بهشتی، احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''احمد بهشتی''' (متولد ۱۳۱۴ش) روحانی، استاد حوزه و دانشگاه، نماینده ادوار اول و دوم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه فارس و رئیس سابق دانشگاه قم، نماینده دوره سوم و پنجم مردم استان فارس در مجلس خبرگان رهبری و امام جمعه دائم میان‌شهر فسا. در سال ۱۳۱۴ش در میان‌شهر (میان‌ده سابق) از روستاهای بخش شیبکوه شهرستان فسا در خانواده‌ای روحانی متولد شد. پدرش عبدالمجید بهشتی بود. دوران کودکی چند ماهی در مکتبخانه زادگاهش و چند ماهی در روستای موسیه جهرم به آموزش قرآن و لغت فارسی پرداخت. سپس نزد پدرش نصاب الصبیان، جامع المقدمات، [[شرح قطر الندي و بل الصدي|شرح قطر]]، [[البهجة المرضية علی ألفية ابن مالك|سیوطی]]، [[تبصرة المتعلمين في أحكام الدين|تبصرة المتعلمین]] و [[شرائع الإسلام في مسائل الحلال و الحرام (محشی حسینی شیرازی)|شرائع الأحکام]] را فراگرفت. در سال ۱۳۲۸ش به همراه پدر به شیراز رفت و در مدرسه آقاباباخان مشغول تحصیل شد و از محضر آیت‌الله حاج سید حسین آیت‌اللهی و برادرش حجت‌الاسلام حاج سید حسن آیت‌اللهی بهره برد. نزد آیت‌الله حاج عالم آیت‌اللهی و آیت‌الله حاج شیخ محمدعلی موحد دروس لمعه، معالم و قوانین را تکمیل کرد و در مدرسه هاشمیه شیراز نزد آیت‌الله حاج میرزا علی‌اکبر ارسنجانی تحصیلات را ادامه داد. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ با آیت‌الله حاج سید نورالدین حسینی آشنا شد و در درس تفسیر او حضور یافت. [[كفاية الأصول (جامعه مدرسین)|کفایه]] را نزد آیت‌الله حاج شیخ محمود شریعت زرقانی و شرح منظومه را نزد سید حسین جهبذ فراگرفت. در سال ۱۳۳۸ش به قم رفت و در درس [[موسوی خمینی، سید روح‌الله|امام خمینی]]، [[محقق داماد، سید محمد|سید محمد محقق داماد]] و [[بروجردی، سید حسین|آیت‌الله بروجردی]] شرکت کرد. همزمان در سال ۱۳۳۶ش دیپلم ادبیات گرفت و در سال ۱۳۳۹ش در کنکور دانشکده الهیات پذیرفته شد و در سال ۱۳۴۲ش به عنوان شاگرد اول دانشکده فارغ‌التحصیل گشت. بدون کنکور وارد دوره دکترا شد و در سال ۱۳۵۶ش رساله دکترای خود را با راهنمایی [[مطهری، مرتضی|استاد مرتضی مطهری]] و [[حائری یزدی، مهدی|دکتر مهدی حائری یزدی]] دفاع نمود. پیش از انقلاب به دلیل سخنرانی‌های روشنگرانه توسط ساواک بازداشت و زندانی شد. پس از انقلاب نماینده مردم فارس در دو دوره اول و دوم مجلس شورای اسلامی و نماینده دوره‌های سوم و چهارم مجلس خبرگان رهبری بود. از سال ۱۳۶۵ش به دانشکده الهیات دانشگاه تهران منتقل شد و مراتب استادیاری و دانشیاری را طی کرد و به عنوان استاد تمام به تدریس فلسفه در دوره دکترا پرداخت و در سال ۱۳۸۷ش بازنشسته شد. از سال ۱۳۶۷ش ریاست گروه فلسفه دانشکده الهیات را بر عهده داشت. از آثار متعدد او می‌توان به «[[ترجمه تفسير مجمع البيان]]» (جلد سوم و چهارم)، «[[تجريد، شرح نمط هفتم از کتاب الاشارات و التنبيهات شیخ الرئیس ابن سینا|تجريد]]» (شرح نمط هفتم اشارات)، «[[تربیت از دیدگاه اسلام]]»، «خانواده در قرآن»، «اسلام و حقوق کودک»، «اسلام و بازی کودکان»، «زنان نامدار» (سه جلد)، «[[تقرير الحقيقة في شرح تحرير الوسيلة]]»، «فلسفه دین»، «هستی و علل آن» (شرح نمط چهارم اشارات)، «صنع و ابداع» (شرح نمط پنجم اشارات)، «غایات و مبادی» (شرح نمط ششم اشارات)، «خدا در قرآن»، «انسان در قرآن»، «عیسی در قرآن» و «فاطمه، الگوی همه تاریخ» اشاره کرد.