مردم نیامده‌اند: سفرنامۀ خراسان میرزا مهدی بدایع‌نگار (لاهوتی): تفاوت میان نسخه‌ها

[[بدایع‌نگار، مهدی|میرزا مهدی تفرشی]] مشهور به «بدایع‌نگار» و متخلص به «لاهوتی» (28 دی 1242 تهران ـ 1 خرداد 1320 امام‌زاده قاسم تهران) شاعر و ادیب دوران قاجار و از رجال طرفدار مشروطیت است. او تحصیلات مقدماتی را در تهران در زمینه‌های صرف و نحو، علوم دینی، نجوم، رمل، حکمت، ریاضی و عرفان گذراند و آثار بسیار متنوعی نیز تألیف کرد. هم‌زمان از سنین نوجوانی به مشاغل دولتی و اداری روی آورد. در سال 1297 قمری در ادارۀ وزارت امور خارجه در منصب منشی‌گری مشغول شد و چهار سال بعد به منصب نایب وزیر رسید و ناصرالدین شاه به او لقب «بدایع‌نگار» داد. او در سال 1307 قمری موفق به دریافت نشان «شیر و خورشید» و در 1313 قمری نشان و حمایل امیرتوفانی شد. سال 1309 قمری جزء وزرای دارالشورای دولت قرار گرفت و تا سال 1325 در این سمت مشغول خدمت بود. پس از آن کم‌کم به انزوا رفت و باقی عمر خویش را صرف مسافرت‌هایی به کربلا، بغداد، مشهد و برخی شهرهای دیگر کرد.

این کتاب دربرگیرندۀ دو سفرنامه از [[بدایع‌نگار، مهدی|میرزا مهدی‌خان بدایع‌نگا]]<nowiki/>ر است؛ هر دو روایت سفر او از تهران به مشهد (به گفتۀ خودش چهار مرتبه به مشهد سفر کرده است که از سفرهای قبلی خود سفرنامه‌ای ننوشته است). سفرنامۀ اول در 18 ربیع‌الثانی 1326/ 30 اردیبهشت 1287 هم‌زمان با سال‌های ابتدایی مشروطه و مقارن با پادشاهی محمدعلی شاه نوشته شده است. [[بدایع‌نگار، مهدی|بدایع‌نگار]] این سفر را از حرم شاه عبدالعظیم تهران آغاز می‌کند و ابتدا به بیدخت گناباد می‌رود. او که جزء دراویش نعمت‌اللهی است، دو هفته در آنجا می‌ماند تا در کلاس‌های مذهبی حاضر شود. سپس برای زیارت به مشهد می‌رود و پس از توقفی حدوداً یک‌ماهه در 12 شعبان 1326/ 18 شهریور 1287 به تهران برمی‌گردد.