دیوان صاحب اصفهانی (مسیح البیان): تفاوت میان نسخه‌ها

سبک شعر صاحب، همان سبک مرسوم عصر صفوی است که امروزه به سبک هندی یا اصفهانی شهرت دارد. ویژگی‌های این سبک از جمله کاربرد لغات و اصطلاحات عامیانه و روزمره زبان، تشبیه و استعاره و دیگر پیرایه‌های ادبی خاص هندی در کلامش دیده می‌شود. تذکره‌نویسان به پست و بلندی سخن او اشاره کرده‌اند و متذکر شده‌اند که وی تألیفات بسیاری داشته و دیوان ضخیمی ترتیب داده است. در سبک سخن به مولانا، حافظ، سعدی و معاصران خود توجه داشته است.

صاحب در دوره اوج شعر و ادب می‌زیست، اما چنانکه از اشعارش پیداست، به سمت دربار شاهان روی نیاورد و برای سیم و زر شعر نگفت: «برای سیم و زر هرگز نکردم شاعری صاحب / گل رنگین خیالی‌ها به خاک کربلا بگشود». او شیفته عرفان است و خود را خرقه‌پوش عارف می‌نامد: «خرقه‌پوش عارفی چون صاحب درویش نیست / آنچه گوش آسمان نشنیده باشد دیده است».