شعله، محمد بن احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ابوعبدالله شمس‌الدین محمد بن احمد بن محمد بن احمد بن حسین موصلی حنبلی''' (۶۲۳-۶۵۶ق)، معروف به «شُعْلَة»، قاری، نحوی، لغوی، فقیه و ادیب برجستهٔ قرن هفتم هجری بود. وی به سبب فرط ذکاوت و هوش سرشار به «شعلة» (شعله) ملقب گردید و از مشاهیر علم قرائات و تفسیر در عصر خود به شمار می‌رفت. تألیفات متعدد وی در زمینه‌های مختلف علوم اسلامی، به ویژه «[[صفوة الراسخ في علم المنسوخ و الناسخ|صفوة الراسخ فی علم المنسوخ و الناسخ]]» و شرح ارزشمندش بر شاطبیه (کنز المعانی)، نشان‌دهندهٔ جایگاه والای علمی اوست.

علما و مورخان، شعلة را به «ذکاوت مفرط»، «فهم ثاقب» و «نهایت ذکاوت» ستوده‌اند<ref name="islamweb-shuala" /><ref name="shamela-hidayah" /> و هوش سرشار او را عامل نام‌گذاری وی به «شعلة» (به معنای شعله) دانسته‌اند. وی را فاضلی صالح، پرهیزگار و متواضع توصیف کرده‌اند که در جوانی به درجه‌ای رفیع از علم و فضیلت نائل آمد<ref name="shamela-hidayah" />. شیوه نگارش و تألیفات او، نشان از تبحری عمیق در علوم قرائات، تفسیر، فقه حنبلی، نحو و لغت عرب دارد.