ارتباط هستی و انسان با خدا (تکوینی و تشریعی): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - ' »' به '»')
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۴: خط ۲۴:
| پیش از =  
| پیش از =  
}}
}}
'''ارتباط هستی و انسان با خدا'''، نوشته حسین صدری‌نیا است. این اثر رابطه تکوینی و تشریعی جهان هستی و انسان را با پروردگار توضیح می‌دهد.
'''ارتباط هستی و انسان با خدا'''، نوشته [[صدری‌نیا، حسین|حسین صدری‌نیا]] است. این اثر رابطه تکوینی و تشریعی جهان هستی و انسان را با پروردگار توضیح می‌دهد.


صدری‌نیا بحث را در فصل اول، از هستی در جهان‌بینی توحیدی آغاز می‌کند و به عوالم و مخلوقات پیدا و ناپیدا می‌پردازد<ref>ر.ک: متن کتاب، ص25 و 69</ref>‏. او با طرح «هدفمند آفریده ‌شدن هستی و انسان»، مقصود اصلی از آفرینش جن و انس را تجسم نیکویی در نیکوکاران می‌داند. او در ادامه، با طرح مبحث «انسان در جهان‌بینی توحیدی»، شباهت‌ها و تفاوت‌های تکوینی و تشریعی میان انسان و هستی را برمی‌شمرد<ref>ر.ک: همان، ص133-118</ref>‏.
[[صدری‌نیا، حسین|صدری‌نیا]] بحث را در فصل اول، از هستی در جهان‌بینی توحیدی آغاز می‌کند و به عوالم و مخلوقات پیدا و ناپیدا می‌پردازد<ref>ر.ک: متن کتاب، ص25 و 69</ref>‏. او با طرح «هدفمند آفریده ‌شدن هستی و انسان»، مقصود اصلی از آفرینش جن و انس را تجسم نیکویی در نیکوکاران می‌داند. او در ادامه، با طرح مبحث «انسان در جهان‌بینی توحیدی»، شباهت‌ها و تفاوت‌های تکوینی و تشریعی میان انسان و هستی را برمی‌شمرد<ref>ر.ک: همان، ص133-118</ref>‏.


صدری‌نیا فصل دوم را به «وابستگی هستی و انسان به خدا» ویژه نموده است و در این‌باره، به دو گونه ارتباط تکوینی و تکاملی (تشریعی) هستی و انسان با خدا اشاره می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص221 و 283</ref>. ‏او در ادامه، به «سیطره فراارتباطی خداوند بر هستی و انسان» می‌پردازد و بحث را با توضیح ارتباط تکوینی خداوند و نیز ارتباط تشریعی عام و خاص او با هستی و انسان پی ‌می‌گیرد<ref>ر.ک: همان، ص329، 382 و 393</ref>‏.
صدری‌نیا فصل دوم را به «وابستگی هستی و انسان به خدا» ویژه نموده است و در این‌باره، به دو گونه ارتباط تکوینی و تکاملی (تشریعی) هستی و انسان با خدا اشاره می‌کند<ref>ر.ک: همان، ص221 و 283</ref>. ‏او در ادامه، به «سیطره فراارتباطی خداوند بر هستی و انسان» می‌پردازد و بحث را با توضیح ارتباط تکوینی خداوند و نیز ارتباط تشریعی عام و خاص او با هستی و انسان پی ‌می‌گیرد<ref>ر.ک: همان، ص329، 382 و 393</ref>‏.