معیشت مؤمنانه: تفاوت میان نسخه‌ها

فصل سوم: تجمل‌گرایی و مصرف‌زدگی: این بخش به تبیین و تقبیح پدیده «مصرف‌گرایی» می‌پردازد که به معنای صرف درآمد در امور غیرضروری است و اسلام دستور به تولید ثروت و جلوگیری از مصرف‌گرایی داده است. تجمل‌گرایی و اسراف، به‌عنوان عوامل بازدارنده از انقلاب و ارزش‌های اسلامی، معرفی می‌شوند. از جمله عوامل ایجاد روحیه تجمل‌گرایی، مصرف‌گرایی و تجمل‌گرایی در میان مسئولان، به‌عنوان یک بیماری واگیردار در جامعه، ذکر شده است که باید در مقابل آن انضباط اقتصادی و مالی رعایت شود. همچنین، ضرورت پرهیز مردم از سوق به سمت مصرف‌گرایی و اصلاح الگوی مصرف باتکیه‌بر تولید داخلی و جلوگیری از اسراف در منابع کشور (مانند آب و انرژی) مطرح می‌گردد.

فصل چهارم: اشرافی‌گری: اشرافی‌گری به معنای دورشدن از ارزش‌های اسلامی، به‌خصوص در طبقات حاکم، است. اشرافی‌گری مسئولان به‌دور شدن از زندگی ساده و مردمی، و تلاش برای جمع‌آوری ثروت و امتیازات است که پیامدهای سوء بر نظام جمهوری اسلامی دارد. این فصل تأکید می‌کند که زندگی اشرافی مسئولان، موجب بی‌اعتمادی مردم به ‌نظام و دولت می‌شود و اسلام به مسئولان توصیه می‌کند که مانند محرومین زندگی کنند. از جمله راهکارهای مقابله با اشرافی‌گری، جلوگیری از نفوذ اشرافی‌گری در دستگاه‌های دولتی، حفظ ساده‌زیستی مسئولان و پرهیز از ترویج فرهنگ اشرافی‌گری در جامعه است. در نهایت، هدف از مبارزه با اشرافی‌گری، جلوگیری از تضعیف نظام اسلامی و بازگرداندن اعتماد و امید مردم است<ref>همان، ص101- 136</ref>.