قزوینی، مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سيد مهدى قزوينى''' (۱۲۲۲-۱۳۰۰ق) مجتهد، فقیه، مفسر، اصولی، رجالی، ادیب، شاعر و متکلم شیعه اثنی‌عشری در قرن سیزدهم هجری. در سال ۱۲۲۲ق در نجف متولد شد. نسبش با چند واسطه به زید شهید فرزند امام سجاد(ع) می‌رسد. در ده سالگی بسیاری از علوم را آموخته بود و در ۱۸ سالگی به درجه اجتهاد رسید و علوم معقول و منقول را فراگرفت. سال‌های ابتدایی زندگی را در نجف به تحصیل، تدریس و تألیف گذراند و آثار فراوانی در زمینه‌های فقه، اصول، ریاضیات و علوم طبیعی تألیف نمود. در کنار اشتغالات علمی، به عبادت و شب‌زنده‌داری توجه خاص داشت و در برآوردن حوائج مؤمنان و رفع خصومات تلاش می‌کرد. در سال ۱۲۵۳ق به حله هجرت کرد و بیش از ۳۰ سال در آنجا اقامت گزید. معارف دینی را در میان مردم آن منطقه گسترش داد و موفق شد برخی از قبایل سنی عرب مانند قبیله زبید را شیعه کند. سفر حج نیز انجام داد. از اساتید او می‌توان به سه تن از فرزندان شیخ جعفر کاشف‌الغطاء (موسی، حسن و علی) و نیز سید باقر، علی و تقی قزوینی اشاره کرد. آثار متعددی از خود به جای گذاشت از جمله «[[بصائر المجتهدين فى شرح تبصرة المتعلمين]]» در ۱۵ جلد و مختصر آن در ۳ جلد، «[[مواهب الأفهام فى شرح شرائع الاسلام]]» در ۷ جلد، «[[نفائس الاحكام]]»، «القواعد الكلية الفقهية»، «فلك النجاة فى احكام الهداة»، «وسيلة المقلدين الى احكام الدين»، «مضامير الامتحان فى علمى الكلام و الميزان»، «[[المزار (قزویني)|المزار]]» و «مشارق الأنوار فى حل مشكلات الأخبار». سرانجام در ۱۳ ربیع‌الاول ۱۳۰۰ق در ۷۸ سالگی در نجف درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.