حکیم عرفانآموز (مروری بر زندگی و آثار سنائی غزنوی)
| حکیم عرفانآموز (مروری بر زندگی و آثار سنائی غزنوی) | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | دانشپژوه، منوچهر (نویسنده) |
| ناشر | روزنامه همشهری |
| مکان نشر | تهران |
| سال نشر | 1391 |
| چاپ | اول |
| شابک | 978-964-241-198-6 |
| موضوع | سنائی غزنوی، مجدود بن آدم، - ۵۳۵ق. -- نقد و تفسیر |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | د2ح8 / 4955 PIR |
حکیم عرفانآموز (مروری بر زندگی و آثار سنائی غزنوی) تألیف منوچهر دانشپژوه؛ این کتاب به بررسی جامع زندگینامه، سبک شعری و آثار حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنائی غزنوی، از پیشگامان بزرگ شعر عرفانی فارسی، میپردازد.
ساختار
این کتاب شامل بخشهای مقدمه، زندگینامه و بررسی آثار سنائی است.
گزارش کتاب
کتاب «حکیم عرفانآموز» اثر منوچهر دانشپژوه، مروری تحلیلی بر زندگی و آثار حکیم سنائی غزنوی، شاعر بزرگ و تأثیرگذار سدههای پنجم و ششم هجری است. نویسنده در این اثر، پس از پرداختن به اقوال مختلف درباره نام و تولد سنائی و استناد به اشعار خود وی، سال تولد او را ۴۷۳ قمری و سال وفات را ۵۳۵ یا ۵۴۵ قمری ذکر کرده و خاستگاه و آرامگاه او را غزنین معرفی میکند. بخش عمده کتاب به معرفی و تحلیل آثار سنائی اختصاص یافته است. نویسنده سنائی را در دوران سبک خراسانی پرورشیافته میداند و او را به عنوان یکی از بزرگترین قصیدهسرایان شعر فارسی معرفی میکند که با گرایش به عرفان، بنیانگذار مثنوی عرفانی در ادب فارسی شد.
از منظر مؤلف، حدیقةالحقیقه سنائی سرمشق مولوی در سرودن مثنوی معنوی بود و پیش از او نیز بر شعرای بزرگی چون خاقانی و نظامی تأثیر نهاد. دانش پژوه، سنائی را مهمترین پایهگذار سبک عراقی میشمارد؛ چرا که با ظهور او دوران اوج قصیده در سبک خراسانی به پایان رسید و مضامین عرفانی جایگزین موضوعات پیشین شد. در بررسی آثار، کتاب به طور مفصل به سبک شعر سنائی، قصاید، غزلیات و مثنویهای او میپردازد. از جمله آثار برجستهای که تحلیل میشوند، میتوان به «حدیقة الحقیقه» (در ده باب)، «عقلنامه»، «عشقنامه»، «سنائیآباد»، «کارنامۀ بلخ»، «سیرالعباد الی المعاد» و «مکاتیب» اشاره کرد. (فهرست مطالب)
نویسنده بر جایگاه رفیع سنائی به عنوان پیشرو شاعران عارف بعد از خود، همراه با عطار، تأکید دارد و تحول زندگی این دو شاعر را مشابه یکدیگر میداند. همچنین به شهرت و نفوذ گسترده اشعار سنائی در متون پس از خود، مانند کلیله و دمنۀ نصرالله منشی و کشفالاسرار میبدی، که ابیات او را بدون ذکر نام نقل کردهاند، اشاره میکند که این خود گواهی بر اعتبار و شناختهشدگی او در ادبیات کلاسیک فارسی است.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات