اخلاق و انسان کامل از منظر مولوی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

==ساختار==

==گزارش کتاب==

فصل دوم به مفهوم «انسان کامل» از دیدگاه مولوی اختصاص دارد. نویسنده در این بخش، ابعاد گوناگون این مفهوم را در سه محور اصلی بررسی می‌کند: «جایگاه انسان کامل در هستی»، «صفات انسان کامل» و «روابط متقابل انسان کامل و سالک». به باور نویسنده، انسان کامل از مهم‌ترین مباحث منظومه عرفانی مولاناست که در ارتباط با خدا، هستی و هدایت سالک معنا می‌یابد. انسان کامل خلیفه خدا و مجلای ذات اوست، دل او جام جهان‌نما و مرآت حق‌نماست و اوصافی چون کیمیاگر، اکسیر، صاحب دل، تریاق فاروق، سایه حق، باب رحمت الهی، ظل الله و شیر حق برای وی به کار رفته است. در انسان کامل چهار امر به کمال می‌رسد: اقوال نیک، افعال نیک، اخلاق نیک و معارف اعلای ناب و شهودی. او فانی فی الله و باقی بالله است و مسئولیت رهبری و هدایت بشر را بر عهده دارد. در مثنوی، گاه از تعبیر شیخ و پیر برای اشاره به اولیاء الله استفاده شده که مقصود، پیر معنوی است و با توجه به صفاتشان از پیر صوری متمایز می‌گردند.<ref>[https://literaturelib.com/books/1358 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>