سراج، جعفر بن احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

ابومحمد جعفر بن احمد بن حسین بن احمد بن جعفر سرّاج، مشهور به سرّاج قاری و ابن السراج البغدادی، در سال ۴۱۹ هجری قمری (۱۰۲۸ میلادی) در بغداد به دنیا آمد.<ref> ر.ک: فروخ، عمر، ج۳، ص۲۰۹</ref> او از خاندانی اهل علم و ادب بود. لقب «سرّاج» که به معنای چراغ است، به جد سوم او نسبت داده می‌شود. گفته شده این لقب یا به دلیل شغل زین‌سازی اجدادش<ref> ر.ک: مهدوی دامغانی، محمود، ج۲۳، ص۲۴۱</ref> و یا به سبب نورانیت چهره و وجودش به او داده شده است.

سرّاج از کودکی به تحصیل علم روی آورد. علوم مختلفی مانند حدیث، قرائت قرآن، فقه حنبلی، نحو، لغت و شعر را فراگرفت. او برای تکمیل دانش خود به سفرهای علمی متعددی رفت و از محضر استادان بزرگی در بغداد و دیگر بلاد اسلامی بهره برد. از جمله اساتید مهم او در حدیث می‌توان به ابوعلی بن شاذان، ابوالقاسم بن شاهین، خلال، ابوالحسن قزوینی و ابوالقاسم تنوخی اشاره کرد.<ref> ر.ک: فروخ، عمر، ج۳، ص۲۰۹</ref><ref> ر.ک: مهدوی دامغانی، محمود، ج۲۳، ص۲۴۱</ref> او برای شنیدن حدیث و فراگیری علم به مصر، شام (سوریه)، صور (لبنان) و مکه سفر کرد.<ref> ر.ک: فروخ، عمر، ج۳، ص۲۰۹</ref>

* حکم الصبیان: در آداب و حکمت‌های مربوط به کودکان.

*