مثنوی مظهر الآثار (به پیروی از منظومه مخزن الأسرار نظامی گنجوی): تفاوت میان نسخه‌ها

===مواعظ بیست‌گانه===

موعظه سوم: در بیان وحدانیت حضرت احدیت جَلَّ ذکره و که طغرای شهدات «ان لا اله الا الله» است و هر حرف ان محمدا بر وحدانیتش یک گواه (همراه با حکایت).

موعظه نهم: در ایما و اشارت به اسرار خاموشی که به‌حکم مَنْ صُمتُ برقع نجات و فلاح و پرده عافیت و صلاح است (همراه با حکایت).

موعظه دهم: در تنبیه آنانی که از شراب نخوت سربه‌گریبان هستی فروبرده‌اند و در صبح آگاهی از خواب غفلت، در شبستان مستی فرومانده‌اند (همراه با حکایت).

موعظه دوازدهم: در تعریف علم و شرح فضیلت علما دین که مفتاح ابواب مدارس توفیق و مصباح الصباح محاسن تحقیق‌اند (همراه با حکایت).

موعظه سیزدهم: در تعدیل ارکان دولت و صفت سلاطین عادل که به فحوای «السلطان ظل الله فی الارض» ملاذ خلایقند و بطراز کسوت «انَّ الله یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسَانِ» لایق (همراه با حکایت).

===خاتمه کتاب===

خاتمه: این شکسته خامه به محک قبول کیمیاطبعان رایج باد که دیده‌وران شناسنده جواهر نظم صاف و سخن‌سنجان معانی‌عیار میزان عالم انصاف‌اند. شاعر در بخش پایانی منظومه، در سی بیت، ضمن تجلیل از قلم، شکر توفیق به‌انجام‌رساندن مظهرالآثار را به‌جای می‌آورد و اشاره‌ای مستقیم به سال و مدت سرایش آن در بلد تته می‌نماید و پس از آن، نظر دقیق اهل‌نظر را جلب می‌کند و با دعا منظومه را به پایان می‌برد؛ دو بیت پایانی:  

{{شعر}}

{{ب|''تا بود این مرکز دیرینه دیر''|2=''ذکر عزیزان سخن‌دان به خیر''}}