۱۶۰٬۸۳۴
ویرایش
نوری، حسین بن محمدتقی: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'محدث (ابهام زدایی)' به 'محدث (ابهامزدایی)'
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'محدث (ابهام زدایی)' به 'محدث (ابهامزدایی)') |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
{{کاربردهای دیگر|نوری (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|نوری (ابهامزدایی)}} | ||
{{کاربردهای دیگر|محدث ( | {{کاربردهای دیگر|محدث (ابهامزدایی)}} | ||
''' میرزا حسین بن محمدتقی بن علی محمد نوری طبرسی''' (۱۲۵۴-۱۳۲۰ق)، معروف به محدث نوری و حاجی نوری، پژوهشگر، محدث و رجالی بزرگ و از چهرههای سرشناس علمای شیعه در قرن چهاردهم هجری است. وی در ۱۸ شوال ۱۲۵۴ق در روستای یالو از توابع شهرستان نور در استان مازندران متولد شد. در هشت سالگی پدر خود را از دست داد و در خانوادهای اهل علم پرورش یافت. در آغاز جوانی به تهران سفر کرد و از محضر شیخ عبدالرحیم بروجردی بهره برد و بعدها با دختر او ازدواج کرد. در سال ۱۲۷۳ق در ۱۹ سالگی به نجف اشرف رفت و چهار سال در آنجا ماند. پس از یک سال اقامت در ایران، در ۱۲۷۸ق بار دیگر به عراق بازگشت و در کربلا از درس شیخ عبدالحسین تهرانی (شیخ العراقین) بهره برد و سپس به کاظمین رفت. در سال ۱۲۸۰ق به حج مشرف شد. پس از بازگشت، در درس شیخ مرتضی انصاری حاضر شد، اما چند ماه بعد شیخ انصاری درگذشت. در سالهای بعد به سامرا رفت و از محضر میرزای شیرازی بهره برد و تا سال ۱۳۱۲ ملازم ایشان بود. محدث نوری از نظر اخلاقی و عبادی شخصیتی منظم و پرهیزکار بود و برنامه دقیقی برای ساعات شبانهروز داشت. او دو ساعت قبل از فجر بیدار میشد و به حرم امیرالمؤمنین(ع) مشرف میگشت و اولين کسی بود که وارد حرم میشد. وی سنت پیادهروی به کربلا را که در زمان شیخ انصاری رواج داشت و در زمان او به فراموشی سپرده شده بود، دوباره زنده کرد و با شاگردانش با پای پیاده به زیارت امام حسین(ع) میرفت. مهمترین و مشهورترین اثر او «مستدرک الوسائل» است که در آن بیش از ۲۳ هزار حدیث که در وسائل الشیعه نیامده بود را جمعآوری کرد. از دیگر آثار ارزشمند او میتوان به «نجم ثاقب در احوال امام غایب»، «لؤلؤ و مرجان در شرایط روضهخوان»، «دارالسلام فیما یتعلق بالرؤیا و المنام»، «جنة المأوی»، «کشف الأستار»، «الفیض القدسی در ترجمه علامه مجلسی»، «صحیفه ثانیه علویه» و «صحیفه رابعه سجادیه» اشاره کرد. وی شاگردان برجستهای چون شیخ عباس قمی (صاحب مفاتیح الجنان) و شیخ آقابزرگ تهرانی (صاحب الذریعة) را تربیت کرد. محدث نوری سرانجام در شب چهارشنبه ۲۷ جمادیالثانی ۱۳۲۰ق بر اثر مسمومیت در بازگشت از کربلا درگذشت و در صحن مطهر حرم امام علی(ع) در باب القبله به خاک سپرده شد. از وقایع شگفتانگیز پس از وفات او این بود که پس از هفت سال، هنگام دفن همسرش در کنار او، بدنش سالم و تازه مشاهده شد. | ''' میرزا حسین بن محمدتقی بن علی محمد نوری طبرسی''' (۱۲۵۴-۱۳۲۰ق)، معروف به محدث نوری و حاجی نوری، پژوهشگر، محدث و رجالی بزرگ و از چهرههای سرشناس علمای شیعه در قرن چهاردهم هجری است. وی در ۱۸ شوال ۱۲۵۴ق در روستای یالو از توابع شهرستان نور در استان مازندران متولد شد. در هشت سالگی پدر خود را از دست داد و در خانوادهای اهل علم پرورش یافت. در آغاز جوانی به تهران سفر کرد و از محضر شیخ عبدالرحیم بروجردی بهره برد و بعدها با دختر او ازدواج کرد. در سال ۱۲۷۳ق در ۱۹ سالگی به نجف اشرف رفت و چهار سال در آنجا ماند. پس از یک سال اقامت در ایران، در ۱۲۷۸ق بار دیگر به عراق بازگشت و در کربلا از درس شیخ عبدالحسین تهرانی (شیخ العراقین) بهره برد و سپس به کاظمین رفت. در سال ۱۲۸۰ق به حج مشرف شد. پس از بازگشت، در درس شیخ مرتضی انصاری حاضر شد، اما چند ماه بعد شیخ انصاری درگذشت. در سالهای بعد به سامرا رفت و از محضر میرزای شیرازی بهره برد و تا سال ۱۳۱۲ ملازم ایشان بود. محدث نوری از نظر اخلاقی و عبادی شخصیتی منظم و پرهیزکار بود و برنامه دقیقی برای ساعات شبانهروز داشت. او دو ساعت قبل از فجر بیدار میشد و به حرم امیرالمؤمنین(ع) مشرف میگشت و اولين کسی بود که وارد حرم میشد. وی سنت پیادهروی به کربلا را که در زمان شیخ انصاری رواج داشت و در زمان او به فراموشی سپرده شده بود، دوباره زنده کرد و با شاگردانش با پای پیاده به زیارت امام حسین(ع) میرفت. مهمترین و مشهورترین اثر او «مستدرک الوسائل» است که در آن بیش از ۲۳ هزار حدیث که در وسائل الشیعه نیامده بود را جمعآوری کرد. از دیگر آثار ارزشمند او میتوان به «نجم ثاقب در احوال امام غایب»، «لؤلؤ و مرجان در شرایط روضهخوان»، «دارالسلام فیما یتعلق بالرؤیا و المنام»، «جنة المأوی»، «کشف الأستار»، «الفیض القدسی در ترجمه علامه مجلسی»، «صحیفه ثانیه علویه» و «صحیفه رابعه سجادیه» اشاره کرد. وی شاگردان برجستهای چون شیخ عباس قمی (صاحب مفاتیح الجنان) و شیخ آقابزرگ تهرانی (صاحب الذریعة) را تربیت کرد. محدث نوری سرانجام در شب چهارشنبه ۲۷ جمادیالثانی ۱۳۲۰ق بر اثر مسمومیت در بازگشت از کربلا درگذشت و در صحن مطهر حرم امام علی(ع) در باب القبله به خاک سپرده شد. از وقایع شگفتانگیز پس از وفات او این بود که پس از هفت سال، هنگام دفن همسرش در کنار او، بدنش سالم و تازه مشاهده شد. | ||