بروجردی، سید حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید حسین طباطبائی بروجردی''' (۱۲۵۴-۱۳۴۰ش)، از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری، فقیه، اصولی و رجالی برجسته و استاد برجسته امام خمینی(ره) بود. وی در آخرین روزهای ماه صفر ۱۲۹۲ق در بروجرد در خاندان طباطبایی دیده به جهان گشود. نسب ایشان با سی واسطه به امام حسن مجتبی و امام حسین(ع) می‌رسد. در هفت سالگی وارد مکتب‌خانه شد و مقدمات را آموخت. در سال ۱۳۱۰ق به اصفهان مهاجرت کرد و از محضر اساتیدی چون میرزا ابوالمعالی کلباسی، جهانگیرخان قشقایی و دیگران بهره برد. در ۲۷ سالگی به همراه برادرش به نجف اشرف رفت و از درس آیات عظام آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی و شریعت اصفهانی در فقه، اصول و رجال استفاده کرد و از آنان اجازه اجتهاد دریافت نمود. در سال ۱۳۲۸ق به بروجرد بازگشت و ۳۳ سال در آنجا اقامت گزید و به تدریس و تألیف پرداخت. اکثر آثار مکتوب و ابتکارات علمی ایشان حاصل این دوره است. در سال ۱۳۴۵ق به‌عنوان اعتراض به اعمال رئیس اداره ثبت احوال بروجرد، به عتبات عالیات رفت و در نجف ساکن شد، اما هم‌زمان با اوج‌گیری اعتراض‌ها علیه رضاخان به ایران بازگشت. در سال ۱۳۶۴ق به دعوت چند تن از فقهای سرشناس حوزه علمیه قم به‌ویژه امام خمینی(ره)، جهت اقامت در قم و قبول مرجعیت عامه و مدیریت حوزه علمیه قم وارد این شهر شد. ایشان شاگردان بسیاری تربیت کرد که هر یک از مراجع برجسته جهان تشیع شدند. از مهم‌ترین خدمات علمی او می‌توان به تأسیس مسجد اعظم قم و تدوین «جامع أحادیث الشیعة» اشاره کرد. وی سرانجام در سیزدهم شوال ۱۳۸۰ق (۱۰ فروردین ۱۳۴۰ش) درگذشت و در مسجد اعظم قم که خود بنیاد نهاده بود، به خاک سپرده شد.