عرفان و ادب در عصر صفوی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

==ساختار==

در فصل اول، اوضاع اجتماعی ایران در دورۀ صفوی بررسی شده است. این فصل زمینه‌های تاریخی و اجتماعی شکل‌گیری جریان‌های فکری و فرهنگی این عصر را تبیین می‌کند. فصل دوم به عرفان اسلامی در دورۀ صفوی اختصاص دارد و مباحثی چون مخالفان تصوف، مخالفت پادشاهان صفوی با تصوف، عرفان منهای تصوف رسمی، پیشینۀ صوفیان صفوی و فرقه‌های صوفیانه در این دوران را در بر می‌گیرد. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه جریان تصوف در این دوره با چالش‌ها و تحولات متعددی مواجه شد.

توسعۀ فرهنگی این دوران اقیانوس بزرگی بود که در هر زمینه می‌توانست تلفیق‌ها و پیوندهای مناسب پدید آورد. شعر و داستان و موسیقی عرفانی و الهی از نوعی که فیض کاشانی مطرح کرد، افزون بر به‌کارگیری دیگر هنرها با تئوری‌های علمی و فلسفی می‌توانست عارف و هنرمند و شاعر و فیلسوف و فقیه و حکیم را با یکدیگر پیوند دهد؛ آنچنان که گروهی از علما و بزرگان به این پیوندها دست یافته‌اند. کتاب حاضر تا حدودی امتیازات و برجستگی‌های این دوره را نشان می‌دهد و تصویری جامع از تعامل و تبادل اندیشه‌های عرفانی، فلسفی و ادبی در عصر صفوی ارائه می‌کند. برای مثال، در بررسی شعر صائب تبریزی، نویسنده به جنبه‌های عرفانی و حکمی غزلیات او توجه ویژه‌ای دارد و نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم عمیق عرفانی در قالب تشبیهات و استعارات تازه و بدیع بیان شده‌اند. همچنین در بخش مربوط به ملاصدرا، پیوند عمیق میان حکمت متعالیه و عرفان نظری مورد تأکید قرار گرفته است.<ref>[https://literaturelib.com/books/995 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>