نائینی، محمدحسین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ميرزا محمدحسین غروی نائينى''' (۱۲۷۶-۱۳۵۵ق)، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری بود که به‌عنوان مجدد علم اصول شناخته می‌شود. وی در نائین زاده شد و تحصیلات ابتدایی را نزد پدر آغاز کرد، سپس برای تکمیل تحصیلات به نجف اشرف مهاجرت نمود و در محضر بزرگانی چون میرزای شیرازی (صاحب حکم تحریم تنباکو) و آخوند خراسانی به درجات عالی علمی دست یافت. او افزون بر تبحر در فقه و اصول، در علوم ریاضی، حکمت، فلسفه و عرفان نیز اطلاعات گسترده‌ای داشت. میرزای نائینی از مهم‌ترین حامیان نهضت مشروطه ایران بود و کتاب معروف «تنبیه الأمة و تنزیه الملة» را در دفاع از مشروطه مشروعه و نفی استبداد نگاشت که با تقریظ آیات عظام آخوند خراسانی و شیخ عبدالله مازندرانی همراه شد. وی در سال ۱۳۴۱ق به‌همراه جمعی از علمای نجف به‌دلیل مخالفت با سیاست‌های استعماری انگلیس در عراق، به ایران تبعید شد و مدتی در کرمانشاه، همدان و قم اقامت گزید و در قم به تدریس پرداخت. پس از نزدیک یک سال به نجف بازگشت. میرزای نائینی شاگردان برجسته‌ای تربیت کرد که هر یک از چهره‌های ماندگار عالم تشیع شدند. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «فوائد الأصول» (تقریرات درس ایشان)، «کتاب الصلاة»، «وسیلة النجاة»، «أجود التقریرات» و «منیة الطالب فی شرح المکاسب» اشاره کرد. وی به تهذیب نفس و عبادت توجه ویژه‌ای داشت و هرگز نماز شب او ترک نشد. میرزای نائینی سرانجام در ۲۶ جمادی‌الاول ۱۳۵۵ق در ۷۹ سالگی در نجف اشرف درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.