی مورخان ایرانی و آثارشان، پرسشهایی را مطرح میکند که کمتر مورد توجه بودهاند، مانند سبک و شیوه بیان، انگیزه مورخان، و نگرش آنان به شایستگی زبان فارسی برای بیان موضوعات تاریخی. همچنین، وی نشان میدهد که مورخان این دوره بیشتر به دنبال روایتی معنادار از رویدادها و داوری اخلاقی درباره آنها بودهاند تا صرفاً ثبت وقایع. | ||
در فصل اول، تاریخنگاری فارسی در دوره سامانی بررسی میشود و آثاری چون «شاهنامه منثور ابومنصور طوسی»، ترجمه فارسی «[[تاريخ الطبري، تاريخ الأمم و الملوك|تاریخ طبری]]»، و «[[شاهنامه فردوسی (نشر قطره)|شاهنامه فردوسی]]» تحلیل میشوند. فصل دوم به تاریخنگاری عصر غزنوی اختصاص دارد و آثاری چون «تاریخ یمینی عتبی»، «[[زين الأخبار|زینالاخبار گردیزی]]»، «[[تاریخ بیهقی]]» و «[[تاریخ سیستان]]» مورد مطالعه قرار میگیرند. در فصل سوم نیز تاریخنگاری دوره سلجوقی با بررسی آثاری چون «[[فارسنامه ابن بلخی]]»، «[[مجمل التواريخ و القصص (نشر آلمان)|مجمل التواریخ و القصص]]»، «[[تاریخ بیهق]]»، «[[عقد العلى للموقف الأعلى|عقد العلی]]» [[افضلالدین کرمانی، احمد|افضلالدین کرمانی]] و «[[راحة الصدور و آية السرور در تاریخ آل سلجوق|راحة الصدور]]» [[راوندی، محمد بن علی|محمد بن علی راوندی]] تحلیل میشود. | در فصل اول، تاریخنگاری فارسی در دوره سامانی بررسی میشود و آثاری چون «شاهنامه منثور ابومنصور طوسی»، ترجمه فارسی «[[تاريخ الطبري، تاريخ الأمم و الملوك|تاریخ طبری]]»، و «[[شاهنامه فردوسی (نشر قطره)|شاهنامه فردوسی]]» تحلیل میشوند. فصل دوم به تاریخنگاری عصر غزنوی اختصاص دارد و آثاری چون «تاریخ یمینی عتبی»، «[[زين الأخبار|زینالاخبار گردیزی]]»، «[[تاریخ بیهقی]]» و «[[تاریخ سیستان]]» مورد مطالعه قرار میگیرند. در فصل سوم نیز تاریخنگاری دوره سلجوقی با بررسی آثاری چون «[[فارسنامه ابن بلخی]]»، «[[مجمل التواريخ و القصص (نشر آلمان)|مجمل التواریخ و القصص]]»، «[[تاریخ بیهق]]»، «[[عقد العلى للموقف الأعلى|عقد العلی]]» [[افضلالدین کرمانی، احمد|افضلالدین کرمانی]] و «[[راحة الصدور و آية السرور در تاریخ آل سلجوق|راحة الصدور]]» [[راوندی، محمد بن علی|محمد بن علی راوندی]] تحلیل میشود. | ||