۱۶۰٬۸۳۴
ویرایش
تاريخ التشريع الإسلامي: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'امام محمد باقر علیهالسلام' به 'امام محمدباقر علیهالسلام'
بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'امام محمد باقر علیهالسلام' به 'امام محمدباقر علیهالسلام') |
||
| خط ۴۰: | خط ۴۰: | ||
بحث چهارم، عهد امامان سهگانه ([[امام حسن علیهالسلام|امام حسن(ع)]]، [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] و [[امام سجاد علیهالسلام|امام سجاد(ع)]]) این عهد از سال 40 هجری تا 95 هجری (وفات [[امام سجاد علیهالسلام|امام سجاد(ع)]]) را در بر میگیرد. در این دوره، به دلیل فشار سیاسی و سرکوب شدید حکومت اموی، فعالیتهای علمی و فقهی اهلبیت(ع) محدود شد و روایات اندکی در فقه از امامین حسنین(ع) باقیمانده است. بااینوجود، [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] با قیام خود، بر پایبندی به منهج نص تأکید کرد. در زمان [[امام سجاد علیهالسلام|امام سجاد(ع)]] شاگردان ایشان از جمله صحابه و تابعین در منزل و مسجد رو به فزونی رفت و علما و فقها حجاز و حجاج بلاد دیگر علومی را از ایشان فرامیگرفتند و او را افقه اهل مدینه میدانستند. آثار علمی این دوره، مانند صحیفه سجادیه که حاوی دعاهای عمیق و آموزندهای است، بهعنوان یک منبع علمی مهم برای نسلهای بعدی حفظ شد<ref>همان، ص85-94</ref>. | بحث چهارم، عهد امامان سهگانه ([[امام حسن علیهالسلام|امام حسن(ع)]]، [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] و [[امام سجاد علیهالسلام|امام سجاد(ع)]]) این عهد از سال 40 هجری تا 95 هجری (وفات [[امام سجاد علیهالسلام|امام سجاد(ع)]]) را در بر میگیرد. در این دوره، به دلیل فشار سیاسی و سرکوب شدید حکومت اموی، فعالیتهای علمی و فقهی اهلبیت(ع) محدود شد و روایات اندکی در فقه از امامین حسنین(ع) باقیمانده است. بااینوجود، [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] با قیام خود، بر پایبندی به منهج نص تأکید کرد. در زمان [[امام سجاد علیهالسلام|امام سجاد(ع)]] شاگردان ایشان از جمله صحابه و تابعین در منزل و مسجد رو به فزونی رفت و علما و فقها حجاز و حجاج بلاد دیگر علومی را از ایشان فرامیگرفتند و او را افقه اهل مدینه میدانستند. آثار علمی این دوره، مانند صحیفه سجادیه که حاوی دعاهای عمیق و آموزندهای است، بهعنوان یک منبع علمی مهم برای نسلهای بعدی حفظ شد<ref>همان، ص85-94</ref>. | ||
بحث پنجم، زمان صادقین([[امام | بحث پنجم، زمان صادقین([[امام محمدباقر علیهالسلام|امام باقر(ع)]] و [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]]) این مرحله که از 95 هجری تا 148 هجری(وفات [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]]) امتداد دارد، دوران شکوفایی علمی مکتب اهلبیت(ع) محسوب میشود. در این دوره، ضعف دولتهای اموی و عباسی فرصتی برای فعالیت فکری فراهم کرد. ورود علوم یونانی، هندی، ایرانی، عبری و سریانی سبب شد [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]] با تأسیس مدرسه علمی بزرگ(که به دانشگاه جعفری معروف شد) به تدریس علوم مختلف از جمله حدیث، فقه، کلام و فلسفه پرداخت. این فعالیت علمی گسترده، مبانی فقهی و کلامی شیعه را تثبیت کرد و باعث شد تا مکتب اهلبیت(ع) بهعنوان مؤسس مدرسه فلسفی اسلامی شناخته شود. این دوره همچنین شاهد مناظرات گسترده بین فقهای دو مکتب(مانند [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]] و ابوحنیفه) بود که بر منهج نص در برابر رأی تأکید میکرد. علوم دیگر موردنیاز جامعه اسلامی مانند طب، فیزیک، شیمی و کیهانشناسی را نیز [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]] به شاگردان خود آموخت و شاگردان وی در این علوم کتابهایی تالیف کردند و مناظرات بسیاری با شاگردان مکتب رأی از آنها ثبت شده است و پس از مدتی شاگردان و شیعیان اهلبیت(ع) در مدینه و کوفه خاندانهای فراوانی را شامل شد.<ref>همان، ص95- 159</ref> | ||
بحث هفتم، زمان کاظمین ([[امام موسی کاظم علیهالسلام|امام کاظم(ع)]] و [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]]) این عهد از 148 هجری (وفات [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]]) تا 203 هجری (وفات [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]]) ادامه یافت. باوجود فشار مضاعف سیاسی، ساختار علمی که توسط صادقین ایجاد شده بود، استمرار یافت و تأکید بر حفظ و تدوین روایات افزایش پیدا کرد. تعداد زیادی از فقهای راوی (مشهور به «فقهاء الرواة») در این دوره از محضر [[امام موسی کاظم علیهالسلام|امام کاظم(ع)]] و [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]] بهره بردند. این دوره شاهد تدریس و مناظره، تربیت علمی و فعالیتهای تألیفی گستردهای بود و برخی آثار مهم مانند «مسند الإمام موسی بن جعفر(ع)» و «مسائل علی بن جعفر(ع)» در این عهد به وجود آمدند<ref>همان، ص161- 181</ref>. | بحث هفتم، زمان کاظمین ([[امام موسی کاظم علیهالسلام|امام کاظم(ع)]] و [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]]) این عهد از 148 هجری (وفات [[امام جعفر صادق علیهالسلام|امام صادق(ع)]]) تا 203 هجری (وفات [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]]) ادامه یافت. باوجود فشار مضاعف سیاسی، ساختار علمی که توسط صادقین ایجاد شده بود، استمرار یافت و تأکید بر حفظ و تدوین روایات افزایش پیدا کرد. تعداد زیادی از فقهای راوی (مشهور به «فقهاء الرواة») در این دوره از محضر [[امام موسی کاظم علیهالسلام|امام کاظم(ع)]] و [[امام رضا علیهالسلام|امام رضا(ع)]] بهره بردند. این دوره شاهد تدریس و مناظره، تربیت علمی و فعالیتهای تألیفی گستردهای بود و برخی آثار مهم مانند «مسند الإمام موسی بن جعفر(ع)» و «مسائل علی بن جعفر(ع)» در این عهد به وجود آمدند<ref>همان، ص161- 181</ref>. | ||