بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سيد‌ ‎محمّدمهدى بن مرتضى بن محمد بروجردى طباطبايى''' (۱۱۵۵-۱۲۱۲ق)، مشهور به علامه بحرالعلوم، از مشاهیر علماى امامیه در قرن دوازدهم و سیزدهم هجری و از نوادر روزگار در فقه، اصول، حدیث، کلام، تفسیر، رجال و ادبیات عرب بود. وی در کربلا در خانواده‌ای علمی دیده به جهان گشود و نسبش از سادات طباطبایی به امام مجتبی(ع) می‌رسید. تحصیلات را در زادگاهش نزد پدر و شیخ یوسف بحرانی (صاحب حدائق) آغاز کرد، سپس به نجف رفت و از محضر شیخ مهدی فتونى عاملى و دیگران بهره برد. آنگاه به کربلا بازگشت و به حوزه درس وحید بهبهانی پیوست. پس از تعطیلی درس استاد به‌دلیل کهولت سن، به توصیه او به نجف بازگشت و حوزه درسى تشکیل داد و شاگردان بسیاری تربیت کرد که هر یک از چهره‌های ماندگار عالم تشیع شدند. در سال ۱۱۸۶ق به مشهد سفر کرد و هفت سال در آنجا اقامت گزید و در این مدت نزد میرزا مهدی شهید خراسانی به فراگیری فلسفه پرداخت و این حکیم او را به سبب مقام شامخ علمی‌اش «بحرالعلوم» خواند؛ لقبی که پیش از آن به کسی اطلاق نشده بود و بعدها عنوان خاندان وى شد. در سال ۱۱۹۳ق به حج رفت و در حجاز به تدریس فقه مذاهب اربعه پرداخت و مناظره کلامی او با دانشمندان یهود در منطقه ذوالکفل باعث گرویدن گروه بسیاری به اسلام شد. علامه بحرالعلوم در دوران ریاست عامه خود، ضمن تدریس و تألیف، به امور مردم رسیدگی می‌کرد و به دلیل تقوا و همت بلندش مورد احترام همگان بود. خبر تشرف او به حضور امام دوازدهم(عج) به حد تواتر رسیده و هیچ یک از دانشمندان معاصر یا متأخر او آن را انکار نکرده‌اند. از آثار او می‌توان به «الدرة النجفیة» (منظومه‌ای در فقه)، «الفوائد الرجالیة»، «المصابیح» (در فقه)، «تحفة الکرام في تاریخ مکه»، «مشکاة الهدایة» و دیوان شعر (بیش از ۱۰۰۰ بیت) اشاره کرد. او سرانجام در سال ۱۲۱۲ق در ۵۷ سالگی درگذشت و در مسجد طوسی نجف در نزدیک آرامگاه شیخ طوسی به خاک سپرده شد.