امیر پازواری: بومی‌سرای بزرگ مازندران: تفاوت میان نسخه‌ها

امیر پازواری معروف به شیخ‌العجم و امیرالشعرا، از شاعران مازندرانی دوران حکومت صفویان است که به زبان مازندرانی شعر سروده است. بر اساس روایتی، او پس از تصرف مازندران به دست شاه عباس صفوی به وی پیوست و از شاه القابی دریافت کرد. پس از مرگ شاه عباس به پازوار بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست. روایتی دیگر حاکی از آن است که وی از ملک‌الشعرای دربار خیرالنساء بیگم (مادر شاه عباس) بوده و پیش از جلوس شاه عباس نیز در دربار صفویه نقش برجسته‌ای داشته است.

امیر پازواری در سرودن شعرهای هجایی مهارتی کم‌نظیر داشته و از سده‌های نهم و دهم تا زمان ما شاعر دیگری در این زمینه به پای او نرسیده است. وی شعرهایش را بر پایه وزن هجا و آوازی (خنیایی) سروده است. از میان قالب‌های شعر فارسی بیشتر از دوبیتی، غزل و قصیده بهره برده و از کوتاه‌ترین قالب (تک‌بیتی یا دوگانی) تا بلندترین قالب را در کارنامه خود دارد. رباعی یا چهارگانی بیشترین حجم سروده‌های او را تشکیل می‌دهد.