خلاصة الأشعار و زبدة الأفکار (بخش قم و ساوه)
خلاصةالأشعار و زبدةالأفکار (بخش قم و ساوه) تألیف میرتقیالدین کاشانی (محمد بن علی تقیالدین کاشی)، ادیب و تذکرهنویس دوره صفوی؛ بخشی از یکی از مهمترین تذکرههای ادب فارسی است که به همت علیاشرف صادقی تصحیح و تحقیق شده است. این اثر به معرفی شاعران مناطق قم و ساوه در دوره صفوی میپردازد.
| خلاصةالأشعار و زبدةالأفکار (بخش قم و ساوه) | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | تقیالدین کاشی، محمد بن علی (نویسنده)
صادقی، علی اشرف (محقق و مصحح) امیری، مصطفی (مترجم مقدمه به انگلیسی) |
| ناشر | مرکز پژوهشی میراث مکتوب |
| مکان نشر | تهران و قم |
| سال نشر | 1392 |
| چاپ | 500 |
| شابک | 5_066_203_600_978 |
| موضوع | شاعران ایرانی - قرن 10ق - سرگذشتنامه |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | 8016خ7ت/3751 PIR |
ساختار
این جلد به دو بخش اصلی تقسیم میشود: بخش اول به "شعرای بلدةالمؤمنین قم و نواحی آن" و بخش دوم به "شعرای بلدۀ فاخرۀ ساوه و نواحی آن" اختصاص دارد. در مجموع 27 شاعر در این دو بخش معرفی شدهاند.
گزارش کتاب
خلاصةالأشعار و زبدةالأفکار از مهمترین تذکرههای ادب فارسی است که در عصر صفوی (قرن 10 هجری) تألیف شد. این اثر بزرگ در اصل شامل یک مقدمه، چهار رکن و یک خاتمه بوده که خاتمه آن، مجلد ششم کتاب را تشکیل میداده و به شعرای معاصر مؤلف اختصاص داشته است. کتاب حاضر شامل بخشهای سوم و چهارم از این خاتمه است که به شاعران مناطق قم و ساوه میپردازد.
در بخش قم، شرح حال 15 شاعر از جمله میرعزیرالله حضوری، میر اشکی، مولانا هجری، حکیم رشدی، مولانا ملک، میر والهی و دیگران آمده است. بخش ساوه نیز به معرفی 12 شاعر همچون مولانا حریفی، مولانا مقصدی، مولانا عهدی، مولانا صبحی و دیگران اختصاص دارد.
تصحیح حاضر توسط علیاشرف صادقی با مقدمهای به زبان انگلیسی از مصطفی امیری انجام شده است. این اثر از چند جهت ارزشمند است: نخست آنکه منبعی مهم برای شناخت جریانهای ادبی مناطق مرکزی ایران در دوره صفوی محسوب میشود. دوم آنکه دربردارنده نمونههایی از شعر این شاعران است که بسیاری از آنها کمتر شناخته شدهاند. سوم آنکه روششناسی مؤلف در تدوین تذکره و نقد شعر شاعران قابل بررسی است.
انتشار این بخش از خلاصةالأشعار که پس از چاپ بخشهای مربوط به کاشان و اصفهان منتشر شده، گامی مهم در معرفی این اثر ارزشمند و شناخت تاریخ ادبیات محلی ایران است..[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات