حکیم، سید محمدعلی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید محمدعلی حکیم''' (۱۳۲۹-۱۴۳۲ق)، فقیه، مفسر و از استادان برجسته درس خارج فقه و اصول حوزه علمیه نجف اشرف بود. وی در جمادی‌الاول سال ۱۳۲۹ق در نجف اشرف در خانواده‌ای علم‌پرور دیده به جهان گشود. پدرش سید احمد حکیم از فضلای حوزه و مادرش دختر عالم جلیل آیت‌الله سید مهدی حکیم و خواهر سه عالم نامدار سید محمود، سید محسن و سید هاشم حکیم بود. وی از محضر استادان بزرگی چون آیات عظام [[حکیم، سید محسن|سید محسن حکیم]] (عمویش)، [[بجنوردی، سید حسن|سید حسن بجنوردی]]، شیخ عبدالحسین حلی و [[اصفهانی، محمدحسین|محمدحسین غروی اصفهانی (کمپانی)]] بهره برد. ایشان از ارکان مرجعیت [[حکیم، سید محسن|آیت‌الله سید محسن حکیم]] بود و در سال ۱۳۸۵ق به همراه شیخ محمد رشتی از سوی ایشان به عنوان نماینده به پاکستان اعزام شد تا اختلاف دو گروه را حل و فصل کند. وی در علم هیئت، هندسه و ریاضیات تبحر داشت و از سوی عمویش مأمور نگارش «قسمة المواریث» بر اساس قواعد ریاضی جدید شد. همچنین جهت قبله در حرم [[امام علی علیه‌السلام|امام علی(ع)]] را با دقت تعیین کرد. از آثار او می‌توان به «موسوعة العلامة البلاغی»، «الرد علی الوهابیة»، «المقنع فی الغیبة»، «بحث فی القبلة»، «بحث فی الدرهم و الدینار الإسلامی»، «قسمة المواریث طبق الریاضیات الحدیثة»، «بحث حول الساعة الزوالیة»، تقریرات درس اصول استادش اصفهانی و فقه امام حکیم، تعلیقه بر کفایة الأصول و حاشیه بر فرائد الأصول اشاره کرد. وی به تواضع، مروت، زهد و تقوا شهره بود و به تربیت ایمانی و اخلاقی شاگردانش اهتمام ویژه‌ای داشت. وی دارای پنج پسر به نام‌های سید محمدسعید، سید محمدتقی، سید عبدالرزاق، سید محمدحسن و سید محمدصالح بود. این عالم ربانی سرانجام پس از ۱۰۳ سال عمر بابرکت در ۲۱ ربیع‌الاول ۱۴۳۲ق (۶ اسفند ۱۳۸۹ش) در نجف اشرف درگذشت و در مسجد هندی در جوار عمویش سید محسن حکیم به خاک سپرده شد.