۱۵۹٬۸۷۸
ویرایش
دیوان صاحب اصفهانی (مسیح البیان): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - ' (ص)' به '(ص)') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۸: | خط ۲۸: | ||
}} | }} | ||
'''دیوان صاحب اصفهانی (مسیح البیان)''' سروده حکیم محمدکاظم صاحب اصفهانی (متوفی 1079ق)، شاعر شیعهمذهب سبک هندی (اصفهانی) که در هند میزیست و از درباریان عصر شاه جهان و اورنگزیب بود؛ تصحیح مجید | '''دیوان صاحب اصفهانی (مسیح البیان)''' سروده [[صاحب اصفهانی، محمدکاظم|حکیم محمدکاظم صاحب اصفهانی]] (متوفی 1079ق)، شاعر شیعهمذهب سبک هندی (اصفهانی) که در هند میزیست و از درباریان عصر شاه جهان و اورنگزیب بود؛ تصحیح [[حیدری، مجید|مجید حیدری]]؛ با مقدمه [[عاطفی، حسن|حسن عاطفی]]؛ این دیوان مشتمل بر غزلیات و رباعیات شاعر است که به سبک هندی سروده شده و ویژگیهایی چون کاربرد لغات عامیانه، تشبیهات و استعارات خاص این سبک در آن دیده میشود. | ||
==ساختار== | ==ساختار== | ||
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
==گزارش کتاب== | ==گزارش کتاب== | ||
دیوان حاضر، مجموعه غزلیات و رباعیات حکیم محمدکاظم اصفهانی متخلص به «صاحب» و مخاطب به «مسیح البیان» است. وی در هند میزیست و در زمان شاه جهان (پادشاه مغولی هند) سرپرستی دارالشفای شاهی را بر عهده داشت و از صاحبمنصبان عالیرتبه روزگار خود بود. او در سال 1079 هجری قمری درگذشت. | دیوان حاضر، مجموعه غزلیات و رباعیات [[صاحب اصفهانی، محمدکاظم|حکیم محمدکاظم اصفهانی]] متخلص به «صاحب» و مخاطب به «مسیح البیان» است. وی در هند میزیست و در زمان شاه جهان (پادشاه مغولی هند) سرپرستی دارالشفای شاهی را بر عهده داشت و از صاحبمنصبان عالیرتبه روزگار خود بود. او در سال 1079 هجری قمری درگذشت. | ||
سبک شعر صاحب، همان سبک مرسوم عصر صفوی است که امروزه به سبک هندی یا اصفهانی شهرت دارد. ویژگیهای این سبک از جمله کاربرد لغات و اصطلاحات عامیانه و روزمره زبان، تشبیه و استعاره و دیگر پیرایههای ادبی خاص هندی در کلامش دیده میشود. تذکرهنویسان به پست و بلندی سخن او اشاره کردهاند و متذکر شدهاند که وی تألیفات بسیاری داشته و دیوان ضخیمی ترتیب داده است. در سبک سخن به | سبک شعر صاحب، همان سبک مرسوم عصر صفوی است که امروزه به سبک هندی یا اصفهانی شهرت دارد. ویژگیهای این سبک از جمله کاربرد لغات و اصطلاحات عامیانه و روزمره زبان، تشبیه و استعاره و دیگر پیرایههای ادبی خاص هندی در کلامش دیده میشود. تذکرهنویسان به پست و بلندی سخن او اشاره کردهاند و متذکر شدهاند که وی تألیفات بسیاری داشته و دیوان ضخیمی ترتیب داده است. در سبک سخن به [[مولوی، جلالالدین محمد|مولانا]]، [[حافظ، شمسالدین محمد|حافظ]]، [[سعدی، مصلح بن عبدالله|سعدی]] و معاصران خود توجه داشته است. | ||
صاحب شاعری شیعهمذهب بوده و در چند غزل ارادت خود به پیامبر اکرم(ص)، حضرت علی(ع) و واقعه کربلا بیان کرده است. نمونه اشعار وی در مدح نبی اکرم: «ندیده در سخنم کس به غیر مدح نبی / گهر گرفته دل من نه شیشیه حلبی». همچنین در واقعه کربلا میسراید: «آرزوها در دلم خونین کفن خوابیدهاند / بر شهیدان سینه من کربلا قسمت کنند». | صاحب شاعری شیعهمذهب بوده و در چند غزل ارادت خود به پیامبر اکرم(ص)، [[امام علی علیهالسلام|حضرت علی(ع)]] و واقعه کربلا بیان کرده است. نمونه اشعار وی در مدح نبی اکرم: «ندیده در سخنم کس به غیر مدح نبی / گهر گرفته دل من نه شیشیه حلبی». همچنین در واقعه کربلا میسراید: «آرزوها در دلم خونین کفن خوابیدهاند / بر شهیدان سینه من کربلا قسمت کنند». | ||
صاحب در دوره اوج شعر و ادب میزیست، اما چنانکه از اشعارش پیداست، به سمت دربار شاهان روی نیاورد و برای سیم و زر شعر نگفت: «برای سیم و زر هرگز نکردم شاعری صاحب / گل رنگین خیالیها به خاک کربلا بگشود». او شیفته عرفان است و خود را خرقهپوش عارف مینامد: «خرقهپوش عارفی چون صاحب درویش نیست / آنچه گوش آسمان نشنیده باشد دیده است». | صاحب در دوره اوج شعر و ادب میزیست، اما چنانکه از اشعارش پیداست، به سمت دربار شاهان روی نیاورد و برای سیم و زر شعر نگفت: «برای سیم و زر هرگز نکردم شاعری صاحب / گل رنگین خیالیها به خاک کربلا بگشود». او شیفته عرفان است و خود را خرقهپوش عارف مینامد: «خرقهپوش عارفی چون صاحب درویش نیست / آنچه گوش آسمان نشنیده باشد دیده است». | ||