امیر پازواری: بومیسرای بزرگ مازندران
| امیر پازواری: بومیسرای بزرگ مازندران | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | مهدی پورعمرانی، روحالله (نویسنده) |
| ناشر | تیرگان |
| مکان نشر | تهران |
| سال نشر | 1393 |
| شابک | 978-600-324-046-9 |
| موضوع | امیر پازواری (قرن ۹ق) - نقد و تفسیر، شاعران ایرانی - مازندران - قرن ۹ق |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | یک جلد |
| کد کنگره | ۱۳۹۳ ۹م۸ى/PIR 5671/۵ |
امیر پازواری: بومیسرای بزرگ مازندران تألیف روحالله مهدی پورعمرانی؛ این کتاب در سه فصل به زندگی، اشعار و کتابشناسی امیر پازواری، شاعر بومیسرای بزرگ مازندرانی دوران حکومت صفویان، میپردازد.
ساختار
کتاب در سه فصل سامان یافته است. فصل اول به زندگی امیر پازواری اختصاص دارد. فصل دوم به بررسی اشعار وی از جنبههای مختلف (وزن و قالب، لحن روایی، عشق و طبیعت و...) میپردازد. فصل سوم شامل کتابشناسی و معرفی منابع مرتبط با شاعر است.
گزارش کتاب
امیر پازواری معروف به شیخالعجم و امیرالشعرا، از شاعران مازندرانی دوران حکومت صفویان است که به زبان مازندرانی شعر سروده است. بر اساس روایتی، او پس از تصرف مازندران به دست شاه عباس صفوی به وی پیوست و از شاه القابی دریافت کرد. پس از مرگ شاه عباس به پازوار بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست. روایتی دیگر حاکی از آن است که وی از ملکالشعرای دربار خیرالنساء بیگم (مادر شاه عباس) بوده و پیش از جلوس شاه عباس نیز در دربار صفویه نقش برجستهای داشته است.
از دوران کودکی این شاعر عارف و سوختهدل اطلاع دقیقی در دست نیست، اما از اشعار وی چنین برمیآید که دهقانی از مردم پازوار (ناحیه میان بابل و بابلسر) بوده است. اشعار امیر از صدها سال پیش تاکنون در روستاهای مازندران با آهنگی مخصوص و جذاب در میان مردم خوانده میشده است. وی به حضرت علی(ع) ارادت خاصی داشته و بسیاری از آیات قرآن مجید را عیناً یا به صورت تلخیص در اشعار خود آورده است.
امیر پازواری در سرودن شعرهای هجایی مهارتی کمنظیر داشته و از سدههای نهم و دهم تا زمان ما شاعر دیگری در این زمینه به پای او نرسیده است. وی شعرهایش را بر پایه وزن هجا و آوازی (خنیایی) سروده است. از میان قالبهای شعر فارسی بیشتر از دوبیتی، غزل و قصیده بهره برده و از کوتاهترین قالب (تکبیتی یا دوگانی) تا بلندترین قالب را در کارنامه خود دارد. رباعی یا چهارگانی بیشترین حجم سرودههای او را تشکیل میدهد.
لحن امیر پازواری در بسیاری از شعرهایش روایی است. او مانند بسیاری از شاعران سدههای پیشین، به سنتی تعلق دارد که لحظههای داستانی را در قالب گزیدههای شعری و عمدتاً نظم روایت میکنند. عشق نیز از انگیزههای اصلی سرودن اوست. «گوهر» معشوقه امیر در بعضی از شعرها در مقام پاسخ برمیآید و همدل و همزبان با امیر، جواب سؤالات او را با شعر میدهد.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات