بکری (ابهام‌زدایی)

بکری ممکن است به هر یک از افراد زیر اشاره داشته باشد:

• احمد بن عبدالله بكرى از علماى قرن پنجم و اوائل قرن ششم هجری، و مؤلف کتاب الأنوار في مولد النبي محمد صلی‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلم

• ابوعبيد بكرى، عبدالله بن عبدالعزيز بن محمد بن ايوب بن عمرو بكرى (متوفای 487ق)، بزرگ‌ترين جغرافى‌نگار عرب اندلس و نيز اديب در سده 5ق، مؤلف کتاب معجم ما استعجم من أسماء البلاد و المواضع

• أبوالحسن محمد بن محمد بن عبدالرحمن البكرى الشافعى الاشعرى المصرى (898-952ق)، مفسر، محدث، متصوف، از علمای شافعیه، مسلمان مصری در قرن دهم قمری.

• سید میرمحمدمعصوم بهکری (بکری) (944-1019ق)، سرداری شجاع و دلیر، طبیبی ماهر و کتیبه‌نویسی خوش‎ خط و شاعری خوش قریحه و تاریخ‌نگار دوره اکبر شاه گورکانی بود‎‎ که در قرن دهم می‌زیست و «نامی» تخلص می‌کرد.

• محمد بن ابی‌سرور بکری (998 -1087ق)، از مشایخ مصری طریقه بَکریّه (از فروع طریقه شاذلیه) و صاحب «الروضة المأنوسة في أخبار مصر المحروسة».

• ربیع بن انس بکرى بصرى (متوفای 139 یا 140ق)، سپس خراسانى، صاحب تفسیری که بیشتر مطالبش از ابوالعالیه گرفته است. او از ستم حجاج بن یوسف ثقفى که به دنبال او بود به خراسان گریخت.

• مصطفی بن کمال‌الدین بن علی صدیقی حنفی بَکْری (۱۰۹۹- ۱۱۶۲ق)، ملقب به محیی‌الدین و قطب‌الدین، ادیب و عارف نامدار طریقت خلوتیه.

• ابوالقاسم عبدالرحمن بن محمد بن عبدالله البکری الصقلی (متوفای حدود ۳۸۰ق)، ملقب به عمادالدین، فقیه مالکی، عارف و نویسنده برجسته قرن چهارم هجری بود. او که در قیروان اقامت گزید، با سفر به مشرق و دیدار با مشایخ بزرگ، در هر دو حوزه فقه و تصوف به درجه والایی نائل آمد. کتاب «الأنوار فی علم الأسرار» او از مهم‌ترین آثار در زمینه عرفان نظری و عملی به شمار می‌رود که در آن قواعد تصوف را بر پایه کتاب و سنت استوار ساخت. وی به دلیل اعتقاد به کرامات اولیا و رویت خداوند در بیداری، با انتقادات ابن ابی‌زید قیروانی روبرو شد، اما علمای معاصر و بعدی از جمله قاضی باقلانی از او حمایت کردند.