اقبال لاهوری شاعر پارسیگوی پاکستان و بحث در احوال و افکار او
| اقبال لاهوری شاعر پارسیگوی پاکستان و بحث در احوال و افکار او | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | مینوی، مجتبی (نویسنده) جربزهدار، عبدالکریم (اهتمام) |
| ناشر | اساطیر |
| مکان نشر | تهران |
| سال نشر | 1389 ش. |
| چاپ | چاپ اول |
| شابک | 978-964-331-466-8 |
| موضوع | اقبال لاهوری، محمد، ۱۸۷۷ - ۱۹۳۸ -- سرگذشتنامه |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
اقبال لاهوری شاعر پارسیگوی پاکستان و بحث در احوال و افکار او تألیف مجتبی مینوی، به اهتمام عبدالکریم جربزهدار؛ کتابی است که به بررسی زندگی، اندیشهها و آثار محمد اقبال لاهوری، شاعر، فیلسوف و متفکر برجستۀ پاکستانی میپردازد.
ساختار
این کتاب در سه فصل اصلی تنظیم شده است: فصل اول به احوال و افکار اقبال لاهوری اختصاص دارد، فصل دوم به تحلیل دو کتاب «اسرار خودی» و «رموز بیخودی» میپردازد و فصل سوم دیگر کتب و آثار اقبال را بررسی میکند.
گزارش کتاب
کتاب «اقبال لاهوری شاعر پارسیگوی پاکستان و بحث در احوال و افکار او» نوشته مجتبی مینوی، یکی از منابع ارزشمند برای آشنایی با زندگی، اندیشههای فلسفی و دینی و آثار محمد اقبال لاهوری است.
نویسنده در فصل نخست به شرح احوال اقبال لاهوری میپردازد. او در ۲۲ فوریه ۱۸۷۳ مطابق ۱۲۸۹ قمری در سیالکوت پنجاب متولد شد. اجدادش از برهمنهای کشمیر بودند که چند قرن پیش از او مسلمان شده بودند. اقبال علوم دینی و دنیوی را در زادگاهش فراگرفت و سپس برای ادامه تحصیل به لاهور رفت و در مدرسۀ عالی دولتی به تحصیل فلسفه پرداخت. از استادان او میتوان مولانا حسن و پروفسور آرنلد انگلیسی را نام برد. پس از آن به اروپا سفر کرد و سه چهار سال را در کمبریج، هایدلبرگ و مونیخ به فراگیری فلسفۀ شرق و غرب گذراند و رسالهای به انگلیسی با عنوان «تحول علم ماوراءالطبیعه در ایران» نوشت. از میان فیلسوفان و نویسندگان اروپایی، لاک، اگوست کنت، شوپنهاور، نیچه، هگل، اینشتاین، گوته و تولستوی بیشترین تأثیر را بر او گذاشتند.
اقبال از راه استعداد شاعر عارفی بود و از میان شعرای ایران به ویژه با مولوی انس گرفت و مثنوی را تتبع میکرد. پس از بازگشت به پنجاب، شعر و نثر فارسی را وسیلۀ بیدارکردن مسلمانان قرار داد و میکوشید آنان را به کار و کوشش و اتحاد وادارد. او فارسی را برای بیان مقاصد خود برگزید تا سخنش به همۀ «عجم» یعنی مسلمانان هند، افغانستان، ایران، تاجیکستان و ترکیه برسد. مجموعههای اشعار فارسی او عبارتند از: اسرار خودی، رموز بیخودی، زبور عجم به ضمیمۀ گلشن راز جدید، پیام مشرق، جاویدنامه، مسافر به ضمیمۀ پس چه باید کرد ای اقوام شرق. همچنین به اردو نیز آثاری چون بانگ درا، بال جبریل و ضرب کلیم و پس از مرگش ارمغان حجاز منتشر شد. اقبال در ۶۳ سالگی در ۲۱ آوریل ۱۹۳۸ برابر با فروردین ۱۳۱۷ درگذشت.
فصل دوم کتاب به تحلیل دو کتاب «اسرار خودی» و «رموز بیخودی» اختصاص دارد. نخستین منظومۀ فلسفی اقبال، اسرار خودی، در این بخش به تفصیل بررسی میشود.
فصل سوم دیگر آثار اقبال لاهوری را شامل میشود و تصویری جامع از اندیشههای دینی، فلسفی و سیاسی این شاعر و فیلسوف پارسیگوی پاکستانی به دست میدهد.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات