صائب، محمدعلی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''میرزا محمدعلی صائب تبریزی''' (حدود ۱۰۰۰-۱۰۸۶ق)، شاعر شیعی و سرشناس‌ترین غزل‌سرای قرن یازدهم هجری و از شاعران بنام ایران در سبک هندی است. او لقب «ملک‌الشعرایی» را از شاه عباس دوم دریافت کرد و واژه «صائب» (به معنای راست، درست و رسا) را به‌عنوان تخلص خویش برگزید. درباره سال ولادت او اختلاف نظر وجود دارد و در حدود سال ۱۰۰۰ق دانسته شده است. زادگاه او نیز مورد بحث است؛ برخی تبریز و برخی اصفهان را زادگاه وی می‌دانند، اما می‌توان او را «تبریزی المولد و اصفهانی الموطن و المدفن» معرفی کرد. پدرش میرزا عبدالرحیم از بازرگانان معتبر بود و خانواده شاعر از هزار خانواری بودند که به دستور شاه عباس اول پس از فتح تبریز به سال ۱۰۱۲ق به اصفهان کوچیدند و در محله عباس‌آباد سکونت کردند. صائب در اصفهان به تحصیل علوم متداول پرداخت و در روزگار جوانی به سفر حج و سپس به مشهد مقدس مشرف شد. در سال ۱۰۳۴ق راهی هند شد و چند سالی را با ظفرخان متخلص به «احسن» (که خود شاعر و ادیب بود) در شهر کابل به سر برد و از او محبت بسیار دید. نخستین دیوانش را به درخواست وی سامان بخشید. با عزل ظفرخان در سال ۱۰۳۷ق، صائب هم همراه وی به آگره، لاهور، برهانپور و کشمیر رفت و سرانجام در سال ۱۰۴۲ق به همراه پدر پیر خود که برای دیدار فرزند به هند آمده بود، به ایران بازگشت و در اصفهان مقیم شد. صائب بیش از هشتاد سال عمر کرد و تا اواخر عمر دست بر قلم داشت. آرامگاه وی سال‌ها متروک بود تا اینکه توسط استاد جلال‌الدین همایی در سال ۱۳۱۷ش یافت شد و ساخت آن در سال ۱۳۴۲ آغاز و در سال ۱۳۴۶ به انجام رسید. از آثار او می‌توان به «دیوان صائب تبریزی» و «مجموعه اشعار ولایی و آیینی صائب تبریزی» اشاره کرد.