۱۵۹٬۹۴۳
ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - ' (ع)' به '(ع)') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
| پیش از = | | پیش از = | ||
}} | }} | ||
'''وزیران ایرانی محبوس و مقتول؛ از حاکمیت امویان تا اواسط دوره صفویه''' تألیف [[کشاورز صدر، سید محمدعلی|سید محمدعلی کشاورز صدر]]، با نظارت و مقدمه دکتر [[تکمیل همایون، ناصر|ناصر تکمیل همایون]]، به اهتمام [[کشاورز صدر، بیژن|بیژن کشاورز صدر]]، در این کتاب سرگذشت وزیران محبوس و مقتول ایران از هنگامی که ایران به تصرف مسلمانان عرب درآمد تا پایان سلطنت ناصرالدین شاه که آخرین پادشاه دوران استبدادی بوده است، به رشتۀ تحریر درآمده است. | '''وزیران ایرانی محبوس و مقتول؛ از حاکمیت امویان تا اواسط دوره صفویه''' تألیف [[کشاورز صدر، سید محمدعلی|سید محمدعلی کشاورز صدر]]، با نظارت و مقدمه دکتر [[تکمیل همایون، ناصر|ناصر تکمیل همایون]]، به اهتمام [[کشاورز صدر، بیژن|بیژن کشاورز صدر]]، در این کتاب سرگذشت وزیران محبوس و مقتول ایران از هنگامی که ایران به تصرف مسلمانان عرب درآمد تا پایان سلطنت [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین شاه]] که آخرین پادشاه دوران استبدادی بوده است، به رشتۀ تحریر درآمده است. | ||
==ساختار== | ==ساختار== | ||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
شرححالنویسی فردی یا نوشتن احوال دیگران یکی از رشتههای فرعی تاریخنگاری است که همواره مورد توجه دانشمندان و اهل تاریخ بوده است. این رشتۀ فرعی خود به چند رشتۀ دیگر تقسیم شده است. محققان در احوال شاعران، فقیهان، طبیبان، وزیران، شاهان، حاکمان و حکیمان رسائل باارزشی فراهم آوردهاند. گاه در احوال شخصیتهای بلاد و مناطق قلمفرسایی کردهاند و زمانی درگذشتگان سرشناسی که در یک منطقه مدفون هستند، مورد بررسی قرار گرفتهاند. این نوع تألیفات، آگاهیهای بیشتری در اختیار محققان معاصر و زمانهای بعد قرار دادهاند که شمار آنها و معرفی ویژگی هر یک جایگاه دیگری میطلبد. این کتاب با عنوان «وزیران ایرانی محبوس و مقتول» یکی از تألیفات کمنظیر است که اگر پایان پیدا میکرد و مؤلف فرصت اتمام آن را به دست میآورد، به گونهای که دورۀ تاریخ معاصر ایران را هم در بر میگرفت، بیتردید یکی از گنجینههای نمایشگر استبداد و بیعدالتی در تاریخ سیاسی ایران محسوب میشد. | شرححالنویسی فردی یا نوشتن احوال دیگران یکی از رشتههای فرعی تاریخنگاری است که همواره مورد توجه دانشمندان و اهل تاریخ بوده است. این رشتۀ فرعی خود به چند رشتۀ دیگر تقسیم شده است. محققان در احوال شاعران، فقیهان، طبیبان، وزیران، شاهان، حاکمان و حکیمان رسائل باارزشی فراهم آوردهاند. گاه در احوال شخصیتهای بلاد و مناطق قلمفرسایی کردهاند و زمانی درگذشتگان سرشناسی که در یک منطقه مدفون هستند، مورد بررسی قرار گرفتهاند. این نوع تألیفات، آگاهیهای بیشتری در اختیار محققان معاصر و زمانهای بعد قرار دادهاند که شمار آنها و معرفی ویژگی هر یک جایگاه دیگری میطلبد. این کتاب با عنوان «وزیران ایرانی محبوس و مقتول» یکی از تألیفات کمنظیر است که اگر پایان پیدا میکرد و مؤلف فرصت اتمام آن را به دست میآورد، به گونهای که دورۀ تاریخ معاصر ایران را هم در بر میگرفت، بیتردید یکی از گنجینههای نمایشگر استبداد و بیعدالتی در تاریخ سیاسی ایران محسوب میشد. | ||
این کتاب از آثار کمنظیر در تاریخ اجتماعی ایران است. شادروان [[کشاورز صدر، بیژن|کشاورز صدر]] پس از کوتادی 28 مرداد، با رهایی از زندان و خانهنشین شدن، خدمات ملی خود را به جامعه از طریق مطالعه و تحقیق و تهیۀ کتاب و نشر آن استمرار بخشید که بیتردید در تصمیمگیری او اوضاع زمان از جمله حبس دکتر مصدق، دکتر صدیقی، آقای لطفی، دکتر شایگان و دیگر مبارزان نهضت ملی ایران و اعدام بزرگمردانی چون دکتر سید حسین | این کتاب از آثار کمنظیر در تاریخ اجتماعی ایران است. شادروان [[کشاورز صدر، بیژن|کشاورز صدر]] پس از کوتادی 28 مرداد، با رهایی از زندان و خانهنشین شدن، خدمات ملی خود را به جامعه از طریق مطالعه و تحقیق و تهیۀ کتاب و نشر آن استمرار بخشید که بیتردید در تصمیمگیری او اوضاع زمان از جمله حبس دکتر مصدق، دکتر صدیقی، آقای لطفی، دکتر شایگان و دیگر مبارزان نهضت ملی ایران و اعدام بزرگمردانی چون دکتر [[سید حسین فاطمی]]، وزیران امور خارجۀ دولت ملی و دیگر مبارزان استقلالطلب و آزادیخواه آن روزگار چون کریم پورشیرازی و دیگر محبوسان آشنا، تأثیرات روانی و اجتماعی ایجاد کرده است. | ||
نگارش وقایع دلخراش تاریخی زندانها و شکنجهها و هلاکتها و حوادث مربوط به آن بیفضیلتیها، به عقیدۀ او درس عبرتی برای آیندگان است. اسلوب حکومتها و رژیمهای گوناگون در تغییر و تطور است. اما در عمل میبینیم سرنوشت گذشتگان برای آیندگان سرمشق نمیشود یا اگر تأثیری بخشیده، ناچیز بوده است. خصوصاً در حکومت فردی استبدادی، چوبۀ دار به صندلیهای برقی برای کشتن و زندان، چاه و سرداب به سلولهای تنگ و تاریک تبدیل شده است. اخلاق و طرز تفکر بشر به موازات پیشرفتهای تمدن ظاهری پیشرفت نکرده است. آلمانیها در قرن بیستم یهودیان را در کورههای آتش میسوزاندند و آمریکاییها برای حفظ سلطۀ خود بر دنیا، زنان و کودکان ویتنامی دلیر و ازخودگذشته را گروهگروه به فجیعترین وضع میکشند تا با فجایع قرون وسطی فرق چندانی ندارد. | نگارش وقایع دلخراش تاریخی زندانها و شکنجهها و هلاکتها و حوادث مربوط به آن بیفضیلتیها، به عقیدۀ او درس عبرتی برای آیندگان است. اسلوب حکومتها و رژیمهای گوناگون در تغییر و تطور است. اما در عمل میبینیم سرنوشت گذشتگان برای آیندگان سرمشق نمیشود یا اگر تأثیری بخشیده، ناچیز بوده است. خصوصاً در حکومت فردی استبدادی، چوبۀ دار به صندلیهای برقی برای کشتن و زندان، چاه و سرداب به سلولهای تنگ و تاریک تبدیل شده است. اخلاق و طرز تفکر بشر به موازات پیشرفتهای تمدن ظاهری پیشرفت نکرده است. آلمانیها در قرن بیستم یهودیان را در کورههای آتش میسوزاندند و آمریکاییها برای حفظ سلطۀ خود بر دنیا، زنان و کودکان ویتنامی دلیر و ازخودگذشته را گروهگروه به فجیعترین وضع میکشند تا با فجایع قرون وسطی فرق چندانی ندارد. | ||
| خط ۵۱: | خط ۵۱: | ||
ج) برآمدن عباسیان را نتیجۀ تلاشهای ایرانیان دانسته، در حالی که به دفاع از آل علی اشارات زیادی کرده است. | ج) برآمدن عباسیان را نتیجۀ تلاشهای ایرانیان دانسته، در حالی که به دفاع از آل علی اشارات زیادی کرده است. | ||
د) کشته شدن ابومسلم خراسانی سردار رشید ایرانی، شهادت حضرت امام رضا(ع) و قلع و قمع خاندان برمکیان را از سیاستهای شوم و ضدایرانی خاندان عباسی دانسته است و به هیچوجه رفتار خلفای این سلسله را منطبق با قوانین اسلامی نمیداند. | د) کشته شدن ابومسلم خراسانی سردار رشید ایرانی، شهادت [[امام رضا علیهالسلام|حضرت امام رضا(ع)]] و قلع و قمع خاندان برمکیان را از سیاستهای شوم و ضدایرانی خاندان عباسی دانسته است و به هیچوجه رفتار خلفای این سلسله را منطبق با قوانین اسلامی نمیداند. | ||
هـ) نهضتهای استقلالطلبانۀ ایرانیان را به ویژه از زمان هارونالرشید تا زمان فتح بغداد امر مستمر در تاریخ اجتماعی ایران دانسته و «احیای سنت متروکشدۀ ملی را از لوازم استقلال شمرده است». | هـ) نهضتهای استقلالطلبانۀ ایرانیان را به ویژه از زمان هارونالرشید تا زمان فتح بغداد امر مستمر در تاریخ اجتماعی ایران دانسته و «احیای سنت متروکشدۀ ملی را از لوازم استقلال شمرده است». | ||