ی‍ح‍ی‍ی ب‍ن‌ ع‍دی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ابوزکریا یحیی بن عدی بن حمید بن زکریا تکریتی''' (۲۸۰-۳۶۴ق)، ملقب به «المنطقی»، فیلسوف، منطقی و مترجم برجسته مسیحی سریانی در عصر طلایی تمدن اسلامی بود. او به عنوان رئیس مدرسه ارسطویی در جهان اسلام پس از استادان خود، [[ابو بشر متی بن یونس|ابوبشر متی بن یونس]] و [[فارابی، محمد بن محمد|ابونصر فارابی]]، شناخته می‌شود و در منطق و فلسفه سرآمد روزگار خود بود. یحیی بن عدی با تألیف و ترجمه‌های متعدد در حوزه‌های منطق، الهیات، اخلاق و فلسفه، نقش مهمی در گسترش و تداوم فلسفه یونانی در جهان اسلام ایفا کرد و شاگردان برجسته‌ای از جمله [[ابوسلیمان سجستانی، محمد بن طاهر|ابوسلیمان سجستانی]]، [[ابوحیان توحیدی، علی بن محمد|ابوحیان توحیدی]] و [[ابن مسکویه، احمد بن محمد|ابوعلی مسکویه]] را پرورش داد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب تهذیب الاخلاق، مقاله در توحید، مقاله در تبیین فصل بین صناعی المنطق الفلسفی و النحو العربی و مقاله در وجوب التأنس اشاره کرد که هر یک در حوزه خود از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند.