شفیعی کدکنی، محمدرضا: تفاوت میان نسخهها
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = محمدرضا شفیعی کدکنی | |||
| تصویر = NUR03783.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = | |||
| نام کامل = محمدرضا شفیعی کدکنی | |||
| | | نامهای دیگر = شفیعی، محمدرضا؛ م. سرشک؛ Mohammad-Reza Shafiei Kadkani | ||
| لقب = | |||
| تخلص = م. سرشک | |||
م. | | نسب = | ||
| نام پدر = | |||
Mohammad-Reza Shafiei Kadkani | | ولادت = ۱۳۱۸ شمسی | ||
| | | محل تولد = نیشابور (روستای کدکن، تربت حیدریه) | ||
|نام پدر | | کشور تولد = ایران | ||
| | | محل زندگی = | ||
| | | رحلت = | ||
| | | شهادت = | ||
| | | مدفن = | ||
| | | طول عمر = | ||
| | | نام همسر = | ||
| | | فرزندان = | ||
| | | خویشاوندان = | ||
| | | دین = اسلام | ||
| | | مذهب = | ||
| | | پیشه = پژوهشگر، نویسنده، شاعر، استاد دانشگاه | ||
| | | درجه علمی = دکتری | ||
| | | دانشگاه = دانشگاه تهران | ||
| علایق پژوهشی = شعر، نقد ادبی، سبکشناسی، عرفان ایرانی | |||
شیخ هاشم | | منصب = استاد ممتاز دانشگاه تهران | ||
| پس از = | |||
سید محمدهادی میلانی | | پیش از = | ||
| | | اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[ادیب نیشابوری، محمدتقی]] | شیخ هاشم قزوینی | سید محمدهادی میلانی}} | ||
| | | مشایخ = | ||
| | | معاصرین = | ||
| شاگردان = | |||
[[حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر]] | | اجازه اجتهاد از = | ||
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[علینامه (منظومهای کهن)]] | [[حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر]] | [[مختارنامه (مجموعه رباعیات عطار)]] | [[الهی نامه]] | [[دفتر روشنایی]] | [[تاریخ نیشابور]]}} | |||
[[مختارنامه (مجموعه رباعیات عطار)]] | | سبک نوشتاری = | ||
| وبگاه = | |||
[[الهی نامه]] | | امضا = | ||
| کد مؤلف = AUTHORCODE03783AUTHORCODE | |||
[[دفتر روشنایی]] | }} | ||
| | |||
|کد مؤلف | |||
{{کاربردهای دیگر|شفیعی (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|شفیعی (ابهامزدایی)}} | ||
| خط ۹۹: | خط ۹۳: | ||
[[مرموزات اسدی در مزمورات داودی (انتشارات سخن)]] | [[مرموزات اسدی در مزمورات داودی (انتشارات سخن)]] | ||
[[مقامات حاتمی: مناقب ضیاءالدین حاتمی جوینی عارف قرن ششم]] | |||
[[غزلیات شمس تبریز]] | [[غزلیات شمس تبریز]] | ||
| خط ۱۲۳: | خط ۱۱۹: | ||
[[آفرینش و تاریخ]] | [[آفرینش و تاریخ]] | ||
[[زبان شعر در نثر صوفیه: درآمدی به سبکشناسی نگاه عرفانی]] | |||
[[این کیمیای هستی درباره حافظ؛ جمالشناسی و جهانِ شعری، یادداشتها و نکتهها، درسگفتارهای دانشگاه تهران]] | [[این کیمیای هستی درباره حافظ؛ جمالشناسی و جهانِ شعری، یادداشتها و نکتهها، درسگفتارهای دانشگاه تهران]] | ||
[[درویش ستیهنده: از میراث عرفانی شیخ جام]] | [[درویش ستیهنده: از میراث عرفانی شیخ جام]] | ||
[[رستاخيز کلمات: درس گفتارهایی درباره نظريه ادبی صورتگرایان روس]] | |||
[[رده:زندگینامه]] | [[رده:زندگینامه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۷
| محمدرضا شفیعی کدکنی | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | محمدرضا شفیعی کدکنی |
| نامهای دیگر | شفیعی، محمدرضا؛ م. سرشک؛ Mohammad-Reza Shafiei Kadkani |
| تخلص | م. سرشک |
| ولادت | ۱۳۱۸ شمسی |
| محل تولد | نیشابور (روستای کدکن، تربت حیدریه)، ایران |
| دین | اسلام |
| پیشه | پژوهشگر، نویسنده، شاعر، استاد دانشگاه |
| منصب | استاد ممتاز دانشگاه تهران |
| اطلاعات علمی | |
| درجه علمی | دکتری |
| دانشگاه | دانشگاه تهران |
| علایق پژوهشی | شعر، نقد ادبی، سبکشناسی، عرفان ایرانی |
| اساتید |
|
| برخی آثار | |
محمدرضا شفیعى کدکنى (متولد 1318ش)، پژوهشگر، نویسنده، شاعر متخلص به (م. سرشک)، استاد برجسته دانشکده ادبیات و علوم انسانی، استاد ممتاز دانشگاه تهران
ولادت
او در 19 مهرماه 1318ش در روستاى کدکن، یکى از ولایتهاى دوازدهگانه نیشابور کهن(تربت حیدریه فعلی)، و در خانوادهاى روحانى چشم به جهان گشود.
از کودکى به تشویق پدر به حفظ و فراگیرى شعر و آثار ادبى پرداخت. تربیت و آموزش نخستین وى، تربیت و آموزشى دینى و شاعرانه بود. مادرش نیز به غریزه شعر مىگفت؛ هر چند که نوشتن نمىدانست.
اساتید
او پس از فراگیرى مقدمات علوم دینى در نزد پدر، وارد حوزه علمیه خراسان شد. او در حوزه نزد محمدتقی ادیب نیشابوری (ادیب نیشابوری دوم) به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفتسالگی تمام الفیهٔ ابن مالک را از حفظ بود)، او در فقه، کلام و اصول به ویژه از شخصیت و آموزش شیخ هاشم قزوینى بسیار تأثیر پذیرفت. او خود مىگوید که از او «علاوه بر فقه و اصول»، عملاً آموختیم که «از تنگ نظرىهاى قرون وسطایى به درآییم». جز هاشم قزوینى، ادیب نیشابورى نیز نقش پراهمیتى در پرورش علمى و معنوى وى بازى کرد. کدکنى درباره ادیب مىگوید که «او براى من همیشه استاد یگانه ادبیات عرب و بلاغت اسلامى در حوزه علمى خراسان بود.»
اما پس از مرگ شیخ هاشم، تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد سید محمدهادی میلانی خواند و در این دوره با آیتالله سید علی خامنهای رهبر جمهوری اسلامی همدرس بود.
وى پانزده سال در حوزههاى علمیه خراسان، سرگرم فراگیرى بود. او آموزش فکرى- فلسفى و زیباشناختى خود را در حوزه آموخت. سراینده «کوچه باغهاى نیشابور»، برخاسته از محیط آموزش و زندگى خود در سالهاى کودکى و نوجوانى «به عرفان و تصوف خاصه از نوع خراسانى آن تمایل شدیدى دارد و در میان عرفاى گذشته، شاید به ابوسعید ابوالخیر بیشتر علاقه داشته باشد.»
وى در مدارس جدید درس نخوانده است و از این بابت، توشه خود را سبک نمىبیند. او در این رابطه مىنویسد: «من از اینکه به مدرسه نرفتم، بسیار خوشحالم، یعنى مىفهمم که یک نوع عنایت الهى بود... من اگر به شیوه معمولى به مدرسه مىرفتم، مسلماً این مایهاى که به فرهنگ اسلامى مربوط است، هرگز نداشتم... من یک دوره کامل درس طلبگى را تا مرحلهاى که اقران من تا آن زمان ادعاى اجتهاد میکردند، خواندهام. اینها کم نیست من هیچگاه از اینها حتى در یک مقاله هم استفاده نکردهام تا چه برسد به شعر. ولى غیر مستقیم، یک نوع شناخت نسبت به گذشته فرهنگى ما به من داد و این شناخت، فهم مثنوى یا فلان کتاب فارسى را براى من آسانتر کرده است.»
دروس جدید
کدکنى پس از مطالعه دروس جدید و موفقیت در امتحان، وارد دانشگاه مشهد شد. در این سالها، او با ژرفا بخشیدن به دانستههاى خود، به زمره نوجویان در پهنه شعر پیوست.
ناگفته نماند که آشنایىاش با دکتر شریعتى، زمینهساز آشنایى او با شعر نو و نیمایى شد. در سال 1344 از دانشکده ادبیات این دانشگاه فارغ التحصیل شد. در سال 1348 دوره دکتراى ادبیات فارسى را در دانشگاه تهران به پایان برد و از همان زمان، تدریس در دانشکده ادبیات را آغاز کرد.
گذشته از شعر، پژوهش در نقد ادبى، سبک شناسى و عرفان ایرانى، از مشغلههاى ذهنى اوست.
وى بنا بر «تلقى» خاص خود از «حقیقت شعر»، بر آن است که شعر نباید «مقید به زمان و تقویم باشد» و براستى بخش چشمگیرى از سرودههایش، از این خمیره مایه گرفته است.
او به شهر خود نیشابور، تعلق خاطر خاصى دارد و در «مرثیههاى سرو کاشمر» در شعرى به نام «در جستوجوى نشابور»، احساسات خودرا بیان داشته است.
وابستهها
در هرگز و همیشه انسان (از میراث عرفانی خواجه عبدالله انصاری)
مختارنامه (مجموعه رباعیات عطار)
مرموزات اسدی در مزمورات داودی (انتشارات سخن)
مقامات حاتمی: مناقب ضیاءالدین حاتمی جوینی عارف قرن ششم
در عشق زنده بودن: گزیدۀ غزلیات شمس تبریز
چشیدن طعم وقت (مقامات کهن و نویافته بوسعید)، از میراث عرفانی ابوسعید ابوالخیر
حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر
اسرار التوحيد في مقامات الشيخ ابي سعيد
نقش آیینهای ایرانی در نظام خلافت اسلامی
گزيده غزليات شمس (قرن هفتم هجری)
تصوف اسلامی و رابطه انسان و خدا
زبان شعر در نثر صوفیه: درآمدی به سبکشناسی نگاه عرفانی
درویش ستیهنده: از میراث عرفانی شیخ جام
رستاخيز کلمات: درس گفتارهایی درباره نظريه ادبی صورتگرایان روس