باقی‌زاده، عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''عبدالله باقی‌زاده''' (متولد 1320ش)، مشهور به عبدالله صادقی اشکوری و متخلص به مهجور، واعظ، نویسنده و شاعر ایرانی است. وی در خانواده‌ای مذهبی در روستای گورج، ناحیه اشکور سفلی شهرستان رودسر استان گیلان متولد شد. پدر و همه اجداد ایشان اهل علم و برخی از آنها به درجه اجتهاد رسیده بودند. در سن شش سالگی برای تعلیم قرآن و زبان فارسی به مکتب فرستاده شد و در سال ۱۳۳۴ش در سیزده سالگی به همراه پدر برای تحصیل علوم حوزوی به قم رفت. کتاب‌های مقدماتی حوزه را نزد اساتیدی چون سید جواد موسوی اشکوری و ممجد لنگرودی فراگرفت. در سال‌های بعد از محضر استادانی همچون یحیی انصاری شیرازی، مصطفی اعتمادی، عباس محفوظی، محمد محمدی گیلانی، ناصر مکارم شیرازی و علی مشکینی اردبیلی بهره برد. از سال دوم طلبگی شروع به سرودن اشعار کرد و تاکنون بیش از ده هزار بیت شعر در توحید و مناقب اهل‌بیت(ع)، نیایش و موعظه سروده است. از سال دوم تحصیل به تبلیغ دین در مناطق مختلف از جمله قزوین، مازندران، تنکابن، چالوس و گیلان پرداخت. در دوران نهضت امام خمینی(ره) به صفوف مبارزان پیوست و در انتقال اعلامیه‌های مراجع عظام به مناطق شمالی کشور نقش داشت. نام وی در بسیاری از نامه‌ها و اعلامیه‌های علما و طلاب علیه رژیم شاهنشاهی دیده می‌شود. در طول دوران طاغوت چندین بار توسط کماندوهای شاهنشاهی مضروب گردید. پس از انقلاب اسلامی، مسئولیت‌هایی از جمله سرپرستی کمیته، همکاری در عقیدتی سیاسی وزارت دفاع به عنوان رئیس عقیدتی سیاسی بیمارستان شهید چمران تهران و امامت جماعت مسجد جامع امام سجاد(ع) در شهرک رضویه را بر عهده داشت. از آثار او می‌توان به «سی شاخه گل محمدی در گلزار ماه رمضان»، «مناجات اللیل شرح منظوم دعای کمیل»، «حدیث عشق» (۲ جلد)، «در سایه‌سار عرفان اسلامی»، «به یاد دیار من اشکور» و «نوای دل» اشاره کرد.