جزائری، سید نورالدین محمد بن نعمت‌الله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید نورالدین محمد بن نعمت‌الله جزائری موسوی شوشتری''' (۱۰۸۸-۱۱۵۸ق)، محدث، ادیب و فقیه برجسته امامی در قرن دوازدهم هجری و فرزند ارشد علامه سید نعمت‌الله جزایری بود. وی در ۱۰۸۸ق در شوشتر متولد شد. مقدمات علوم دینی را نزد پدر آموخت و سپس برای ادامه تحصیل به اصفهان رفت و از محضر عالمان آن دیار بهره فراوان برد. در اصفهان جزو نزدیکان شاه حسین صفوی گردید و به فرمان وی کتاب‌هایی نوشت. نورالدین در کودکی، در سفری به مشهد مقدس، با شیخ حر عاملی ملاقات کرد و از وی اجازه روایی اخذ کرد. از دیگر اساتید او می‌توان به پدرش سید نعمت‌الله جزایری، میر محمدباقر خاتون‌آبادی و میر محمدصالح خاتون‌آبادی اشاره کرد. وی پس از اتمام تحصیلات به شوشتر بازگشت و پس از وفات پدر عهده‌دار وظایف شرعی و دینی شد و خیلی زود مرجع و مقتدای عام و خاص گشت. نورالدین روزگاری را به تدریس علوم دینی گذراند و به شهرهای ایران، حجاز و عراق سفر کرد و با عالمان و اعیان و بزرگان دیدار نمود. حزین لاهیجی که در همین دوره از شوشتر دیدن کرده، نورالدین جزایری را فاضل خوانده و وی را در زمره اعیان و بزرگان آن شهر ذکر کرده است. نورالدین شاگردان بسیاری پرورش داد که از آن جمله‌اند چهار تن از فرزندانش (حسین، مرتضی، رضی و به‌ویژه عبدالله)، نصراللّه حائری، علی بن علی نجار شوشتری و خواجه افضل شوشتری. از آثار متعدد او می‌توان به «فروق اللغات في التمييز بين مفاد الكلمات» (مشهورترین اثرش)، «الرحلة المکیة»، «اخلاق سلطانی» (شرح و ترجمه فارسی باب طهارت کتاب النخبة فیض کاشانی)، «إنشاء الصلوات و التحیات باقتباس آیة النور» (رساله‌ای در صلوات بر چهارده معصوم)، «تحفة الأولیاء فی ترجمة قصص الأنبیاء و المرسلین» (ترجمه قصص‌الأنبیاء پدرش)، «الرسالة الطهورية»، «السيفية» و رساله «اضداد لغوی» اشاره کرد. وی سرانجام در شب ششم ذی‌حجه ۱۱۵۸ق در شوشتر درگذشت و مطابق وصیتش در جوار مسجد جامع آن شهر به خاک سپرده شد.