۱۶۱٬۴۳۰
ویرایش
تاریخنگاری فارسی (سامانیان، غزنویان، سلجوقیان) (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۰۲
، ۲۲ ژانویهبدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR127945J1.jpg | عنوان = تاریخنگاری فارسی (سامانیان، غزنویان، سلجوقیان) | عنوانهای دیگر = |پدیدآورندگان = | پدیدآوران = میثمی، جولی اسکات (نویسنده) دهقانی، محمد (مترجم) |زبان | زبان = فارسی | کد کنگره = 90 DSR 1391 2ت9م | موضو...» ایجاد کرد) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
}} | }} | ||
'''تاریخنگاری فارسی (سامانیان، غزنویان، سلجوقیان)''' تألیف جولی اسکات | '''تاریخنگاری فارسی (سامانیان، غزنویان، سلجوقیان)''' تألیف [[میثمی، جولی اسکات|جولی اسکات میثمی]]، ترجمه [[دهقانی، محمد|محمد دهقانی]]؛ این کتاب به بررسی تاریخنگاری فارسی و اهمیت آن در سه قرن دهم تا دوازدهم میلادی (چهارم تا ششم هجری قمری) میپردازد و تلاش میکند علل پیدایش تاریخنگاری فارسی و ارتباط آن با تاریخنگاری عربی و ایران پیش از اسلام را مشخص کند. | ||
==ساختار== | ==ساختار== | ||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
==گزارش کتاب== | ==گزارش کتاب== | ||
در این کتاب، جولی اسکات میثمی | در این کتاب، [[میثمی، جولی اسکات|جولی اسکات میثمی]] میکوشد جایگاه تاریخنگاری فارسی را در گستره تاریخنگاری اسلامی مشخص کند. او متذکر میشود که پژوهشهای سنتی بیشتر بر آثار عربی تمرکز داشتهاند و اغلب سهم اندکی به مورخان فارسیزبان داده شده است. نویسنده با بررسی مورخان ایرانی و آثارشان، پرسشهایی را مطرح میکند که کمتر مورد توجه بودهاند، مانند سبک و شیوه بیان، انگیزه مورخان، و نگرش آنان به شایستگی زبان فارسی برای بیان موضوعات تاریخی. همچنین، وی نشان میدهد که مورخان این دوره بیشتر به دنبال روایتی معنادار از رویدادها و داوری اخلاقی درباره آنها بودهاند تا صرفاً ثبت وقایع. | ||
در فصل اول، تاریخنگاری فارسی در دوره سامانی بررسی میشود و آثاری چون «شاهنامه منثور ابومنصور طوسی»، ترجمه فارسی | در فصل اول، تاریخنگاری فارسی در دوره سامانی بررسی میشود و آثاری چون «شاهنامه منثور ابومنصور طوسی»، ترجمه فارسی «[[تاريخ الطبري، تاريخ الأمم و الملوك|تاریخ طبری]]»، و «[[شاهنامه فردوسی (نشر قطره)|شاهنامه فردوسی]]» تحلیل میشوند. فصل دوم به تاریخنگاری عصر غزنوی اختصاص دارد و آثاری چون «تاریخ یمینی عتبی»، «[[زين الأخبار|زینالاخبار گردیزی]]»، «[[تاریخ بیهقی]]» و «[[تاریخ سیستان]]» مورد مطالعه قرار میگیرند. در فصل سوم نیز تاریخنگاری دوره سلجوقی با بررسی آثاری چون «[[فارسنامه ابن بلخی]]»، «[[مجمل التواريخ و القصص (نشر آلمان)|مجمل التواریخ و القصص]]»، «[[تاریخ بیهق]]»، «[[عقد العلى للموقف الأعلى|عقد العلی]]» [[افضلالدین کرمانی، احمد|افضلالدین کرمانی]] و «[[راحة الصدور و آية السرور در تاریخ آل سلجوق|راحة الصدور]]» [[راوندی، محمد بن علی|محمد بن علی راوندی]] تحلیل میشود. | ||
در خاتمه کتاب، نویسنده به جمعبندی درونمایههای مشترک در تاریخنگاری فارسی میپردازد، از جمله تأکید بر الگوهای اخلاقی و نقش زبان و سبکهای بلاغی در بیان حقایق تاریخی. میتوان گفت این کتاب اثری مهم در شناخت بهتر تاریخنگاری فارسی و جایگاه آن در تاریخنگاری اسلامی به شمار میرود.<ref>[https://literaturelib.com/books/1554 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref> | در خاتمه کتاب، نویسنده به جمعبندی درونمایههای مشترک در تاریخنگاری فارسی میپردازد، از جمله تأکید بر الگوهای اخلاقی و نقش زبان و سبکهای بلاغی در بیان حقایق تاریخی. میتوان گفت این کتاب اثری مهم در شناخت بهتر تاریخنگاری فارسی و جایگاه آن در تاریخنگاری اسلامی به شمار میرود.<ref>[https://literaturelib.com/books/1554 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref> | ||