طباطبایی، سید محمدحسین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید محمدحسین طباطبایی''' (۱۲۸۱-۱۳۶۰ش)، مشهور به علامه طباطبایی، فقیه، عارف، فیلسوف و مفسر بزرگ شیعه در دوران معاصر و از برجسته‌ترین چهره‌های علمی جهان اسلام در قرن چهاردهم هجری بود. وی در تبریز در خاندان سادات طباطبایی زاده شد و در پنج‌سالگی مادر و در نه‌سالگی پدر را از دست داد و تحت سرپرستی وصی پدر رشد یافت. او و برادرش سید محمدحسن الهی طباطبایی هم‌زمان با تحصیل در مدارس کلاسیک، به مدرسه طالبیه تبریز رفتند و مقدمات علوم حوزوی را فراگرفتند. در سال ۱۳۰۴ش برای تکمیل تحصیلات به نجف اشرف مهاجرت کرد و از محضر اساتید بزرگ عصر خود از جمله میرزای نائینی، شیخ محمدحسین غروی اصفهانی (کمپانی) و سید ابوالحسن اصفهانی در فقه و اصول و از سید حسین بادکوبه‌ای در فلسفه بهره برد. در عرفان و سلوک معنوی تحت تربیت سید علی قاضی طباطبایی قرار گرفت و از شاگردان خاص ایشان شد. در سال ۱۳۱۴ش به‌دلیل تنگدستی ناگزیر به تبریز بازگشت و ده سال را در آنجا گذراند. در سال ۱۳۲۵ش به قم هجرت کرد و تا پایان عمر به تدریس و تألیف مشغول شد. وی در قم جلسات تفسیر و فلسفه تشکیل داد و شاگردان برجسته‌ای تربیت کرد که هر یک از چهره‌های ماندگار جهان تشیع شدند. مهم‌ترین اثر او «تفسیر المیزان فی تفسیر القرآن» در ۲۰ جلد است که بزرگ‌ترین تفسیر قرآن به زبان عربی در عصر حاضر به شمار می‌رود. از دیگر آثار ارزشمند او می‌توان به «اصول فلسفه و روش رئالیسم» (با پاورقی‌های شهید مطهری)، «بدایة الحکمة»، «نهایة الحکمة»، «شیعه در اسلام» (حاصل گفتگو با هانری کربن) و «سنن النبی(ص)» اشاره کرد. علامه طباطبایی سرانجام در ۲۴ آبان ۱۳۶۰ش در قم درگذشت و پس از تشییع باشکوه در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.