میرجهانی طباطبایی، سید محمدحسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید محمدحسن طباطبایی اصفهانی'''  (۱۲۸۰-۱۳۷۱ش)، مشهور به علامه میرجهانی، فقیه، مجتهد، محدث و خطیب برجسته شیعه در قرن چهاردهم و پانزدهم هجری و از نوادگان امام حسن مجتبی(ع) بود. وی در جرقویه سفلی اصفهان زاده شد و در پنج‌سالگی وارد مکتب شد و در هفت‌سالگی تمام قرآن و کتب فارسی را فراگرفت. سپس برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه اصفهان رفت و در مدرسه صدر بازار ساکن شد و از محضر بزرگانی چون شیخ محمدعلی حبیب‌آبادی، سید ابوالقاسم دهکردی و دیگران بهره برد. در سال ۱۳۶۴ق (۱۳۰۵ش) به نجف اشرف مهاجرت کرد و از درس آیات عظام عبدالله مامقانی، آقا ضیاءالدین عراقی و سید ابوالحسن اصفهانی استفاده کرد و به‌عنوان یکی از یاران خاص آیت‌الله اصفهانی، امور مالی و نوشته‌های ایشان را بر عهده داشت. پس از چندی به اصفهان بازگشت و پس از فوت پدر، حدود هفت سال در مشهد مقدس مجاور شد و به تصحیح نسخ خطی کتابخانه آستان قدس رضوی، تألیف و تدریس اشتغال داشت. سپس به تهران نقل مکان کرد. علامه میرجهانی از مبارزان سرسخت علیه فرقه بهائیت بود و در شهر زواره با سخنرانی‌های خود مردم را علیه بهائیان بسیج کرد و آنان را وادار به ترک شهر نمود. او علاقه وافر به اهل‌بیت(ع) به‌ویژه امام عصر(عج) داشت و آثار متعددی درباره علائم ظهور و انساب سادات تدوین کرد. از وی بیش از ۵۰ اثر بر جای مانده که مهم‌ترین آنها عبارتند از: «جنة العاصمة» (درباره تاریخ ولادت و حالات حضرت فاطمه(س))، «مصباح البلاغة فی مشکاة الصیاغة» (مستدرک نهج‌البلاغه)، «تفسیر أم الکتاب»، «روایح النسمات فی شرح دعاء السمات»، «لوامع النور فی علائم الظهور»، «السبیکة البیضاء فی نسب بعض آل بنی‌الطباء» و دیوان شعر «حیران». علامه میرجهانی سرانجام در ۲۰ جمادی‌الثانی ۱۴۱۳ق در ۹۱ سالگی در اصفهان درگذشت و در کنار آرامگاه علامه مجلسی در مسجد جامع اصفهان به خاک سپرده شد.