بلاغی، محمدجواد: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '/ نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده' به '') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۴۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۷ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات زندگینامه | |||
| عنوان = محمدجواد بلاغی | |||
| تصویر = NUR00131.jpg | |||
| | | اندازه تصویر = | ||
| توضیح تصویر = | |||
| | | نام کامل = محمدجواد بن حسن بلاغی نجفی | ||
| | | نامهای دیگر = بلاغی، جواد؛ کاتب الهدی النجفی؛ محمدجواد البلاغی | ||
| | | لقب = علامه بلاغی | ||
| تخلص = | |||
| نسب = | |||
| نام پدر = علامه شیخ حسن بلاغی | |||
| ولادت = رجب ۱۲۸۲ق / ۱۲۴۴ش / ۱۸۶۴م | |||
| محل تولد = نجف اشرف | |||
| کشور تولد = عراق | |||
| محل زندگی = نجف، کاظمین، سامرا | |||
| رحلت = ۱۳۵۲ق / ۱۳۱۲ش / ۱۹۳۳م | |||
| شهادت = | |||
| مدفن = نجف | |||
| طول عمر = ۷۰ سال | |||
| نام همسر = | |||
| فرزندان = | |||
| خویشاوندان = | |||
| دین = اسلام | |||
| مذهب = تشیع | |||
| پیشه = فقیه، اصولی، ادیب، مفسر | |||
| درجه علمی = اجتهاد | |||
| دانشگاه = | |||
| علایق پژوهشی = تفسیر، کلام، عقاید، رد شبهات، ادیان | |||
| منصب = | |||
| پس از = | |||
| پیش از = | |||
| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[شیرازی، محمدتقی بن محبعلی|میرزا محمدتقی شیرازی]] | [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] | [[همدانی، رضا بن محمدهادی|حاج آقا رضا همدانی]] | [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] | [[صدر، سید حسن|سید حسن صدرالدین کاظمی]] | [[مامقانی، محمدحسن|شیخ محمدحسن مامقانی]] | [[نوری، حسین بن محمدتقی|میرزا حسین نوری]]}} | |||
| مشایخ = | |||
| معاصرین = | |||
| شاگردان = {{فهرست جعبه عمودی | [[مرعشی، سید شهابالدین|سید شهابالدین مرعشی نجفی]] | [[خویی، ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] | [[میلانی، سید محمدهادی|سید محمدهادی میلانی]] | [[بحرالعلوم، محمد صادق|سید محمدصادق بحرالعلوم]] | [[محلاتی، ذبیحالله|ذبیحالله محلاتی]]}} | |||
| اجازه اجتهاد از = | |||
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[آلاء الرحمن في تفسیر القرآن]] | [[الهدی إلی دین المصطفی]] | [[التوحید و التثلیث]] | [[الرحلة المدرسیة]] | [[البلاغ المبین]]}} | |||
| سبک نوشتاری = | |||
| وبگاه = | |||
| امضا = | |||
| کد مؤلف = AUTHORCODE00131AUTHORCODE | |||
}} | |||
{{کاربردهای دیگر|بلاغی (ابهامزدایی)}} | |||
'''محمدجواد بلاغى''' (۱۲۸۲-۱۳۵۲ق) فقیه، اصولی، ادیب و مفسر برجسته عراقی، از مدافعان سرسخت اسلام و تشیع در برابر یهود، مسیحیت، بابیت، بهائیت و وهابیت. در ماه رجب ۱۲۸۲ق در محله براق نجف متولد شد. پدرش علامه شیخ حسن بلاغی از روحانیان فاضل بود. پس از دوران کودکی، به حوزه نجف وارد شد و علوم مقدماتی را فراگرفت و تا ۲۴ سالگی از اساتید آن حوزه بهره برد. در سال ۱۳۰۶ق به کاظمین رفت و شش سال در آنجا به تحصیل و تهذیب پرداخت. در ۳۰ سالگی به نجف بازگشت و ۱۴ سال در درس سرآمدترین استوانههای علمی عصر خود از جمله [[همدانی، رضا بن محمدهادی|حاج آقا رضا همدانی]]، [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]]، [[مامقانی، محمدحسن|شیخ محمدحسن مامقانی]] و [[نوری، حسین بن محمدتقی|میرزا حسین نوری]] شرکت کرد. در سال ۱۳۲۶ق به سامرا رفت و ده سال در درس مرجع مجاهد [[شیرازی، محمدتقی بن محبعلی|میرزا محمدتقی شیرازی]] و تا ۵۴ سالگی در درس [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] حاضر شد. در سال ۱۳۳۶ق برای دومین بار به کاظمین رفت و به صف مجاهدان استقلالطلب عراق پیوست. بر زبانهای عربی، عبری، انگلیسی و فارسی تسلط کامل داشت. از شاگردان او میتوان به [[مرعشی، سید شهابالدین|سید شهابالدین مرعشی نجفی]]، [[خویی، ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]]، [[میلانی، سید محمدهادی|سید محمدهادی میلانی]]، [[بحرالعلوم، محمد صادق|سید محمدصادق بحرالعلوم]] و [[محلاتی، ذبیحالله|ذبیحالله محلاتی]] اشاره کرد. آثار ارزشمندی در زمینههای گوناگون از خود به جای گذاشت از جمله «[[آلاء الرحمن في تفسیر القرآن]]» (تفسیر ناتمام)، «[[الهدی إلی دین المصطفی]]» در رد شبهات، «[[التوحید و التثلیث]]»، «الرحلة المدرسیة» (در رد یهود و نصارا)، «أعاجیب الأکاذیب»، «أنوار الهدی»، «البلاغ المبین»، «نصایح الهدی» (در رد بابیت و بهائیت)، «المسیح و الإنجیل» و «نسمات الهدی». سرانجام در سال ۱۳۵۲ق در ۷۰ سالگی درگذشت. | |||
== ولادت == | |||
در ماه رجب 1282ق، در يكى از محلههاى نجف (محله براق)، در خانه دانشمند عامل و روحانى فاضل، علامه شيخ حسن بلاغى، ديده به جهان گشود. | |||
== تحصیلات == | |||
وى پس از دوران كودكى، قدم به حوزه نجف نهاد و علوم مقدماتى را در حضور علماى نجف فراگرفت و تا 24سالگى از اساتيد بزرگ آن حوزه عظيم، استفادههاى علمى و معنوى فراوانى برد. | |||
در سال 1306ق، به شهر كاظمين رفت و مدت شش سال در اين شهر به تحصيل و تهذيب پرداخت و تا سال 1312ق، در آن شهر ماند. در سىسالگى به زادگاهش، نجف اشرف بازگشت و در درس سرآمدترين استوانههاى علمى و عملى عصر خويش حاضر شد و به مدت 14 سال در آنجا به تحصيل علم و معنويت پرداخت. | |||
[[ | علامه بلاغى در سال 1326ق، وارد شهر مقدس سامرا شد و در درس مرجع مجاهد و رهبر انقلابى [[شیرازی، محمدتقی بن محبعلی|ميرزا محمدتقى شيرازى]] شركت جست و به مدت ده سال از محضر وى استفاده برد. | ||
او تا سن 54سالگى در درس [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|ميرزاى شيرازى]] شركت نمود. از ديگر اساتيد ايشان مىتوان به كسانى چون: شيخ محمد طه نجف، [[همدانی، رضا بن محمدهادی|حاج آقا رضا همدانى]]، [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|شيخ محمدكاظم خراسانى]]، [[صدر، سید حسن|سيد حسن صدرالدين كاظمى]]، [[مامقانی، محمدحسن|شيخ محمدحسن مامقانى]]، [[نوری، حسین بن محمدتقی|ميرزا حسین نورى]] و سيد محمدحسن هاشم هندى غروى نام برد. | |||
اين عالم وظيفهشناس كه از تبار روحانیتى بيدار و آگاه بود، در پى استقلالطلبى كشور عراق از يوغ استعمار انگليس، در سال 1336ق، براى بار دوم آهنگ شهر كاظمين كرد و به صف مجاهدان پيوست. | |||
در سال | |||
برخى از شاگردان ايشان عبارتند از: سيد [[مرعشی، سید شهابالدین|شهابالدين مرعشى نجفى]]، [[خویی، ابوالقاسم|سيد ابوالقاسم خوئى]]، سيد هادى ميلانى، [[بحرالعلوم، محمد صادق|سيد محمدصادق بحرالعلوم]]، محمد مهدوى لاهيجى، [[محلاتی، ذبیحالله|ذبيحاللّه محلاّتى]]، محمدرضا طبسى نجفى، ميرزا محمدعلى مدرس خيابانى، سيد مرتضى لنگرودى و... | |||
== وفات == | |||
سرانجام اين دانشمند بزرگ در سال 1352ق، به ديار باقى شتافت. | |||
== آثار== | == آثار== | ||
| خط ۶۹: | خط ۸۲: | ||
و... | و... | ||
علامه بلاغى، بر زبانهاى عربى، عبرى، انگليسى و | علامه بلاغى، بر زبانهاى عربى، عبرى، انگليسى و فارسی بهخوبى مسلط بود. | ||
{{الگو:مفسران شیعه}} | |||
== وابستهها == | ==وابستهها== | ||
{{وابستهها}} | {{وابستهها}} | ||
[[العلامة البلاغي رجل العلم و الجهاد]] | |||
[[موسوعة العلامة البلاغي]] | [[موسوعة العلامة البلاغي]] | ||
| خط ۸۴: | خط ۱۰۱: | ||
[[آلاء الرحمن في تفسیر القرآن]] | [[آلاء الرحمن في تفسیر القرآن]] | ||
[[ | [[أربع رسائل (بلاغی)]] | ||
[[مدرسه سیار: ترجمه الرحلة المدرسة او مدرسة السیارة]] | |||
[[اسلام آیین برگزیده]] | [[اسلام آیین برگزیده]] | ||
| خط ۱۰۱: | خط ۱۲۰: | ||
[[الرحلة المدرسیة]] | [[الرحلة المدرسیة]] | ||
[[رده:زندگینامه]] | [[رده:زندگینامه]] | ||
[[رده:مفسران شیعه]] | |||
[[رده:ادیبان]] | |||
[[رده:متکلمان شیعه]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۱:۴۱
| محمدجواد بلاغی | |
|---|---|
 | |
| نام کامل | محمدجواد بن حسن بلاغی نجفی |
| نامهای دیگر | بلاغی، جواد؛ کاتب الهدی النجفی؛ محمدجواد البلاغی |
| لقب | علامه بلاغی |
| نام پدر | علامه شیخ حسن بلاغی |
| ولادت | رجب ۱۲۸۲ق / ۱۲۴۴ش / ۱۸۶۴م |
| محل تولد | نجف اشرف، عراق |
| محل زندگی | نجف، کاظمین، سامرا |
| رحلت | ۱۳۵۲ق / ۱۳۱۲ش / ۱۹۳۳م |
| مدفن | نجف |
| طول عمر | ۷۰ سال |
| دین | اسلام |
| مذهب | تشیع |
| پیشه | فقیه، اصولی، ادیب، مفسر |
| اطلاعات علمی | |
| درجه علمی | اجتهاد |
| علایق پژوهشی | تفسیر، کلام، عقاید، رد شبهات، ادیان |
| اساتید | |
| شاگردان | |
| برخی آثار | |
محمدجواد بلاغى (۱۲۸۲-۱۳۵۲ق) فقیه، اصولی، ادیب و مفسر برجسته عراقی، از مدافعان سرسخت اسلام و تشیع در برابر یهود، مسیحیت، بابیت، بهائیت و وهابیت. در ماه رجب ۱۲۸۲ق در محله براق نجف متولد شد. پدرش علامه شیخ حسن بلاغی از روحانیان فاضل بود. پس از دوران کودکی، به حوزه نجف وارد شد و علوم مقدماتی را فراگرفت و تا ۲۴ سالگی از اساتید آن حوزه بهره برد. در سال ۱۳۰۶ق به کاظمین رفت و شش سال در آنجا به تحصیل و تهذیب پرداخت. در ۳۰ سالگی به نجف بازگشت و ۱۴ سال در درس سرآمدترین استوانههای علمی عصر خود از جمله حاج آقا رضا همدانی، آخوند خراسانی، شیخ محمدحسن مامقانی و میرزا حسین نوری شرکت کرد. در سال ۱۳۲۶ق به سامرا رفت و ده سال در درس مرجع مجاهد میرزا محمدتقی شیرازی و تا ۵۴ سالگی در درس میرزای شیرازی حاضر شد. در سال ۱۳۳۶ق برای دومین بار به کاظمین رفت و به صف مجاهدان استقلالطلب عراق پیوست. بر زبانهای عربی، عبری، انگلیسی و فارسی تسلط کامل داشت. از شاگردان او میتوان به سید شهابالدین مرعشی نجفی، سید ابوالقاسم خویی، سید محمدهادی میلانی، سید محمدصادق بحرالعلوم و ذبیحالله محلاتی اشاره کرد. آثار ارزشمندی در زمینههای گوناگون از خود به جای گذاشت از جمله «آلاء الرحمن في تفسیر القرآن» (تفسیر ناتمام)، «الهدی إلی دین المصطفی» در رد شبهات، «التوحید و التثلیث»، «الرحلة المدرسیة» (در رد یهود و نصارا)، «أعاجیب الأکاذیب»، «أنوار الهدی»، «البلاغ المبین»، «نصایح الهدی» (در رد بابیت و بهائیت)، «المسیح و الإنجیل» و «نسمات الهدی». سرانجام در سال ۱۳۵۲ق در ۷۰ سالگی درگذشت.
ولادت
در ماه رجب 1282ق، در يكى از محلههاى نجف (محله براق)، در خانه دانشمند عامل و روحانى فاضل، علامه شيخ حسن بلاغى، ديده به جهان گشود.
تحصیلات
وى پس از دوران كودكى، قدم به حوزه نجف نهاد و علوم مقدماتى را در حضور علماى نجف فراگرفت و تا 24سالگى از اساتيد بزرگ آن حوزه عظيم، استفادههاى علمى و معنوى فراوانى برد.
در سال 1306ق، به شهر كاظمين رفت و مدت شش سال در اين شهر به تحصيل و تهذيب پرداخت و تا سال 1312ق، در آن شهر ماند. در سىسالگى به زادگاهش، نجف اشرف بازگشت و در درس سرآمدترين استوانههاى علمى و عملى عصر خويش حاضر شد و به مدت 14 سال در آنجا به تحصيل علم و معنويت پرداخت.
علامه بلاغى در سال 1326ق، وارد شهر مقدس سامرا شد و در درس مرجع مجاهد و رهبر انقلابى ميرزا محمدتقى شيرازى شركت جست و به مدت ده سال از محضر وى استفاده برد.
او تا سن 54سالگى در درس ميرزاى شيرازى شركت نمود. از ديگر اساتيد ايشان مىتوان به كسانى چون: شيخ محمد طه نجف، حاج آقا رضا همدانى، شيخ محمدكاظم خراسانى، سيد حسن صدرالدين كاظمى، شيخ محمدحسن مامقانى، ميرزا حسین نورى و سيد محمدحسن هاشم هندى غروى نام برد.
اين عالم وظيفهشناس كه از تبار روحانیتى بيدار و آگاه بود، در پى استقلالطلبى كشور عراق از يوغ استعمار انگليس، در سال 1336ق، براى بار دوم آهنگ شهر كاظمين كرد و به صف مجاهدان پيوست.
برخى از شاگردان ايشان عبارتند از: سيد شهابالدين مرعشى نجفى، سيد ابوالقاسم خوئى، سيد هادى ميلانى، سيد محمدصادق بحرالعلوم، محمد مهدوى لاهيجى، ذبيحاللّه محلاّتى، محمدرضا طبسى نجفى، ميرزا محمدعلى مدرس خيابانى، سيد مرتضى لنگرودى و...
وفات
سرانجام اين دانشمند بزرگ در سال 1352ق، به ديار باقى شتافت.
آثار
آثار وى در زمينههاى گوناگونى چون: فقه، تفسير، تاريخ، اصول فقه، عقايد و ردّ يهود و نصارا و ماديون و بابيّت و بهائيت تدوين يافته است:
- تفسير آلاء الرحمن؛
- الرحلة المدرسية؛
- الهدى إلى دين المصطفى؛
- التوحيد و التثليث؛
- أعاجيب الأكاذيب؛
- أنوار الهدى؛
- البلاغ المبين؛
- نصايح الهدى؛
- المسيح و الإنجيل؛
- نسمات الهدى؛
- مصباح الهدى؛
و...
علامه بلاغى، بر زبانهاى عربى، عبرى، انگليسى و فارسی بهخوبى مسلط بود.