جزائری، سید عبدالله بن نورالدین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید عبداللّه بن نورالدين جزائری''' (متوفای ۱۱۷۳ق)، فقیه، محدث، منجم و مورخ برجسته امامی در قرن دوازدهم هجری و نواده سید نعمت‌الله جزائری بود. وی در شوشتر متولد شد و سال ولادت او به اختلاف ۱۱۰۴، ۱۱۱۲ یا ۱۱۱۴ قمری ذکر شده است. پدرش سید نورالدین جزائری (متوفای ۱۱۵۸ق) که از تیزهوشی فرزند آگاه بود، از سه چهارسالگی به تعلیم او پرداخت و علوم بسیاری از جمله ادبیات عرب، تفسیر، حدیث و فقه را به او آموخت. گفته‌اند که جزائری تا شانزده سالگی همه علوم شرعی و دینی را فراگرفت. وی پس از آن به اصفهان، فارس، خراسان، آذربایجان و برخی ممالک آسیای صغیر سفر کرد و از دانشمندان بسیاری بهره برد. از استادان مهم او می‌توان به سید احمد بن محمدمهدی شریف خاتون‌آبادی (ریاضیدان و عالم هیئت)، محمد رفیع‌الدین گیلانی مشهدی، یعقوب بن ابراهیم بختیاری حویزی و دیگران اشاره کرد. جزائری در علوم گوناگون از جمله فقه، حدیث، رجال، نجوم، هیئت، ریاضیات، طب و تاریخ مهارت یافت. او در نوشته‌های خود آشکارا به مشرب اخباریان تمایل نشان داد. پس از درگذشت پدر در ۱۱۵۸ق، مناصب شرعی او از جمله افتاء، امامت جمعه و جماعت و تدریس را در شوشتر بر عهده گرفت و حوزه درس پررونقی تشکیل داد و شاگردان بسیاری تربیت کرد. جزائری شعر نیز می‌سرود و «فقیر» تخلص می‌کرد و دیوان شعرش افزون بر پانصد بیت داشت. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «التحفة السنیة فی شرح النخبة المحسنیة» (شرح کتاب فیض کاشانی)، «الإجازة الكبيرة» (اجازه مفصلی برای چهار عالم حویزه)، «تذکره شوشتر» (منبع معتبر به زبان فارسی درباره تاریخ شوشتر)، «الذخیرة الأبدیة فی جوابات المسائل الأحمدیة»، «الذخر الرائع» (شرح مفاتیح الشرایع فیض کاشانی که ناتمام ماند)، «لب اللباب فی شرح صحیفة الاسطرلاب» (شرحی بر کتاب شیخ بهایی)، «كاشفة الحال في معرفة القبلة و الزوال» و «طلسم سلطانی» اشاره کرد. وی همچنین بر کتاب‌های حدیث، رجال، فقه و ریاضی از جمله مسالك الأفهام شهید ثانی، نقد الرجال تفرشی، خلاصة الحساب شیخ بهایی و جوائز السلطان و الحكام حواشی نوشته است. سید عبدالله سرانجام در ۱۱۷۳ق در شوشتر درگذشت و در جوار قبر پدرش در غرفه کوچکی در ضلع شرقی حیاط مسجد جامع شوشتر به خاک سپرده شد.