موسوی گلپایگانی، سید جمال‌الدین احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید جمال‌الدین احمد موسوی گلپایگانی'''  (۱۲۹۵-۱۳۷۷ق)، فقیه، اصولی، عارف و از مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری بود. وی در سعیدآباد گلپایگان زاده شد و خواندن و نوشتن را در زادگاه خود فراگرفت و مقدمات علوم حوزوی را نزد برادرانش آموخت. سپس برای ادامه تحصیل به گلپایگان رفت و بیشتر علوم عربی، بلاغت و منطق را از علمای آنجا فراگرفت. در سال ۱۳۱۱ق در ۱۶ سالگی عازم اصفهان شد و در مدرسه الماسیه و سپس مدرسه ثقة‌الاسلام به تحصیل پرداخت. او رسائل و مکاسب را نزد شیخ عبدالکریم گزی و دیگران آموخت و علم معقول و اخلاق را از محضر آخوند ملامحمد کاشی و جهانگیرخان قشقایی بهره برد. در این دوره با آیت‌الله بروجردی هم‌درس و هم‌مباحثه بود. وی در جمادی‌الاخر ۱۳۱۹ق راهی نجف اشرف شد و ده سال در درس آخوند خراسانی شرکت کرد و دو دوره خارج اصول را نزد او گذراند. همچنین از درس حاج آقا رضا همدانی و سید محمدکاظم یزدی بهره جست و از انفاس عارفانی چون شیخ محمد بهاری و سید احمد کربلایی استفاده کرد. مدتی نیز در سامرا در درس محمدتقی شیرازی حاضر شد. پس از درگذشت آخوند خراسانی در ۱۳۲۹ق، در درس میرزای نائینی شرکت جست و حدود ۳۰ سال از محضر او بهره برد و به‌عنوان مشاور علمی نائینی عمل می‌کرد. پس از رحلت نائینی، خود به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت و شاگردان برجسته‌ای تربیت کرد. وی در عین حال از تهذیب نفس غافل نبود و از عارفانی چون سید مرتضی کشمیری و سید احمد کربلایی بهره‌های معنوی برد و به کراماتی دست یافت. از آثار او می‌توان به «رسائل» (شامل سه رساله اجتهاد و تقلید، اجتماع امر و نهی، غیبت)، «کتاب الصلاة»، حاشیه بر مکاسب، تقریرات درس اساتیدش و دیوان اشعار (فارسی و عربی) اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۹ محرم ۱۳۷۷ق در ۸۲ سالگی درگذشت و بنا به وصیتش در وادی‌السلام نجف، در مکانی که در زمان حیات برای نشستن و دعا برمی‌گزید، به خاک سپرده شد.