کشمیری، سید عبدالکریم: تفاوت میان نسخه‌ها

==تحصیلات و اساتید==

'''تحصیلات مقدماتی و سطح:'''

آیت الله کشمیری دروس مقدمات و ادبیات را نزد پدر بزرگوارش فرا گرفت. سپس به فراگیری سطوح عالیه نزد اساتیدی چون آیت الله شیخ مجتبی لنکرانی (تتمه رسائل)، شیخ راضی تبریزی (مکاسب)، آیت الله محمدتقی بهجت فومنی (رسائل)، شیخ محمدحسین طهرانی (کفایه)، حاج فیض خراسانی (منظومه سبزواری)، شیخ صدرا بادکوبه‌ای (متون فلسفی) و شیخ عبدالحسین رشتی (اسفار) پرداخت.<ref> ر.ک: هاشمیان، هادی، ص143</ref>

<ref> ر.ک: کنگره بزرگداشت آیت‌الله حاج سید علی آقا قاضی(ره)، ج2، ص547</ref>

'''تحصیلات خارج فقه و اصول:'''

در درس خارج فقه و اصول بزرگان زیر شرکت کرد:

'''تحصیلات عرفانی و اخلاقی:'''

آیت الله کشمیری مراتب سیر و سلوک و عرفان را از محضر اساتید زیر آموخت:

==فعالیت‌ها==

'''تدریس و تربیت شاگردان:'''

آیت الله کشمیری پس از نیل به مراحل عالی اجتهاد و اخلاق، ابتدا در مسجد «جمال» نجف به اقامه نماز جماعت پرداخت و پس از درگذشت آیت الله مظفر در مسجد «مسابک» به اقامه جماعت اشتغال ورزید. در آخرین سال‌های اقامت در عراق، روزهای پنجشنبه و جمعه هر هفته، در صحن مطهر حضرت سیدالشهداء علیه السلام اقامه جماعت می‌نمود.

'''مهاجرت به ایران:'''

در پی سخت‌گیری‌های رژیم بعث عراق و ابراز مخالفت با این حکومت، تحت نظر قرار گرفت و سرانجام در سال ۱۳۵۹ شمسی به همراه خانواده به ایران هجرت کرد و در شهر مقدس قم سکنا گزید. در هنگام تبعید، نیروهای بعثی تمام نگاشته‌های علمی و اموال ایشان را ضبط و از بین بردند.<ref> ر.ک: جمعی از پژوهشگران، ص306</ref>

==ویژگی‌های اخلاقی و معنوی==

'''تقوای مالی:'''

احتیاط شدید در مصرف بیت المال داشت. در یکی از ایام تعطیلی حوزه که شهریه به ایشان تقدیم شد، فرمود: «شهریه را برگردانید؛ چون ایام تعطیلی حوزه است و ما درس و بحث نداریم.»

'''استخاره‌های شگفت‌انگیز:'''

به یمن ریاضت‌ها و مقام معنوی خویش، استخاره‌های راه‌گشا و غیب‌گونه‌ای انجام می‌داد و با اشکال مختلف استخاره (قرآن، تسبیح و الهامات قلبی) به مراجعین پاسخ می‌گفت.

'''انس با قرآن:'''

روزی ۱۰ جز قرآن تلاوت می‌کرد. می‌فرمود: زمانی که در نجف بودم هر سه روز یک ختم قرآن می‌کردم. ایشان به مردم برای حل مشکلات، قرائت برخی سوره‌ها و آیات را توصیه می‌کرد.

'''عبادت و ذکر:'''

به گفته فرزندش سید محمود کشمیری، او شبانه‌روز در حال ذکر بود، حتی در حال راه رفتن زبانش به ذکر الهی مترنم بود. یکی از شاگردانش نقل می‌کند: «یک بار به قلب خود اشاره کرد و فرمود: سرت را بگذار اینجا! سرم را روی قلب آقا گذاشتم و شنیدم مثل ساعتی که دائم کار می‌کند ذکری دائماً تکرار می‌شود!»

'''عشق به نجف:'''

او به خاک نجف عشق می‌ورزید و می‌فرمود: «خاک نجف مربی است، مخصوصاً راه را برای سلوک انسان باز و روح را گشاده می‌کند. کعبه من نجف است، قبله من نجف است.» آرزو داشت روزی به نجف بازگردد و با ریش خود حرم را جارو کند.