همدانی، رضا بن محمدهادی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

'''رضا بن محمدهادى همدانى نجفى''' (حدود ۱۲۵۰-۱۳۲۲ق) معروف به محقق همدانی و حاج آقا رضا همدانی، فقیه، اصولی، عارف و مرجع تقلید شیعه در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری، از شاگردان برجسته [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]]. حدود سال ۱۲۵۰ق در همدان متولد شد. پدرش از علمای صالح و پرهیزگار بود. تا پیش از هجرت به سامرا گمنام بود، اما پس از حضور در درس میرزای شیرازی و نوشتن تقریرات درس ایشان، در زمره اعاظم شاگردان میرزا قرار گرفت و شهرت یافت. در زمان حیات استادش به نجف اشرف بازگشت و در آنجا به تدریس، تألیف و امامت جماعات مشغول شد. نخستین کسی که عظمت علمی او را در نجف درک کرد، شیخ احمد بن [[صاحب جواهر، محمدحسن|صاحب جواهر]] بود که به تبلیغ مقام علمی او پرداخت و آل صاحب جواهر در درس او شرکت می‌کردند. پس از وفات میرزای شیرازی در ۱۳۱۲ق، مردم به او رجوع کردند و او به ناچار بر کتاب نجاة العباد حاشیه زد، اما به زودی به بیماری فراموشی مبتلا شد و از فتوا دادن خودداری کرد و صرفاً به تدریس پرداخت. از ویژگی‌های او زهد و اعراض از دنیا بود. از شاگردان برجسته او می‌توان به [[آقا بزرگ تهرانی]] (صاحب الذریعه)، [[امین، سید محسن|سید محسن امین]] (صاحب اعیان الشیعه)، [[صدر، سید حسن|سید حسن صدر]]، [[آل کاشف‌الغطاء، محمدحسین|شیخ محمدحسین کاشف‌الغطاء]] و [[بلاغی، محمدجواد|شیخ محمدجواد بلاغی]] اشاره کرد. آثار ارزشمندی از خود به جای گذاشت از جمله «[[مصباح الفقیه]]» (شرح شرایع الاسلام)، «[[حاشية المکاسب (همدانی)|حاشیه المکاسب]]»، «[[حاشیة فرائد الأصول، أو، الفوائد الرضویة علی الفرائد المرتضویة|حاشیه فرائد الأصول]]» (فوائد الرضویه)، «ذخیرة الأحکام فی مسائل الحلال و الحرام» (رساله عملیه)، «کتاب الطهارة»، «کتاب الصلاة»، «کتاب الزکاة»، حاشیه بر نجاة العباد و تقریرات درس میرزای شیرازی در فقه و اصول. سرانجام در ۲۸ صفر ۱۳۲۲ق در ۷۲ سالگی بر اثر بیماری سل در سامرا درگذشت و در رواق حرم عسکریین(ع)، پایین پای ایشان مقابل قبر حکیمه دختر امام جواد(ع) به خاک سپرده شد.