موسوی خوانساری، سید احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید احمد موسوی خوانساری''' (۱۸ محرم ۱۳۰۹ق - ۲۷ ربیع‌الثانی ۱۴۰۵ق) فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری. وی پس از درگذشت [[بروجردی، حسین|آیت‌الله بروجردی]] به مرجعیت شیعیان رسید و نسبش با سی واسطه به امام موسی بن جعفر(ع) می‌رسد. در ۱۸ محرم ۱۳۰۹ق در خوانسار متولد شد. پدرش سید یوسف امام جمعه خوانسار و جدش سید محمد مهدی از رجالیان معروف بودند. علوم مقدماتی را در زادگاهش نزد آیت‌الله حاج سید محمدحسن و دامادشان آیت‌الله حاج سید علی اکبر خوانساری فراگرفت. برای تکمیل تحصیلات به اصفهان رفت و از محضر حاج میر محمد صادق مدرس، آخوند ملا عبدالکریم جزى و میرزا محمد على تویسرکانى بهره برد. سپس به نجف اشرف مهاجرت کرد و دو سال در درس [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] و چندین سال در درس [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|صاحب عروة]] و [[عراقی، ضیاءالدین|آیت‌الله ضیاءالدین عراقی]] شرکت جست تا به مدارج عالیه علمی در فقه، اصول، فلسفه و ریاضیات نائل آمد. در سال ۱۳۳۵ق به ایران بازگشت و در اراک اقامت گزید و از محضر [[حائری یزدی، عبدالکریم|آیت‌الله حائری یزدی]] استفاده برد. پس از مهاجرت آیت‌الله حائری به قم در سال ۱۳۴۰ق، به درخواست مردم اراک به جای ایشان اقامه جماعت و رفع مراجعات مردم را بر عهده گرفت. پس از مدتی به قم مهاجرت کرد و آیت‌الله حائری محل اقامه نماز جماعت خود را در مدرسه فیضیه به ایشان تفویض کرد. در قم از احترام خاص مدرسین و فضلا برخوردار بود و درس خارج ایشان مورد استفاده بزرگان قرار می‌گرفت. امام موسی صدر از شاگردان فقه و فلسفه ایشان بود. پس از درگذشت آیت‌الله حاج آقا یحیى سجادى در محرم ۱۳۷۰ق، به پیشنهاد آیت‌الله بروجردی به تهران اعزام شد و تا پایان عمر در مسجد حاج سید عزیزالله به اقامه نماز جماعت و تدریس خارج فقه و اصول پرداخت. پس از درگذشت آیت‌الله بروجردی، جمع کثیری از مردم ایران و برخی کشورهای مجاور به ایشان رجوع کردند. از آغاز نهضت اسلامی به رهبری [[خمینی، سید روح‌الله|امام خمینی]] نقش مؤثری داشت و در راهپیمایی‌های اعتراضی شرکت کرد و از ناحیه پا مجروح شد. به مناسبت تبعید امام خمینی به ترکیه اعلامیه‌ای صادر نمود. از آثار او می‌توان به «[[جامع المدارک في شرح المختصر النافع]]» در ۷ جلد (یک دوره فقه استدلالی)، «العقائد الحقة» در علم کلام، «حاشیه بر العروة الوثقى»، «رساله عملیه توضیح المسائل»، «رساله مناسک حج»، «حاشیه بر مناسک حج شیخ انصاری»، «احکام العبادات» و «حاشیه بر وسیلة النجاة» [[اصفهانی، سید ابوالحسن|آیت‌الله سید ابوالحسن اصفهانی]] اشاره کرد. سرانجام در نخستین ساعات بامداد شنبه ۲۷ ربیع‌الثانی ۱۴۰۵ق (۳ دی ۱۳۶۳ش) در ۹۴ سالگی درگذشت. امام خمینی در پیام تسلیتی او را «عالم جلیل و بزرگوار و مرجع معظم» خواند و آیت‌الله [[گلپایگانی، سید محمدرضا|گلپایگانی]] رحلت او را «ثلمة لا تسد» (شکاف غیرقابل جبران) توصیف کرد. پیکرش به قم منتقل و در جوار استادش در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.

پدرش سید یوسف امام جمعه خوانسار، جدش سید محمد مهدی، رجالی معروف و برادرش محمدحسن خوانساری (م 1337ق) از عالمان کامل عصر خود بودند.<ref>پایگاه حوزه نت</ref>

 

 

پس از درگذشت آیت‌الله حاج آقا یحیى سجادى، امام جماعت مسجد سید عزیزالله در محرم 1370 ه‍.ق، جمعى از اهالى تهران از مرجع بزرگ آیت‌الله بروجردى تقاضا مى‌کنند که شخصیت بزرگى را به تهران اعزام نمایند تا در مسجد حاج سید عزیزالله اقامه جماعت نموده و به امور دینى مردم و حل و فصل مسائل مباشرت نماید.  

بعدها فهمیده شد که چه گنجینه‌اى بوده است، به حدى که [[خمینی، سید روح‌الله|حضرت امام]](ره) پس از فوت آیت‌الله بروجردى، پیشنهاد داشته‌اند که آیت‌الله خوانسارى به قم بازگردند و همه پشت سر او بایستند و مرجعیت نیرومند و پایدار شیعه را استحکام‌بخشند، و از تعدد رساله‌ها که همان تشعب و پراکنده ساختن قدرت شیعه است، جلوگیرى به عمل بیاورند. از این پیشنهاد معلوم مى‌گردد که آن مرحوم، شایستگى و لیاقت چنین مدیریت والایى را داشته است که کاندیداى چنین رتبت و منزلت باشند.