فقیه سبزواری، میرزا موسی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''میرزا موسی فقیه سبزواری''' (۱۲۶۲-۱۳۳۶ق)، فقیه و مجتهد برجسته قرن سیزدهم و چهاردهم هجری و از شاگردان مبرز میرزای شیرازی بزرگ بود. وی در روستای ایزی سبزوار زاده شد و در چهارده‌سالگی برای تحصیل به سبزوار رفت و چهار سال در مدرسه فخریه (محل سابق تدریس شیخ طبرسی صاحب مجمع البیان) به تحصیل پرداخت. در ۱۲۸۰ق در هیجده‌سالگی رهسپار مشهد شد و هجده سال در حوزه علمیه آن شهر به تحصیل علوم دینی اشتغال داشت. پس از بازگشت به سبزوار و ازدواج، در سال ۱۳۰۰ق عازم عتبات عالیات گردید و دوازده سال در سامرا از محضر میرزای شیرازی بهره برد و پس از وفات او به نجف رفت و از اصحاب خاص میرزا محمدتقی شیرازی (میرزای دوم) شد. وی تا سال ۱۳۲۲ق در نجف ماند و سپس به درخواست اهالی سبزوار و به امر استادش به زادگاه خود بازگشت و تا پایان عمر به زعامت دینی، تدریس و ارشاد مردم سبزوار پرداخت. میرزا موسی نخستین عالمی بود که کتاب «کفایة الاصول» آخوند خراسانی را به حوزه علمیه سبزوار معرفی کرد و خود به تدریس آن پرداخت. آقابزرگ تهرانی در طبقات اعلام الشیعه از او به‌عنوان عالمی کامل، ورع، متقی و جلیل یاد کرده است. وی سرانجام در شعبان ۱۳۳۶ق درگذشت و در مقبره‌ای که فرزندش میرزا حسین فقیه سبزواری بنا کرد، به خاک سپرده شد. از فرزندان او، دو عالم جلیل میرزا حسین فقیه سبزواری و میرزا مهدی فقاهتی بودند.