پرش به محتوا

فلسفه آفرینش: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۵: خط ۲۵:
| پیش از =  
| پیش از =  
}}
}}
'''فلسفه آفرینش'''، اثر [[عبدالله نصری]] (متولد ۱۳۲۲ش)، کتابی است در بررسی پرسش‌های بنیادین درباره آفرینش انسان و جهان، هدفمندی حیات و کمال نهایی بشریت که دیدگاه‌های متنوع فلسفی، کلامی و عرفانی را در این زمینه تحلیل می‌کند.
'''فلسفه آفرینش'''، اثر [[نصری، عبدالله|عبدالله نصری]] (متولد ۱۳۲۲ش)، کتابی است در بررسی پرسش‌های بنیادین درباره آفرینش انسان و جهان، هدفمندی حیات و کمال نهایی بشریت که دیدگاه‌های متنوع فلسفی، کلامی و عرفانی را در این زمینه تحلیل می‌کند.


==ساختار==
==ساختار==
خط ۶۱: خط ۶۱:
# هند باستان و بودا: در تفکر هندی، زندگی با رنج، گرسنگی و پیری پیوند خورده است. بودا بر چهار حقیقت مقدس (رنج، خاستگاه رنج، رهایی از رنج و راه رهایی) تأکید داشت و هدف نهایی را رسیدن به «نیروانا» برای قطع زنجیره تناسخ می‌دانست<ref>ر.ک: همان، ص86-89</ref>.
# هند باستان و بودا: در تفکر هندی، زندگی با رنج، گرسنگی و پیری پیوند خورده است. بودا بر چهار حقیقت مقدس (رنج، خاستگاه رنج، رهایی از رنج و راه رهایی) تأکید داشت و هدف نهایی را رسیدن به «نیروانا» برای قطع زنجیره تناسخ می‌دانست<ref>ر.ک: همان، ص86-89</ref>.
# مانی: او دیدگاهی ثنوی داشت و جهان را صحنه نبرد نور و ظلمت می‌دید که در آن بدبختی و رنج بر زندگی حاکم است<ref>ر.ک: همان، ص95</ref>.
# مانی: او دیدگاهی ثنوی داشت و جهان را صحنه نبرد نور و ظلمت می‌دید که در آن بدبختی و رنج بر زندگی حاکم است<ref>ر.ک: همان، ص95</ref>.
# ابوالعلاء معرّی: او زندگی را «زندان سه‌گانه» (کوری، خانه‌نشینی و حبس روح در بدن) می‌نامید و نگاهی بسیار تلخ و بدبینانه به نسل بشر داشت<ref>ر.ک: همان، ص98</ref>.
# [[ابوالعلاء معری، احمد بن عبدالله|ابوالعلاء معرّی]]: او زندگی را «زندان سه‌گانه» (کوری، خانه‌نشینی و حبس روح در بدن) می‌نامید و نگاهی بسیار تلخ و بدبینانه به نسل بشر داشت<ref>ر.ک: همان، ص98</ref>.
# خیام: نویسنده، بین «خیام فیلسوف» و «خیام شاعر» تفکیک قائل شده و معتقد است اشعار منسوب به او، بیشتر بیانگر حیرت در معمای مرگ و بی‌اعتباری دنیاست<ref>ر.ک: همان، ص110</ref>.
# [[خیام، عمر بن ابراهیم|خیام]]: نویسنده، بین «خیام فیلسوف» و «خیام شاعر» تفکیک قائل شده و معتقد است اشعار منسوب به او، بیشتر بیانگر حیرت در معمای مرگ و بی‌اعتباری دنیاست<ref>ر.ک: همان، ص110</ref>.
# شوپنهاور: او را «پدر بدبینی» می‌نامند؛ او معتقد بود حقیقت جهان، اراده‌ای کور و بی‌هدف است که تنها منجر به درد و رنج دائم می‌شود<ref>ر.ک: همان، ص122</ref>.
# شوپنهاور: او را «پدر بدبینی» می‌نامند؛ او معتقد بود حقیقت جهان، اراده‌ای کور و بی‌هدف است که تنها منجر به درد و رنج دائم می‌شود<ref>ر.ک: همان، ص122</ref>.