منتجب‌الدین، علی بن عبیدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''علی بن عبیدالله بن حسن بن بابویه قمی رازی''' (۵۰۴- بعد از ۶۰۰ق)، معروف به شیخ منتجب‌الدین رازی، عالم بزرگ شیعه در قرن ششم هجری و از نوادگان علی بن بابویه قمی (برادر شیخ صدوق) بود. وی در سال ۵۰۴ق در شهر قم در خاندانی که به تشیع و علم شهره آفاق بودند دیده به جهان گشود. پدرش عبیدالله بن حسن از جمله اساتید او بود. شیخ منتجب‌الدین بیشتر عمر خویش را در ری گذراند و به اعتراف معاصرانش، در آن عصر کم‌تر کسی از نظر جمع‌آوری و حفظ احادیث و کثرت اساتید به مقام او می‌رسید. او از جمله بزرگانی است که در طول عمر خویش اساتید فراوانی دیده که تعداد آنان به ۵۵ نفر می‌رسد. از جمله اساتید او می‌توان به ابوالفتوح رازی (مفسر بزرگ)، شیخ عبدالجلیل قزوینی، سید فضل‌الله راوندی، سدیدالدین حمصی رازی، فضل بن حسن طبرسی (صاحب مجمع‌البیان) و قطب‌الدین راوندی اشاره کرد. مشهورترین کتاب او «الفهرست» است که با وجود حجم کم، مرجع کاملاً معتبری برای شناسایی وثاقت و اعتبار علمای گذشته و کتب آنان به شمار می‌آید. این کتاب شامل دوران شیخ طوسی (متوفای۴۶۰ق) تا عصر مؤلف (حدود ۶۰۰ق) است و علامه مجلسی تمام آن را در جلد ۱۰۵ بحارالانوار نقل کرده است. از دیگر آثار او می‌توان به کتاب «الأربعون حديثاً عن أربعين شيخاً من أربعين صحابياً في فضائل الإمام أميرالمؤمنين(ع)» اشاره کرد که شامل ۴۰ حدیث از ۴۰ شیخ از ۴۰ تن از صحابه در فضائل امیرالمؤمنین علی(ع) است. وی همچنین کتاب بزرگ «تاریخ ری» را تألیف کرده بود که شرح حال علمای آن دیار را در بر داشت و تا حدود قرن نهم موجود بوده، اما متأسفانه اصل کتاب به دست ما نرسیده است. درباره تاریخ وفات او اختلاف است؛ برخی آن را ۵۸۵ق ذکر کرده‌اند، اما تحقیقات نشان می‌دهد که وی پس از ۶۰۰ق از دنیا رفته و حدود یکصد سال عمر کرده است.