حکمت طنز
| حکمت طنز | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | سلیمی، محمد (نويسنده) صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. اداره کل پژوهشهای اسلامی رسانه. دفتر پژوهشهای بنیادی دین و رسانه؛ گروه فقه، کلام و رسانه (سایر) |
| عنوانهای دیگر | مبانی نظری و کاربردی و جایگاه آن در رسانه |
| سال نشر | 1399ش |
| چاپ | 1 |
| موضوع | طنز - طنز - فلسفه |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | PN ۶۱۴۹/ط۹،س۸ |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
حکمت طنز؛ مبانى نظرى و کاربردى و جایگاه آن در رسانه، از آثار پژوهشگر و نویسنده معاصر ایرانی، دکتر محمد سلیمی (متولد 1339ش)، پژوهشی نوآورانه است که میخواهد ویژگیهای طنزپردازی متعهد و ارزشمند (شوخی حکیمانه و هنرمندانه برای اصلاح فرد و جامعه) را تبیین کند.
هدف و روش
- اداره کل پژوهشهای اسلامی رسانه صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران تأکید کرده است که پژوهش حاضر از مدتها قبل با مطالعه و بحثهاى گروهى (روش گروه کانونى) در خصوص مفاهیم و ماهیت طنز، آغاز و پس از گذشت یک دوره، نتایج کار، جمعبندى و تدوین شد، اما به سبب برخى ابهامات و نواقص، از ارائه آن بهعنوان نتیجه نهایى خوددارى و پس از وقفهاى نهچندان کوتاه، موضوع بار دیگر بهطور گستردهتر مطالعه و بررسى گردید و علاوه بر مبانى نظرى، حکمتهاى عملى طنز و شاخصهاى کاربردى آن در رسانه نیز مورد مطالعه قرار گرفت. همچنین مقرر شد تا در همه مباحث، رهنمودها و آموزههاى اسلامى مربوطه نیز مورد کنکاش و بهرهبردارى اساسى قرار گیرد[۱].
- پژوهشگر فعال در عرصه کلام، فلسفه و عرفان، عبدالحسین خسروپناه، این پژوهش را آغاز تحقیق درباره فلسفه طنز دانسته است که زمینه را برای پژوهشهای دیگر فراهم میسازد و مسیر را برای فعالیتهای رسانه هموار میکند[۲].
ساختار و محتوا
- کتاب حاضر 4 بخش دارد و طنز را از منظر مفاهیم و اصطلاحات، حکمت نظری، کارکردها و آثار و حکمت عملی، بررسی کرده است.
نمونه مباحث
- کلیترین معیار ارزشمندی طنز... در دیدگاه مادى... طنز مطلوب، طنزى است که غیر از «لذت»، هدف دیگرى را دنبال نکند. طنز فقط در این صورت، یک طنز زیباشناسانه (هنرى) است...، اما در جهانبینى الهى، کمال غایت انسان، تعالى و تقرب به خداست. بنابراین، لذتبخشى و ایجاد سرور و شادمانى، تنها بخشى از ارزشمندى طنز را تشکیل مىدهد. در این دیدگاه، ارزشمندى و معیار پذیرش یا رد طنز آن است که یک طنز، با همه ویژگىهایش در راستاى صلاح و تعالى فرد و جامعه (به سمت خداوند متعال) است یا در راستاى دورى بشر از خداوند متعال و در نتیجه، ایجاد آثار منفى و فسادهاى فردى و اجتماعى[۳].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.