موسوی گلپایگانی، سید جمال‌الدین احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید جمال‌الدین موسوی گلپایگانی

| تصویر = NUR04807.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر = موسوی گلپایگانی، جمال‌الدین احمد

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند ملامحمدکاظم خراسانی]] | [[نائینی، محمدحسین|میرزا محمدحسین نائینی]] | [[قشقایی، جهانگیر|جهانگیرخان قشقایی]] | [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمدکاظم یزدی]] | [[همدانی، رضا بن محمد هادی|حاج آقا رضا همدانی]] | [[شیرازی، محمدتقی بن محب‌علی|محمدتقی شیرازی]] | آخوند ملامحمد کاشی | سید مرتضی کشمیری | سید احمد کربلایی}}

| معاصرین = [[بروجردی، حسین|سید حسین بروجردی]] (هم‌درس در اصفهان)

| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | [[صافی گلپایگانی، لطف‌الله|لطف‌الله صافی گلپایگانی]] | [[حسینی فیروز آبادی، مرتضی|سید مرتضی حسینی فیروزآبادی]] | [[حائری تهرانی، مهدی|مهدی حائری تهرانی]] | محمدحسین حسینی طهرانی | سید محمد جمال هاشمی گلپایگانی | شیخ حیدرعلی محقق}}

| اجازه اجتهاد از = [[نائینی، محمدحسین|میرزا محمدحسین نائینی]]

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[رسائل (موسوی گلپایگانی)]] | [[الصلاة (موسوی گلپایگانی)|کتاب الصلاة]] | تقریرات درس آخوند خراسانی | تقریرات درس میرزای نائینی | تقریرات درس محمدتقی شیرازی | رساله عملیه | رساله لا ضرر | حاشیه بر مکاسب | دیوان اشعار (فارسی و عربی)}}

| سبک نوشتاری =

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE04807AUTHORCODE

'''سید جمال‌الدین احمد موسوی گلپایگانی''' (۱۲۹۵-۱۳۷۷ق)، فقیه، اصولی، عارف و از مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری بود. وی در سعیدآباد گلپایگان زاده شد و خواندن و نوشتن را در زادگاه خود فراگرفت و مقدمات علوم حوزوی را نزد برادرانش آموخت. سپس برای ادامه تحصیل به گلپایگان رفت و بیشتر علوم عربی، بلاغت و منطق را از علمای آنجا فراگرفت. در سال ۱۳۱۱ق در ۱۶ سالگی عازم اصفهان شد و در مدرسه الماسیه و سپس مدرسه ثقة‌الاسلام به تحصیل پرداخت. او رسائل و مکاسب را نزد شیخ عبدالکریم گزی و دیگران آموخت و علم معقول و اخلاق را از محضر آخوند ملامحمد کاشی و جهانگیرخان قشقایی بهره برد. در این دوره با آیت‌الله بروجردی هم‌درس و هم‌مباحثه بود. وی در جمادی‌الاخر ۱۳۱۹ق راهی نجف اشرف شد و ده سال در درس آخوند خراسانی شرکت کرد و دو دوره خارج اصول را نزد او گذراند. همچنین از درس حاج آقا رضا همدانی و سید محمدکاظم یزدی بهره جست و از انفاس عارفانی چون شیخ محمد بهاری و سید احمد کربلایی استفاده کرد. مدتی نیز در سامرا در درس محمدتقی شیرازی حاضر شد. پس از درگذشت آخوند خراسانی در ۱۳۲۹ق، در درس میرزای نائینی شرکت جست و حدود ۳۰ سال از محضر او بهره برد و به‌عنوان مشاور علمی نائینی عمل می‌کرد. پس از رحلت نائینی، خود به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت و شاگردان برجسته‌ای تربیت کرد. وی در عین حال از تهذیب نفس غافل نبود و از عارفانی چون سید مرتضی کشمیری و سید احمد کربلایی بهره‌های معنوی برد و به کراماتی دست یافت. از آثار او می‌توان به «رسائل» (شامل سه رساله اجتهاد و تقلید، اجتماع امر و نهی، غیبت)، «کتاب الصلاة»، حاشیه بر مکاسب، تقریرات درس اساتیدش و دیوان اشعار (فارسی و عربی) اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۹ محرم ۱۳۷۷ق در ۸۲ سالگی درگذشت و بنا به وصیتش در وادی‌السلام نجف، در مکانی که در زمان حیات برای نشستن و دعا برمی‌گزید، به خاک سپرده شد.